1. ۱Souvent, pour s'amuser, les hommes d'équipage / Prennent des albatros, vastes oiseaux des mers, / Qui suivent, indolents compagnons de voyage, / Le navire glissant sur les gouffres amers.بسیار پیش می‌آید که، برای سرگرمی، ملوانانِ کشتی / آلباتروس‌ها را می‌گیرند، آن پرنده‌های پهناورِ دریا، / که چون هم‌سفرانی بی‌قرار، / به دنبالِ کشتیِ سرخورنده بر گرداب‌های تلخ روان‌اند.
2. ۲À peine les ont-ils déposés sur les planches, / Que ces rois de l'azur, maladroits et honteux, / Laissent piteusement leurs grandes ailes blanches / Comme des avirons traîner à côté d'eux.تا روی تخته‌های کشتی نهاده می‌شوند، / این پادشاهانِ آبیِ آسمان، دست‌و‌پاچلفتی و شرمنده، / بال‌های سفید و بزرگشان را به‌رقّت / چون دو پاروی فرسوده در کنارِ خود می‌کشند.
3. ۳Ce voyageur ailé, comme il est gauche et veule! / Lui, naguère si beau, qu'il est comique et laid! / L'un agace son bec avec un brûle-gueule, / L'autre mime, en boitant, l'infirme qui volait!این مسافرِ بال‌دار، چه بی‌دست‌و‌پا و سست شده! / او که زمانی این‌چنین زیبا بود، چه مضحک و زشت! / یکی با چپق نوکش را اذیت می‌کند، / دیگری لنگ‌لنگان، آن معلولی را که تا دیروز پرواز می‌کرد، تقلید می‌کند!
4. ۴Le Poète est semblable au prince des nuées / Qui hante la tempête et se rit de l'archer; / Exilé sur le sol au milieu des huées, / Ses ailes de géant l'empêchent de marcher.شاعر همچون آن شاهزاده‌ی ابرهاست / که با طوفان دمساز است و به تیرانداز می‌خندد؛ / تبعیدی بر روی خاک، در میانِ هیاهوی تمسخر، / بال‌های غول‌آسایش رفتن را بر او دشوار می‌سازد.