1. ۱Quand le ciel bas et lourd pèse comme un couvercle / Sur l'esprit gémissant en proie aux longs ennuis, / Et que de l'horizon embrassant tout le cercle / Il nous verse un jour noir plus triste que les nuits;آن‌گاه که آسمانِ کوتاه و سنگین، چون دری بر تابوت، / بر روحِ ناله‌گری که دستخوشِ ملال‌های طولانی است سنگینی می‌کند، / و از تمامِ پهنه‌ی افق / روزی سیاه بر ما می‌بارد که از همه‌ی شب‌ها غم‌انگیزتر است؛
2. ۲Quand la terre est changée en un cachot humide, / Où l'Espérance, comme une chauve-souris, / S'en va battant les murs de son aile timide / Et se cognant la tête à des plafonds pourris;آن‌گاه که زمین به سیاهچالی نمناک بدل می‌شود، / که در آن امید، چون خفاشی، / با بالِ ترسوی خود بر دیوارها می‌کوبد / و سر را به سقف‌های پوسیده می‌زند؛
3. ۳Quand la pluie étalant ses immenses traînées / D'une vaste prison imite les barreaux, / Et qu'un peuple muet d'infâmes araignées / Vient tendre ses filets au fond de nos cerveaux,آن‌گاه که باران، با خطوطِ بی‌پایانش، / میله‌های زندانی پهناور را تقلید می‌کند، / و قومی خاموش از عنکبوت‌های پلید / می‌آید تا تورهای خود را در ژرفای مغزِ ما بگستراند،
4. ۴Des cloches tout à coup sautent avec furie / Et lancent vers le ciel un affreux hurlement, / Ainsi que des esprits errants et sans patrie / Qui se mettent à geindre opiniâtrément.ناقوس‌ها به‌ناگاه با خشم می‌جهند / و فریادی هولناک به سوی آسمان پرتاب می‌کنند، / همچون ارواحی سرگردان و بی‌میهن / که سرسختانه به ناله افتاده‌اند.
5. ۵— Et de longs corbillards, sans tambours ni musique, / Défilent lentement dans mon âme; l'Espoir, / Vaincu, pleure, et l'Angoisse atroce, despotique, / Sur mon crâne incliné plante son drapeau noir.— و گاری‌های درازِ مردگان، بی طبل و بی موسیقی، / آرام در روحِ من رژه می‌روند؛ امید، / شکست‌خورده، می‌گرید، و دلهره‌ی هولناک و خودکامه، / بر کاسه‌ی سرِ خمیده‌ام، پرچمِ سیاهِ خود را برمی‌افرازد.