شيد بفضلك مشرف البنيان

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1با فضل خود بنای بلندپایه را استوار کن؛ جز مهر نیکی چیزی نمانده است.•شَيِّدْ بِفَضلِكَ مُشْرِفَ البُنْيَانِ ⁎ لَمْ يَبْقَ إِلاَّ خَتِمُ الإِحْسَانِ
2. 2نیکی را به ابن‌شکر بازگردان که طبعش پراکندن آن است که هر زمان به او می‌بخشی.•رُدَّ الصَّنِيعَةَ فِي ابْنِ شُكرٍ، طَبْعُهُ ⁎ نَشْرُ الَّذي تُولِيهِ كُلَّ أَوَانِ
3. 3زبان من در شمار یکی است و در حق تو جای هزار زبان می‌ایستد.•أَمَّا لِسَانِي فِي الحِسَابِ فَوَاحِدٌ ⁎ ويَقُومُ فِيكً مَقَامَ أَلْفِ لِسَانِ
4. 4نسبت کسانی که جانشینان قوم تو از بنی‌شیبان‌اند مرا از تو دور نکند.•لا تُبْعِدَنِّي مِنكَ نِسْبَةُ مَنْ هُمُ ⁎ خُلَفَاءُ قَوْمِكَ مِنْ بَنِي شَيْبَانِ
5. 5به جانم سوگند، نسب من در ربیعه پیشانی‌ای است، و مرا دلی است که هوایش یمانی است.•نَسَبِي لَعَمْرِي في رَبِيعةَ غُرَّةٌ ⁎ فِيهَا، ولِي قَلْبٌ هَوَاهُ يَمَانِي
6. 6یمن همهٔ افتخارها را به سبب تو برد، نه اهل فخر به نعمان.•ذَهَبَتْ يَمَانٌ بالمَفَاخِرِ كُلِّها ⁎ بكِ دُونَ أَهْلِ الْفَخرِ بالنُّعْمَان
7. 7خدا با بخشش دستت دو دریای بخشش را در آمیخت که با نیکی به هم می‌رسند.•مَرَجَ الإِلهُ بِسيْبِ كَفِّك للنَّدَى ⁎ بَحْرَيْنِ بالمَعْرُوفِ يَلتَقِيَانِ
8. 8این یکی از سیم و زر سرریز می‌شود و آن دیگری از مرجان گران‌بها.•هذَا يَفِيضُ بفِضَّةٍ وبعَسْجَدٍ ⁎ ويفَيضُ ذَاكَ بفَاخِرِ المَرْجَانِ
9. 9خدا ستایش‌ها را برای تو فراهم کرد و تمام انسانیت انسان را در تو کامل ساخت.•واللهُ أَكْسَبَكَ المَحامِدَ مُكْمِلاً ⁎ لكَ كُلَّ إِنْسَانِيَّةِ الإِنْسَانِ
10. 10آسمان و مجد فخر تو را برافراشت پیش از آنکه نهادن زمین و ترازو آغاز شود.•رَفَعَ السَّماءَ ومَجْدَ فَخْرِكَ قَبْلَ أَنْ ⁎ يَبْدَا بِوَضْعِ الأَرضِ والمِيزَانِ
11. 11از زمان پدرم جدا شدم و تو پس از آن برای من پناهی نهادی که برای کار من برمی‌خیزد.•فَارَقْتُ مُذْ زَمَنِ أَبي، فَجَعلْتَ لي ⁎ مِنْ بَعْدِ ذَاكَ أَياً يَقُومُبشَانِي
12. 12آیا شعر مرا نگه می‌داری و ارزش آن را در میان مردم فرسوده می‌کنی؟ پس مادرم پاکدامن نیست.•أَتَصُونُ لي شِعْراً وأَخْلِقُ قَدْرَهُ ⁎ في النَّاس، ما أَمِّي إِذاً بِحَصَانِ
13. 13هرگاه مروارید را خوار داری، گرامی نداشته‌ای؛ پس بخشش خود را قطع کن، که آن بریدن انگشتانم است.•مَهْمَا أَهَنْتَ الدُّرَّ مَا أَكرَمْتَهُ ⁎ فاقْطعْ نَوالَكَ فَهْوَ قَطْعُ بَنَانِي
14. 14دژ این دژ برای من تکیه‌گاهی نیست که بدان پناه برم، در حالی که تو دژ امان من هستی.•ما حِصْنُ هذَا الحِصْنِ لِي بمُعَوَّلٍ ⁎ أَلْجَا إِلَيْهِ وأَنْتَ حِصْنُ أَمَاني
15. 15آمدم تا وداع کنم و می‌گویم اگر به جست‌وجوی فضل تو نیامده بودم، به سویم می‌آمد.•إِنِّي أَتَيْتُ مُوَدِّعاً وأَقُولُ لَوْ ⁎ لَمْ آتِ فَضْلكَ طَالِباً لأَتَاني
16. 16و اگر با بازگشت به تو روی آوردم، جز آن شایسته‌تر و دورتر از گزند رخدادهاست.•وإِذَا انَتَجَعْتُكَ بالرُّجُوعِ فَغَيْرُهُ ⁎ أَولَى وأَبْعَدُ مِن جَوَى الحَدَثَانِ
17. 17ای ابوالعباس، دستت را به بلندی محکم کن، که بلندی از شریف‌ترین تاج‌هاست.•فاشْدُدْ أَبَا العبَّاسِ كَفَّكَ بالعُلاَ ⁎ إِنَّ العُلاَ مِنْ أَشرَفِ التِّيجانِ