1. ۱Il est amer et doux, pendant les nuits d'hiver, / D'écouter, près du feu qui palpite et qui fume, / Les souvenirs lointains lentement s'élever / Au bruit des carillons qui chantent dans la brume.تلخ و شیرین است، در شب‌های زمستان، / گوش سپردن — کنارِ آتشی که می‌تپد و دود می‌کند — / به خاطره‌های دور که آرام برمی‌خیزند / همراه با صدای ناقوس‌هایی که در مه آواز می‌خوانند.
2. ۲Bienheureuse la cloche au gosier vigoureux / Qui, malgré sa vieillesse, alerte et bien portante, / Jette fidèlement son cri religieux, / Ainsi qu'un vieux soldat qui veille sous la tente!خوشا به حالِ ناقوسی که گلویی نیرومند دارد / و علی‌رغمِ پیری، هوشیار و تندرست، / فریادِ دینی‌اش را وفادارانه پرتاب می‌کند، / همچون سربازِ پیری که زیرِ چادر شب‌زنده‌داری می‌کند!
3. ۳Moi, mon âme est fêlée, et lorsqu'en ses ennuis / Elle veut de ses chants peupler l'air froid des nuits, / Il arrive souvent que sa voix affaiblieاما من — روحِ من ترک خورده است، و آن‌گاه که در رنج‌هایش / می‌خواهد هوای سردِ شب را با ترانه‌هایش پُر کند، / بسیار پیش می‌آید که آوای ضعیف‌شده‌اش
4. ۴Semble le râle épais d'un blessé qu'on oublie / Au bord d'un lac de sang, sous un grand tas de morts, / Et qui meurt, sans bouger, dans d'immenses efforts.به خس‌خسِ سنگینِ زخمی‌ای می‌ماند که در کنارِ دریاچه‌ای از خون، / زیرِ تلِ بزرگی از کشته‌ها، فراموش شده، / و — بی هیچ جنبشی — در کوشش‌هایی هولناک می‌میرد.