ألقَتْ على غَارِبي حَبْلَ امْرِئٍ عَانِ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1حبلِ اندوهگینی که دوری می‌گسترد بر دوشم افکندند، دوری که برابرم نگاه مار را می‌گرداند.•ألقَتْ على غَارِبي حَبْلَ امْرِئٍ عَانِ ⁎ نوى تقلِّبُ دوني طرفَ ثعبانِ
2. 2مصیبت‌های روزگار پیاپی آمد و مرا تیرباران کرد، هر تیری راست‌نشین از کمان خشمگینی.•تَوَاتَرتْ نَكَبَاتُ الدَّهْرِ تَرشُقُني ⁎ مِنْ كل صائبةٍ عَنْ قَوْسِ غَضْبَانِ
3. 3عنان امیدم را کشید و من از پی آن رفتم تا مرا در دریای ابن حسان افکند.•مَدَّتْ عِنَانَ رَجائي فاستَقَدْتُ لهُ ⁎ حتَّى رمَتْ بيَ في بَحْرِ ابنِ حَسَّانِ
4. 4دریایی از بخشش که موج آن کف می‌افشاند، حباب‌هایش سیمی است که با زر آراسته شده.•بَحْرٌ مَنَ الجودِ يَرمي مَوْجُهُ زَبَداً ⁎ حبابُهُ فضةٌ زينتْ بعقيانِ
5. 5اگر ابن حسان نبود بخشش می‌مرد و ستاره‌های نحس خست پراکنده می‌شد و هر نیکی را درمی‌نوردید.•لَوْلا ابنُ حَسَّانَ مَاتَ الجُودُ وانتَشَرت ⁎ مَنَاحِسُ البُخْلِ تَطْوِي كُلَّ إحسَانِ
6. 6چون روزها پیاپی با من بازی کردند و بادشان برگ شاخه‌هایم را ریخت،•لمَّا تواترتِ الأيامُ تعبثُ بي ⁎ وأسقَطتْ ريحُهَا أورَاقَ أغصَاني
7. 7دست آرزو را به دست توانگری پیوستم و اندوه‌ها و غم‌هایم را از میانشان جدا کردم،•وَصَلْتُ كَفَّ مُنًّى بكف غِنًى ⁎ فارقتُ بينهما همي وأحزاني
8. 8تا جامه‌ای از آسایش پوشیدم که دستی بر تنگدستی من می‌گستراند و از حال من غافل نبود،•حتى لبستُ كسى لليسرِ تنشرها ⁎ على اعتساري يدٌ لمْ تسهُ عن شاني
9. 9دستی از آسایش که جامه‌ی تنگدستی مرا درید تا تنگدستی‌ام در پیکر برهنه‌ای راه رفت.•يدٌ من اليسر قدَّتْ حلتي عسري ⁎ حتى مشى عُسُري في شخصِ عريانِ
10. 10و شب‌ها پس از آنکه اندوه‌هایم بر شادی‌ام به سختی چربیده بود، با من آشتی کردند.•وَصَالَحَتْني اللَّيالي بَعْدما رَجَحَتْ ⁎ على سروري غمومي أيَّ رجحانِ
11. 11امروز روزگار با من سازش کرد و آنچه از ستایش‌ها فراموشم کرده بود به یادم آورد.•فاليوم سالمني دهري وذكرني ⁎ مَنَ المَدَائِح ماقَدْ كانَ أنسَاني!
12. 12سپس روزها شمشیر برنده‌ی خود را بر دشمنان کشیدند و با چهره‌ای نه زشت از آن‌ها استقبال کردند.•ثُمَّ انتَضتْ لِلعِدَا الأَيَّامُ صَارِمَها ⁎ واستقَبَلْتها بوَجهٍ غَيْرِ حُسَّانِ
13. 13امروز آرزوهایم را سوی پادشاهی خواهم فرستاد که ستایش را با دلی بی‌فراموشی می‌پذیرد.•سأبعثُ اليومَ آمالي إلى ملكٍ ⁎ يَلقَى المَدِيح بقَلْبٍ غَيْر نَسْيَانِ
14. 14چشمم را در او به فال نیک گرفتم هرگاه مژگان پلک‌هایم بر آن به خیر لرزید.•تَفَاءَلَتْ مُقْلَتِي فيهِ إذا اختَلَجَتْ ⁎ بالخيرِ من فوقَها أشفارُ أجفاني
15. 15ای کسی که آرزوهای لاغر من به او فربه شد و مرا چهره‌ی زیانم را نمایاند،•يا مَنْ بهِ بَدُنَتْ مِنْ بعدِما هَزُلَتْ ⁎ مني المنى وأرتني وجهَ خسراني
16. 16برای من در برابر روزگار پناهگاه باش، که آن را دستی است که نهان و آشکار مرا می‌کاود.•كنْ لي مجيراً من الأيام إنَّ لها ⁎ يداً تفحصُ عن سري وإعلاني
17. 17ای پسر بزرگواران و امیدوارِ مضر، آنگاه که روزگار از چهره‌ی خیانت‌پیشه‌ای پرده برداشت،•يابنَ الأَكارمِ والمَرْجُو مِنْ مُضَر ⁎ إذا الزمانُ جلا عن وجهِ خوَّان
18. 18آرزوها مرا به سوی تو راندند و ابر بخشش تو آن را از سرزمین و وطنم کنار می‌زد!•إليكَ ساقتنيَ الآمالُ يجنبها ⁎ سَحَابُ جُودِكَ مِنْ أَرْضِي وأَوطَاني!