ذكرتنيك روحة للشمول

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بامدادی شراب یاد تو را در من زنده کرد؛ تشنگی‌ام را افروخت و سوزم را برانگیخت.•ذكّرَتْنيكَ رَوْحَةٌ للشَّمُولِ ⁎ أوْقَدَتْ غُلَّتي وَهاجَتْ غَليلي
2. 2ای کاش می‌دانستم، ای پسر مدبر، آیا بسیاری امید و آرزو تو را نزدیک می‌آورد؟•ليتَ شعرِي، يابْنَ المُدبِّرِ، هل يُدْ ⁎ نيكَ فَرْطُ الرّجاءِ، وَالتّأميلِ
3. 3عهد دور شد، جز نامه‌ای که بازگردد و شوق را وصف کند یا پیام‌آوری.•بَعُدَ العَهْدُ غَيرَ رَجعِ كِتَابٍ ⁎ يَصِفُ الشّوْقَ أوْ بلاَغِ رَسولِ
4. 4چه چیز تو را از «سُرّ من رأی» و سایهٔ گسترده‌ی زندگی در آن غافل کرد؟•أيُّ شيءٍ ألْهَاكَ عَنْ سُرّ مَنْ رَا ⁎ ءَ، وَظِلٍّ للعَيشِ فيها ظَليلِ
5. 5بسنده کردن به گفته‌های فضل، ناخوشایند و پر از زیادی است.•إقتِصَارٌ على أحاديثِ فَضْلٍ ⁎ فَهوَ مُستَكْرَهٌ، كَثيرُ الفُضُولِ
6. 6او شکار پست نبود و جان تو نیز همتای جان گران‌بار نبود.•لم تَكُنْ نُهْزَةَ الوَضِيعِ وَلا رُو ⁎ حُكَ كانَتْ لِفْقاً لرُوحِ الثّقيلِ
7. 7پس چرا کسی را برگزیدی که ساختگی‌اش آشکار و نیرنگش پوسیده و پذیرشش اندک است؟•فعَلامَ اصْطَفَيْتَ مُنكَشِفَ الزّيْـ ⁎ ـفِ، مُعادَ المِخرَاقِ، نَزْرَ القَبولِ
8. 8اگر به دیدارش بروی او را فرسوده‌تر از موی سپید زنان و محوشدن ویرانه‌ها می‌یابی.•إنْ تَزُرْهُ تَجِدْهُ أخلَقَ من شَيّـ ⁎ ـبِ الغَوَاني، وَمنْ تَعَفّي الطُّلولِ
9. 9شب و روز در رفت‌وآمد است و بامداد را برای ریزه‌خواری و سربارگی شب‌روی نمی‌گذارد.•رَائحٌ مُغْتَدٍ، وَمَا مَتَعَ الصّبْـ ⁎ ـحُ ادّلاجاً للشّحذِ وَالتطْفيلِ
10. 10و چون برای دیدن پسر نصر برود، با خیر اندکی از نزد او باز می‌گردد.•وَإذا ما غَدا يرِيدُ ابنَ نَصْرٍ ⁎ رَاحَ مِنْ عِنْدِهِ بخَيرٍ قَليلٍ
11. 11چنین است گدای سمج و پیگیر، چون در بخشش پافشار بخیل گیر کند.•وَكَذا المُلْحِفُ المُلِحُّ إذا أنْـ ⁎ ـشَبَ في نَائِلِ اللّجوجِ البَخيلِ
12. 12نسبت می‌پندارد؛ اگر روزی درست باشد، در آن غلام ابوالبهلول است.•مُدّعٍ نِسبَةٍ، مَتى صَحّ يَوْماً ⁎ كانَ فيها مَوْلى أبي البُهْلُولِ
13. 13از او به من رسید، و راست نپنداشتم، که کثیر و جمیل را خوار می‌شمارد.•قد أتاني عَنهُ، وَما خِلْتُ حَقّاً ⁎ وَضْعُهُ مِنْ كُثَيّرٍ، وَجَميلِ
14. 14وای بر او، چرا چیزی می‌گوید که معنای قرآن آشکار یا ناشناخته را تباه می‌کند؟•وَيْحَهُ لِمْ يَقُولُ مَا يُفْسِدُ مَعْنىً ⁎ مِنْ مُبِينِ الفُرْقَانِ أَوْ مَجْهُولِ
15. 15آیا اینان، که نبینمشان، جز پسران پیرمردی کوچک و بی‌ابزار و ناتوان‌اند؟•هلْ هُمُ، لا رأَيْتُهُمْ، غَيرُ أبّنَا ⁎ ءِ شُيَيْخٍ رَثِّ الأداةِ، ضَئيلِ
16. 16بیشترین دانسته‌اش ژرف‌نگری در فاعل و مفعول پدر و مادر اوست.•جُلُّ ما عِندَهُ التّعَمّقُ في الفَا ⁎ عِلِ مِنْ وَالِدَيْهِ وَالمَفْعُولِ