1. ۱La Nature est un temple où de vivants piliers / Laissent parfois sortir de confuses paroles; / L'homme y passe à travers des forêts de symboles / Qui l'observent avec des regards familiers.طبیعت معبدی‌ست که در آن، ستون‌های زنده / گاه واژگانی مبهم را به بیرون رها می‌کنند؛ / آدمی از میانِ جنگل‌هایی از نمادها می‌گذرد / که با نگاه‌هایی آشنا او را می‌نگرند.
2. ۲Comme de longs échos qui de loin se confondent / Dans une ténébreuse et profonde unité, / Vaste comme la nuit et comme la clarté, / Les parfums, les couleurs et les sons se répondent.چونان پژواک‌های دور و درازی که در یگانگی‌ای ژرف و تاریک / در هم می‌آمیزند، / گسترده چون شب و چون روشنایی، / عطرها، رنگ‌ها و آواها به یکدیگر پاسخ می‌گویند.
3. ۳Il est des parfums frais comme des chairs d'enfants, / Doux comme les hautbois, verts comme les prairies, / — Et d'autres, corrompus, riches et triomphants,عطرهایی هست تازه چون تنِ کودکان، / نرم چون نوای ابوا، سبز چون چمن‌زاران، / — و دیگرانی، فاسد، غنی و پیروزمند،
4. ۴Ayant l'expansion des choses infinies, / Comme l'ambre, le musc, le benjoin et l'encens, / Qui chantent les transports de l'esprit et des sens.که چون چیزهای بی‌پایان می‌گسترانند: / همچون عنبر، مُشک، صَمغ و کندر، / که از شیداییِ روح و حواس آواز می‌خوانند.