1. ۱Ô Mort, vieux capitaine, il est temps! levons l'ancre! / Ce pays nous ennuie, ô Mort! Appareillons! / Si le ciel et la mer sont noirs comme de l'encre, / Nos cœurs que tu connais sont remplis de rayons!ای مرگ، ناخدای پیر، وقتش رسیده! لنگر را بکشیم! / این سرزمین ما را به ستوه آورده، ای مرگ! بادبان برافرازیم! / اگر آسمان و دریا سیاه چون مرکب‌اند، / دل‌های ما — که تو می‌شناسی‌شان — لبریز از پرتو است!
2. ۲Verse-nous ton poison pour qu'il nous réconforte! / Nous voulons, tant ce feu nous brûle le cerveau, / Plonger au fond du gouffre, Enfer ou Ciel, qu'importe? / Au fond de l'Inconnu pour trouver du nouveau!زهرت را بر ما بریز تا تسلی‌مان بدهد! / ما می‌خواهیم — چندان که این آتش مغزمان را می‌سوزاند — / به ته‌گاهِ مغاک شیرجه بزنیم: دوزخ یا بهشت، چه فرق می‌کند؟ / به اعماقِ ناشناخته، تا چیزی نو بیابیم!