أيُّ ندى بينَ الثرى والحبوبِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چه بخششی است میان خاک و دانه‌ها، و چه بزرگواری نرم و رأی سخت!•أيُّ ندى بينَ الثرى والحبوبِ ⁎ وسؤددٍ لدنٍ ورأيٍ صليبِ!
2. 2ای پسر ابی ربعی، دنیا از روز تو با روزی سخت پذیرایی شد.•ياابنَ أبي رِبْعِيٍّ اسْتُقْبِلَتْ ⁎ من يومكَ الدنيا بيومِ عصيبِ
3. 3گریبان‌هایی را از مردانی دریدند که اگر می‌توانستند آنچه پشت گریبان است می‌دریدند.•شَقَّ جُيُوباً مِنْ رِجَالٍ لو ⁎ اسطاعوا لشقوا ما وراءَ الجيوبِ
4. 4از دور نزدیک بودی و اکنون با نزدیکی‌ات نزدیک نیستی.•كنتَ على البُعْدِ قَرِيباً فَقَدْ ⁎ صرتَ على قربكَ غيرَ القريبِ
5. 5هیئت‌های زمین از گورش بازگشتند با دست‌های تهی و دل‌های پر.•رَاحَتْ وُفُودُ الأرضِ عن قَبْرِهِ ⁎ فارغةَ الأيدي ملاءَ القلوبِ
6. 6دانسته‌اند که چه ضایعه‌ای دیدند؛ فقدان خورشید پس از غروب شناخته می‌شود.•قد عَلِمَتْ مارُزِئتْ إنَّما ⁎ يُعْرَف فَقْدُ الشَّمسِ بعدَ الغُرُوبِ
7. 7چون دورافتاده از وطن بدان رسد، به خردی و بی‌تابی سرسبز می‌رسد.•إذا البَعِيدُ الوطنِ انتَابَه ⁎ حلَّ إلى نهي وجزعٍ خصيبِ
8. 8دست‌های شتران او را به حیاطی نزدیک کردند که گویی زادگاه غریب است.•أدنَتْه أَيْدِي العِيسِ مِنْ سَاحةٍ ⁎ كأنَّها مَسْقَطُ رَأْسِ الغَرِيبِ
9. 9آرزوها پس از او تاریک شد و از هر زیبایی و خوشی برهنه گشت.•أظلَمَتِ الآمالُ مِنْ بَعْدِهِ ⁎ وعُريِتْ مِنْ كل حُسْنٍ وطِيبِ
10. 10گونه‌هایی بود که مدتی صیقل خورده بود، اکنون جایگاه رنگ‌پریدگی شد.•كانَتْ خُدُوداً صُقِلَتْ بُرْهَةً ⁎ فاليومَ صارتْ مألفاً للشحوبِ
11. 11چه بسیار نیازها که به او مرکب شد و پیش از او مرکب نبود!•كَمْ حاجَةٍ صارَتْ رَكُوبَاً بهِ ⁎ ولم تَكُنْ مِنْ قَبْلِهِ بالرَّكُوبِ!
12. 12بندهایشان را گشود چنان‌که باد جنوب گره‌های ابر را رها می‌کند.•حلَّ عقاليها كما أطلقتْ ⁎ مَنْ عُقَدِ المُزْنَةِ ريحُ الجَنُوبِ
13. 13چون در طلبی به او رو کنیم، او چاه یا ریسمان چاه بود.•إذا تيممناه في مطلبٍ ⁎ كانَ قليباً أو رشاءَ القليبِ
14. 14و نعمتی از او که چون جامه‌ای پوشیدم، گویی حاشیه‌ی جامه‌ای نو است،•ونعمةٍ منهُ تسربلتها ⁎ كأنَّها طرةُ ثوبٍ قشيبِ
15. 15از آن‌هایی که اگر سپاس‌گزار سستی کند، جای خطیب برای نعمت‌دهنده می‌ایستند.•مِن اللَّواتي إنْ وَنَى شاكِرٌ ⁎ قامَتْ لِمُسْديها مَقَامَ الخَطِيبِ
16. 16هرگاه فرود آیی، به برتری او کوچ می‌کنی، یا اگر روزی غایب شود، در غیابش حاضر می‌شوند.•متى تنخْ ترحلْ بتفضيلهِ ⁎ أَوْ غَابَ يوماً حَضَرتْ بالمَغيبِ
17. 17امروز ما را و بلندی را پس از او جز اندوه و زاری نیست.•فما لنا اليومَ ولا للعلى ⁎ مِنْ بَعْدِهِ غَيْرُ الأَسَى والنَّحيبِ