قل للوزير وما عدا سلطانه التو

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1به وزیر بگو، و توفیق از سلطان او نگذشته، در آنچه برمی‌گزیند و یاری می‌دهد:•قُلْ للوَزِيرِ وَما عَدا سُلطانَهُ التّوْ ⁎ فيقُ، فيما يَصْطَفي وَيُؤازِرُ
2. 2هر چیز را که فراموش کنی، تو آن قصیده‌هایی را که در تو صبوری کردم به یاد داری.•ما تَنسَ من شيءٍ، فإنّكَ للّذي ⁎ صبّرْتُ فيكَ مِنَ القَصَائدِ ذاكرُ
3. 3من نعمت دیرین را که به من دادی سپاس گفتم، و دوراندیشی این است که سپاسگزار را بیفزایند.•وَلَقَدْ شكَرْتُ قَديمَ ما خوْلتيَني ⁎ وَالحَزْمُ أجمَعُ أن يُزَادَ الشّاكرُ
4. 4ستم مردم پوشیده است، چون از غیب نهان‌شان پرده برداری، و ستم بر من آشکار است.•ظُلمُ الوَرَى خافٍ، إذا كَشّفتهمْ ⁎ عَنْ غَيبِ باطِنِهِ، وَظُلمي ظاهرُ
5. 5چگونه روا داشتی که امیدوار در کنار آنچه می‌بخشی ناکام بماند و شاعر چپاول شود؟•كيفَ استَجَزْتَ بأنْ يُخَيَّبَ آملٌ ⁎ في جَنبِ ما تُولي، وَيُسلبَ شاعرُ
6. 6به‌ویژه در آغاز عدلی که امام ناصر در آن به امانت خود خیانت نکرد.•لا سِيّمَا في بَدْءِ عَدلٍ، لم يخُنْ ⁎ فيهِ أمَانَتَهُ الإمَامُ النّاصِرُ
7. 7سستی را رها کرد و برای جنگ با آن آماده شد؛ آن‌که با سستی بجنگد، [آن را] ترک کرده است.•هَجَرَ الهُوَيْنَا، وَاستَعَدّ لحَرْبهاِ؛ ⁎ إنّ المُحَارِبَ للهُوَيْنَا هَاجِرُ