أما والذي أعطاك فضلا وبسطة

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سوگند به آنکه تو را بر هر زنده‌ای فضل و فزونی بخشید و بر آفریدگان برگزید،•أمَا والّذي أعْطاكَ فَضْلاً وبَسْطَةً ⁎ على كلّ حيٍّ، وَاصْطفاكَ على الخَلْقِ
2. 2تو با عدالت و بخشش بر ما فرمان راندی و با بردباری و مهربانی بر ما نعمت بازآوردی.•لقدْ سُسْتَنا بالعَدْلِ والبَذْلِ مُنعِماً ⁎ وَعُدْتَ عَلَيْنَا بالأنَاةِ وَبِالرّفقِ
3. 3و ما نشان پیامبر، محمد، و سنت او را در چهرهٔ خندان و گشادهٔ تو می‌بینیم.•وَإنّا نَرَى سِيما النبيّ مُحمّدٍ ⁎ وَسُنّتَهُ في وَجهِكَ الضّاحكِ الطَّلْقِ
4. 4و آن عمامه می‌داند که بر آن نجابت و اصالت پیچیده می‌شود.•وَقَدْ عَلِمَتْ تِلْكَ العِمامَةُ أنّها ⁎ تُلاثُ على تِلْكَ النّجابةِ وَالعِتْقِ
5. 5با نیکی حمص و مردمش را دریافتی، در حالی که مرتکب بدی و تندخویی شده بودند.•تدارَكْتَ بالإحْسانِ حِمصَ وَأهلَها ⁎ وَقَدْ قارَفوا فعلَ الإساءةِ وَالخَرْقِ
6. 6هنگام برآمدن خورشید بر آنان پدیدار شدی و درخشش خورشید را از یک افق و چهرهٔ تو را از افقی دیگر دیدند.•طَلَعْتَ لهمْ وقتَ الشرُوقِ، فعَاينُوا ⁎ سَنا الشمسِ من أُفْقٍ وَوَجهَك من أُفقِ
7. 7پیش از این دو خورشید را ندیده بودند که روشنایی‌شان به‌طور برابر از غرب و شرق به هم برسد.•وَما عايَنُوا شمْسَينِ، قبْلَهُما، الْتقى ⁎ ضِياؤهُما وَفَقْاً، من الغَرْبِ والشّرْقِ
8. 8آنگاه توانایی صاحب‌قدرتی را به آنان نمودی و گذشت دوستدار سلامت و پیشی‌گیرنده را.•أرَيْتَهُمُ إذْ ذاكَ قُدْرَةَ قادِرٍ ⁎ وَعَفْوَ مُحِبٍّ للسّلامَةِ، مُسَبْقِ
9. 9و اگر می‌خواستی با شمشیرها و نیزه‌ها و شمشیرهای تیز آبی‌فام نابود می‌شدند.•ولَوْ شِئْتَ طاحوا بالسيوفِ وبِالقَنا ⁎ وَباللَّهْذَميّاتِ المُذَرَّبَةِ الزّرْقِ
10. 10با بخشیدن جان بر آنان منت نهادی و موالی تو شدند و از تو به منت و آزادی رسیدند.•مَنَنْتَ عَلَيْهِمْ بالحَياةِ فأصْبحوا ⁎ موَالِيكَ فازُوا منكَ بالمَنّ والعَتقِ
11. 11و ولای آزادشدگان از مرگ بر ولای آزادشدگان از بردگی برتری دارد.•وَإنّ وَلاَءَ المُعْتَقِينَ منَ الرّدَى ⁎ يفُوقُ وَلاءَ المُعْتَقِينَ من الرّقّ
12. 12ای امیرمؤمنان، برای امتی بمان که آنان را در راه حق به راه راست بردی.•بَقِيتَ أمِيرَ المُؤمِنِينَ لأمّةٍ ⁎ سَلَكْتَ بها نَهْجَ السّبيلِ إلى الحقّ
13. 13با چهرهٔ تو بر روزگار یاری می‌جویند هرگاه بدی کند، چنانکه با بخت تو طلب باران می‌کردند.•بِوَجْهِكَ تَسْتعدي على الدهرِ، كلّما ⁎ أساءَ، كما كانَتْ بِجدِِّكَ تَستسْقي