سفاها تمادى لومها ولجاجها

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سرزنش و پافشاری آن زن از سر نادانی ادامه یافت، و پرگویی و فریادش در آنچه دید.•سَفَاهَاً تَمَادَى لَوْمُهَا وَلَجاجُها ⁎ وإكْثَارُها فيمّا رأتْ، وَضِجَاجُها
2. 2و روی‌گردانی‌اش اگر عید دستم بازگردد و اگر شور او مرا به بخشش برانگیزد.•وَنَبْوَتُها، إنْ عَادَ كَفّيَ عِيدُها ⁎ وإنْ هَاجَ نَفسِي للسّماحِ هَياجُها
3. 3آیا روزگار جز اندوهی و زدوده شدن زودهنگام آن، و تنگنایی و گشایش آن نیست؟•هَلِ الدّهرُ إلاّ كربَةٌ وانجِلاؤها ⁎ وَشيكاً، وإلاّ ضِيقَةٌ وانفِرَاجُهَا
4. 4اندوه‌ها گذشت و فرارسیدنشان عزم مرا درنگ نیفکند و در آن بر من بسته نشد.•تَقَضّى الهُمُومُ لمْ يُلَبِّثْ طُرُوقُها ⁎ زَماعي، ولمْ يُغلَقْ عَليّ رِتَاجُها
5. 5من عزم را به انجام می‌رسانم تا آن را به جایی برگردانم که اضطراب‌های شک آن را نپیچد،•وإنّي لأُمْضي العَزْمَ، حتّى أرُدَّهُ ⁎ إلى حَيثُ لا يَلوي الشّكُوكَ خِلاجُها
6. 6به شبی که یا شبروی‌اش مرا به بخشندگان برادرانم می‌رساند یا شبروی‌اش.•إلى لَيْلَةٍ، إمّا سُرَاهَا مُبَلِّغي ⁎ أجاوِدَ إخْوَاني، وإمّا ادّلاجُها
7. 7شتران تیزرو همواره می‌تازند تا حاجت آنان نزد آل مدبر برآورده شود.•وَمعا زَالَتِ العِيسُ المَرَاسِيلُ تَنبري ⁎ فتُقْضَى لَدَى آلِ المُدَبِّرِ حَاجُهَا
8. 8مردمی که کرامت‌های کهن و نوشان از آنهاست، و تخت عجم و تاج آن در میان ایشان.•أُنَاسٌ، قَديمُ المَكرُمَاتِ وَحَدْثُها ⁎ لَهُمْ، وَسَرِيرُ العُجْمِ فيهمْ وَتَاجُها
9. 9چون در سرایی چادر زنند، منزل‌هایش تنگ شود و چون در زمین سوار شوند، گردش برخیزد.•إذا خَيّمُوا في الدّارِ ضَاقَتْ رِبَاعُها ⁎ وإنْ رَكبوا في الأرْضِ ثارَ عَجاجُها
10. 10سزاوارند که سرزمین‌ها با چهرهٔ ایشان فریادرسی‌شان را بنوشند تا درّه‌ها روان شود.•مَلِيُّونَ أنْ تُسْقَى البِلادُ غِيَاثَهَا ⁎ بأوْجُهِهِمْ حتّى تَسيلَ فِجَاجُهَا
11. 11گویی بر بغداد سایهٔ ابری است که از بخشش ابواسحاق سرریز می‌بارد.•كأنّ، على بَغدادَ، ظِلَّ غَمَامَةٍ ⁎ بجُودِ أبي إسحاقَ يَهمي انْثِجاجُها
12. 12در آن اقامت گزیدی و زیبایی ظاهرش افزود و شادی‌اش در نگاه چشم‌ها دوچندان شد.•تَرَبّعْتَهَا، فازْدادَ ظاهرُ حُسْنِها ⁎ وأُضْعِفَ في لحظِ العُيُونِ ابتِهَاجُها
13. 13هیچ امیدی نیست جز آنکه راهش بر تو می‌گذرد و هیچ همراهی نیست جز آنکه پناهگاهش به سوی توست.•فَلا أمَلٌ إلاّ عَلَيْكَ طَرِيقُهُ ⁎ وَلاَ رُفْقَةٌ إلاّ إلَيْكَ مَعاجُها
14. 14دستی داری نزد من که درخشش آن از خورشید فراتر رفت تا چراغ آن نزدیک است خاموش شود.•يَدٌ لكَ عِنْدِي قَد أبَرَّ ضِيَاؤُها ⁎ عَلى الشّمسِ حتّى كادَ يَخبُو سرَاجُها
15. 15آن شرابی است که در صفا و لطافت کامل شد و برای صبوحی‌کننده جز آمیختنش نمانده است.•هيَ الرّاحُ تَمّتْ في صَفَاءٍ وَرِقّةٍ ⁎ فلَمْ يَبقَ للمَصْبُوحِ إلاّ مِزَاجُهَا
16. 16اگر نعمتی را به نعمتی ملحق کنی، جفت شدن مرواریدها در رشته آن را زینت می‌دهد.•فإنْ تُلحِقِ النُّعْمَى بنُعْمَى، فإنّهُ ⁎ يَزِينُ اللآلي، في النّظامِ، ازْدِوَاجُها
17. 17و هرگاه نزد تو حاجتی را جستم، با وجود سختی روزگار، درمانش آسان شد.•وَكنتُ إذا مارَسْتُ عندَكَ حاجَةً ⁎ على نَكَدِ الأيّامِ، هَانَ عِلاَجُها
18. 18چرا در بهای املاک گزاف نکنم، در حالی که پایانش بر من نزدیک شد و کجی‌اش راست گردید؟•وَلِمْ لا أُغَالي بالضِّيَاعِ، وَقَدْ دَنَا ⁎ عَليّ مَداها، واستَقَامَ اعوِجاجُها
19. 19اگر ریع و درآمد آنها از من باشد و خراج هر سالش بر تو.•إذا كانَ لي تَرْييعُها واغْتِلاَلُها ⁎ وَكَانَ عَلَيْكَ كلَّ عامٍ خَرَاجُها