كم من حنين إليك مجلوب

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چه بسیار دلتنگی‌ای که به سوی تو کشیده شده، و اشک چشمی که بر تو ریخته می‌شود.•كَمْ مِن حَنينٍ إليكَ مَجلوبِ ⁎ وَدَمْعِ عَينٍ عَلَيكَ مَسكُوبِ
2. 2و تو در نیتی دور و رها هستی که عذاب مرا بر تو آسان می‌کند.•وَأنْتَ في شَحطِ نِيّةٍ قُذُفٍ ⁎ يَهُونُ فيها عَلَيْكَ تَعْذيبي
3. 3چه دور است ریزش اشک میان این دو: اشتیاق دلداده و دوری محبوب.•شَتّانَ جَفْلُ الدّمُوعِ بَيْنَهُمَا ⁎ شَوْقُ مُحبٍّ، وَنأيُ مَحبُوبِ
4. 4و جدایی پیوسته در پی خون‌خواهی می‌جوید که نزد عاشقان طلبیده می‌شود.•وَما يَزَالُ الفِرَاقُ يَبحَثُ عَنْ ⁎ ثأرٍ، لَدَى العاشِقينَ، مَطلُوبِ
5. 5به نزدیکی سوگند می‌خورم، پس از دوری، و دست کشیدن سرزنشگر پس از سرزنش،•أُقْسِمُ بالقُرْبِ، بَعدَما بُعُدٍ ⁎ وَكَفِّ لاحٍ مِنْ بَعدِ تَثرِيبِ
6. 6که ابوجعفر با بخششی از بخشش خود که عطا شده، دست مرا دراز کرد.•أنّ أبَا جَعْفَرٍ أطَالَ يَدِي ⁎ بِنَائِلٍ، مِنْ نَداهُ، مَوْهُوبِ
7. 7سپید است؛ گفتارش در میان ما فرومانده نیست و کردارش پوشیده نیست.•أبيَضُ، لا قَوْلُهُ بِمُقْتَعَدٍ ⁎ فينَا، وَلا فِعْلُهُ بمَجْنُوبِ
8. 8دو دستش با هر ابر شبانه از بخشش و سرشار از رگبارها گذشت.•سَرَتْ يَداهُ بِكُلّ سَارِيَةٍ ⁎ مِنَ النّدَى، ثَرّةِ الشّآبيبِ
9. 9نه وسیلهٔ من نزد او سست است و نه چهره‌ام از چهره‌اش پنهان.•لا سَببَي وَاهِنٌ لَدَيْهِ، وَلا ⁎ وَجْهيَ، عَن وَجهِهِ، بمَحجوبِ
10. 10ای پسر نهیک، داستانی شگفت است، و روزگار از شگفتی‌ها توانگر است.•يا بنَ نَهيكٍ، وأُحْدوثَةٌ عَجَبٌ ⁎ وَالدّهْرُ مُثرٍ مِنَ الأعاجيبِ
11. 11کمتر برادرانت از جهت بی‌نیازی ستوده‌اند و بیشترین آب نوشیده نمی‌شود [مبهم].•أقل إخوانك الحميد غنى ⁎ وأكثر الماء غير مشروب
12. 12امید من به تو ناتوان نیست و گمانم در کامیابی او دروغ نیست.•ما أمَلي فيكَ بالضّعيفِ، وَلا ⁎ ظَنّيَ، في نُجْحِهِ، بمكذوبِ
13. 13و پذیرفتن من آنچه را دیروز بخشیدی، چون ربایش گرگ نیست [مبهم].•وَلا قَبُولي ما كُنتَ جُدْتَ بهِ ⁎ عَليّ بالأمْسِ خِلْسَةَ الذّيبِ
14. 14مرا امیدی است که پیوسته بر چیزی مورد انتظار از بخشش تو ایستاده و در کمین است.•لي أمَلٌ دائِمُ الوُقُوفِ عَلى ⁎ مُنتَظَرٍ مِنْ جَداكَ، مَرْقُوبِ
15. 15و همتی که هنوز گرد خیمه‌ای که بر تو زده شده می‌چرخد.•وَهِمّةٌ مَا تَزَالُ حَائِمَةً ⁎ حوْلَ رُوَاقٍ، عليكَ مَضرُوبِ
16. 16پس چگونه مرا به دورترین مدت واداشتی، دورتر از یوسف پسر یعقوب [مبهم].•فَكَيْفَ ألجَأتَني إلى الأمَدِ الـ ⁎ ـأبْعَدِ مِنْ يُوسُفَ بنِ يَعْقُوبِ
17. 17ای کسی که ناامیدی از بخل خود را بر من روا می‌دارد و وعده‌های عرقوب را بر من گسترده می‌کند.•ألمَانِعي اليَأسَ مِنْ بَخَالَتِهِ ⁎ وَالمُوسِعي مِنْ عِداتِ عُرْقُوبِ
18. 18من به غفلت نمی‌پیچم و به طمع منسوب نیستم.•لَستُ عَلى غِرّةٍ بمُشْتَمِلٍ؛ ⁎ وَلا إلى مَطْمَعٍ بِمَنْسُوبِ
19. 19و مانند من در گفتار از تو رضایتی نمی‌یابد، و گفتار دربارهٔ بزرگی شمرده نمی‌شود.•وَلا لمِثْلي في القَوْلِ مِنكَ رِضاً ⁎ وَالقَوْلُ في المَجدِ غيرُ محْسُوبِ
20. 20یا بخششی که تو را به مدح من نزدیک کند، یا عذری که سرزنش مرا از تو کفایت کند.•إمّا نَوَالٌ يُدْنيكَ مِنْ مِدَحي ⁎ أوِ اعْتِذارٌ يَكْفيكَ تَأنيبي