كم من وقوف على الأطلال والدمن

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چه بسیار ایستادن بر ویرانه‌ها و آثار خانه‌ها که اندوهگین را از رنج اشتیاق شفا نداد.•كَمْ من وُقُوفٍ على الأطلال وَالدِّمَنِ ⁎ لم يَشفِ، من بُرَحاءِ الشّوْقِ، ذا شجنِ
2. 2بخشی از سرزنش، که عشق شکست‌دهندهٔ شکیبایی و آورندهٔ شکایت و اندوه است.•بَعضَ المَلامَةِ، إنّ الحُبّ مَغلَبَةٌ ⁎ للصْبرِ، مَجْلَبَةٌ للبَثّ وَالحَزَنِ
3. 3چه چیز تو را به شک می‌اندازد از همدمی که به همدمی میل دارد و از ساکنی که به خانه‌ای شیفته است؟•وَما يُرِيبُكَ مِنْ إلْفٍ يَصُبُّ إلى ⁎ إلفٍ، وَمِنْ سَكَنٍ يَصْبُو إلى شَكَنِ
4. 4چشمی است که پلک‌هایش بی‌خواب است و دوری محبوب بی‌خوابش کرده، و دلی که تن لاغر دارد.•عَينٌ مُسَهَّدَةُ الأجْفَانِ، أرّقَهَا ⁎ نَأىُ الحَبيبِ، وَقلبٌ نَاحِلُ البدَنِ
5. 5ابر سرزمین‌های غور را سیراب کند، از شهری که شور را برانگیخت و روزگار غور را از روزگار.•أسقَى الغَمَامُ بلادَ الغَوْرِ مِنْ بَلَدٍ ⁎ هاجَ الهَوَى، وَزَمانَ الغَوْرِ من زَمَنِ
6. 6من بنی‌جراح را اهل بخشش فراوان یافتم و اهل پرهیزگاری در نهان و آشکار.•إنّي وَجَدتُ بني الجرّاحِ أهلَ ندًى ⁎ غَمرٍ، وَأهلَ تُقًى في السّرّ وَالعلَنِ
7. 7قومی هستند که کسری پسر هرمز بلندی‌شان را برافراشت و بزرگی روشن‌راه را به آنان به ارث داد.•قَوْمٌ أشَادَ بِعَلْيَاهُمْ، وَوَرّثَهُمْ ⁎ كسرَى بنُ هُرْمُزَ مَجْداً وَاضِحَ السَّنَنِ
8. 8بلندی‌های بزرگواری که می‌سازند بالا می‌رود، چنان که کوه از ثهلان یا حضن سر برمی‌آورد.•تَسمُو بَواذِخُ ما يَبْنونَ مِن شَرَفٍ ⁎ كما سما الهَضْبُ من ثَهلانَ أوْ حَضَنِ
9. 9و پیوسته در دیارشان ستایش‌های تمام به بهای تمام خریده می‌شود.•وَلَيسَ يَنفَكُّ يُشرَى في دِيارِهِمِ ⁎ وَافي المَحَامِدِ بالوَافي مِنَ الثّمَنِ
10. 10آنان که چون به سایه‌شان پناه بریم، همان کنند که باران با رگبار ریزان خود می‌کند.•ألْفَاعِلُونَ، إذا لُذْنَا بِظِلّهِمِ ⁎ ما يَفعَلُ الغَيثُ في شُؤبوبِهِ الهَتِنِ
11. 11خدا شما را [نیک] دارد؛ شما اهل افتخارید در بزرگی، با نشانه‌ها و روش‌های شناخته‌شده.•لله أنْتُمْ، فأنْتُمْ أهْلُ مَأثُرَةٍ ⁎ في المجدِ، مَعرُوفةِ الأعلامِ وَالسَّنَنِ
12. 12آیا شما را دستی هست که ستایش با آن بالا رود و نعمتی که یادش در زمانه بماند؟•فَهَلْ لكُمْ في يَدٍ يُنْمَى الثّنَاءُ بها ⁎ وَنِعْمَةٍ ذِكْرُها بَاقٍ عَلى الزّمَنِ
13. 13اگر به آن آمدید، نخستین نعمت شما و آغاز دست‌های شما به یمن نیست.•إنْ جِئتُموها، فلَيستْ بكرَ أنعُمكُم ⁎ وَلا بَديءَ أيَاديكُمْ إلى اليَمَنِ
14. 14روزگاری که انوشیروان، جد شما، تاریکی خواری را از شمشیر پسر ذی‌یزن زدود.•أَيَّامَ جَلَّى أنُو شِرْوَانُ جَدُّْكَُمُ ⁎ غَيَابَةَ الذُّلِّ عن، سَيفِ بنِ ذي يَزَنِ
15. 15آن‌گاه که او را همواره اسبانی بود که با نیزه و ضرب از صنعا یا عدن دفاع می‌کردند.•إذْ لا تَزَالُ لَهُ خَيْلٌ مُدافِعَةٌ ⁎ بالطّعْنِ وَالضّرْبِ من صَنعاءَ أوْ عدَنِ
16. 16شما فرزندان بخشندهٔ سودمندید و ما فرزندان کسی از شمایم که به بزرگی عطا و منت رسید.•أنتُمْ بَنو المُنعِمِ المُجدي، وَنحنُ بنو ⁎ مَنْ فَاذَ منكُمْ بعِظمِ الطَّوْلِ وَالمِنَنِ
17. 17و من به آرزوهای گذشته‌ام و حسن گمانم در حاجت‌ها به آن نیکو اطمینان یافتم.•وَقَدْ وَثِقتُ بِآمَالي التي سَلَفَتْ ⁎ وَحُسنِ ظَنّيَ في الحاجاتِ بالحَسَنِ
18. 18به فضلی برجسته که از شهامتش به عزم‌هایی پناه می‌برد که نه ناتوان شد و نه سست.•ببارِعِ الفَضْلِ، يأوِي مِنْ شَهامَتِهِ ⁎ إلى عَزَائِمَ، لم تَضْعُفْ وَلمْ تَهِنِ
19. 19پیوسته به وصف نعمت‌هایش در میان ما و سپاس آنچه بخشیده در گروی آن هستیم.•مَا إنْ نَزَالُ إلى وَصْفٍ لأنْعُمِهِ ⁎ فينا، وَشُكْرٍ لِمَا أوْلاهُ مُرْتَهَنِ