1. ۱La rue assourdissante autour de moi hurlait. / Longue, mince, en grand deuil, douleur majestueuse, / Une femme passa, d'une main fastueuse / Soulevant, balançant le feston et l'ourlet;خیابانِ کرکننده در پیرامونِ من فریاد می‌کشید. / بلندبالا، باریک‌اندام، در سوگی سنگین، با دردی باشکوه، / زنی گذشت — با دستی پُر‌جلال / دامن و حاشیه‌اش را برمی‌داشت و موج می‌داد؛
2. ۲Agile et noble, avec sa jambe de statue. / Moi, je buvais, crispé comme un extravagant, / Dans son œil, ciel livide où germe l'ouragan, / La douceur qui fascine et le plaisir qui tue.چابک و نجیب، با پایی چون مجسمه‌ای. / من — منقبض چون مردی از خود بی‌خود — / در چشمانش — آن آسمانِ سُربِ رنگ که گردبادها در آن جوانه می‌زنند — / آن شیرینیِ افسون‌کننده و آن لذتِ کُشنده را می‌نوشیدم.
3. ۳Un éclair... puis la nuit! — Fugitive beauté / Dont le regard m'a fait soudainement renaître, / Ne te verrai-je plus que dans l'éternité?برقی... و آنگاه شب! — ای زیباییِ گریزپا / که نگاهت ناگهان مرا از نو زاد، / آیا دیگر تو را، جز در ابدیت، نخواهم دید؟
4. ۴Ailleurs, bien loin d'ici! trop tard! jamais peut-être! / Car j'ignore où tu fuis, tu ne sais où je vais, / Ô toi que j'eusse aimée, ô toi qui le savais!جایی دیگر، بسیار دور از اینجا! دیر شد! شاید هرگز! / زیرا من نمی‌دانم به کجا می‌گریزی، تو نمی‌دانی به کجا می‌روم، / ای تو که می‌توانستم دوستت بدارم، ای تو که این را می‌دانستی!