طاف الوشاة به فصد وأعرضا

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سخن‌چینان گرد او گشتند، پس روی گرداند و رو برتافت و دوری‌ای سوزان و دردناک بر او غالب شد.•طافَ الوُشاةُ بهِ، فصَدّ وَأعْرَضَا ⁎ وَغَلا بهِ هَجْرٌ أمَضَّ، وَأرْمَضَا
2. 2عشق شکوه‌ای است که همواره در آن جگری زخمی و دلی خسته می‌بینی.•والحُبُّ شَكْوٌ، ما تزَالُ تَرَى بهِ ⁎ كَبِداً مُجرَّحَةً وَقَلْباً مُحْرَضَا
3. 3در «ذی الغضا» جایگاهی برای دل عاشق است که دنده‌هایش بر اخگر غضا خمیده شده است.•وَبِذي الغَضَا سَكَنٌ لِقَلْبِ مُتَيَّمٍ ⁎ حُنِيَتْ أضَالِعُهُ على جَمْرِ الغَضَا
4. 4تشنه شب را به صبح می‌رساند در حالی که آبشخورها فراوان و نزدیک‌اند، اما از کناره‌اش رانده و محروم است.•صَدْيانُ يُمْسي، وَالمناهِل جمّةٌ ⁎ كَثَباً يحَلأ عن ذَرَاها، مُجهَضا
5. 5راه گمراهی به سوی تو کجاست، حال آنکه از رنگ بالندگی جوانی آنچه باید ریخته است؟•أنّى سَبِيلُ الغيّ منْكِ، وَقدْ نضَا ⁎ مِنْ صِبْغِ رَيْعَانِ الشّبيبَةِ ما نضا
6. 6کاش می‌دانستم آیا روزگار جوانی‌کردن چنانکه آغاز شد باز می‌گردد یا آن‌چنان که گذشت می‌آید؟•يا ليْتَ شعري! هل يعودُ، كما بدا ⁎ زَمَنُ التّصَابي، أوْ يَجيءُ كما مضَى
7. 7شب‌های شیدایی بود و رشته‌هایش گسست، و هنگام سرگرمی بود و سپری شد.•كانَتْ لَيالي صَبْوَةٍ، فتقَطّعَتْ ⁎ أسْبابُها، وَأوَانُ لهْوٍ، فانْقضَى
8. 8فدای ابوعلی بلندمرتبه که روزگاری به او دوست‌داشتنی شد که پیش از آن منفور بود.•بأبي عليٍّ ذي العَلاءِ تَحَبّبَتْ ⁎ أيام دَهْرٍ، كان قبل مُبغَّضَا
9. 9مردی بخشنده است که عطایش را به نیازمندان پیاپی روان می‌دارد، آن‌گاه که عطا قطره‌قطره شود.•خُرْقٌ، يُزَجّي نَيْلَهُ لِعُفاتِهِ ⁎ سَحّاً، إذا ما النّيْلُ كان تَبرُّضَا
10. 10عزمی نافذ دارد که اگر شمشیر آخته به مرزش رسد، دو لبه‌اش کند می‌شود.•مُمْضَى العزِيمَةِ، لَوْ يُباشِرُ حَدّها ⁎ فَلّتْ غِرَارَيْهِ، الحُسامُ المُنْتَضَى
11. 11مردان در تلاش‌هایش از او واماندند و دور ماندند؛ و نهایت رقیبش آن است که به هدف بزند.•ذَلَبَتْ مساعِيهِ الرّجالُ، فقصّرَتْ ⁎ عَنْهُ، وَقَصْرُ رَسيلِهِ أن يَغْرِضَا
12. 12آیا عذر توبه‌کنندهٔ از گناهش را می‌شنوی، که از تو خشنودی می‌طلبد؟•هَلْ أنْتَ مُسْتَمِعٌ لِعُذرَةِ تائِبٍ ⁎ مِنْ ذَنْبِهِ، مستوْهِبٍ منْكَ الرّضَا
13. 13آنچه به تو رسید جز شتابی نبود از تیرانداز که وفا را به یاد آورد و زه کمان را کشید.•ما كانَ ما بلّغْتَ غيرَ تَسَرّعٍ ⁎ مِن نابِلِ، ذكَرَ الوَفاءَ، فأنْبضَا
14. 14شتاب مردِ کینه‌دیده و لغزش مردِ به تنگ‌آمده بود که برای تو کنایه گفت و تصریح نکرد.•بَدَرَاتُ مَوْتورٍ، وَهَفْوَةُ مُحْرَجٍ ⁎ أكْنَى عن التّصريحِ فيكَ، فعَرّضَا
15. 15پس چرا من با نزدیکی و کوشش خود به تو وصال می‌بخشم و تو با روی‌گردانی مرا قطع رابطه می‌بخشی؟•فعَلامَ أمنحُكَ الوِصَالَ مُقارِباً ⁎ جُهْدي، وتَحْبوني القطيعةَ مُعرِضَا
16. 16من نزدیک می‌شوم و تو در وصال دور می‌شوی و از من رو می‌گردانی، و این حکمی پسندیده نیست.•أدْنُو وَتَبْعُدُ في الوِصَالِ مُنَكِّباً ⁎ عَنّي، وَتِلْكَ قضِيّةٌ لا تُرْتضَى
17. 17لغزش گناهکاری را که زمین گشاده با خشم تو بر او تنگ شده، به گذشت بپوشان.•فتغَمّدَنْ بالصّفْحِ هَفْوَةَ مُذنبٍ ⁎ ضاقتْ بهِ معْ سُخطِكَ الأرْضُ الفضَا