شَجاً في الحَشَى تَرْدَادُهُ لَيْسَ يَفْتُرُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1اندوهی در درون که بازگشتش سست نمی‌شود؛ در آن آرزوهایم روزه گرفتند و من افطار کننده‌ام.•شَجاً في الحَشَى تَرْدَادُهُ لَيْسَ يَفْتُرُ ⁎ بهِ صمنَ آمالي وإني لمفطرُ
2. 2به آرزوی بلندی که ابر دستی پر از خواسته‌ها بر آن می‌بارد، سوگند خوردم،•حَلَفْتُ بِمُسْتن المُنَى تَسْترِشُّهُ ⁎ سَحَابَةُ كَفٍّ بالرَّغائِبِ تُمْطِرُ
3. 3چون باد صبا در آن بگذرد، آن را بازدارد و ابوالفضل جعفر با او به رقابت برخیزد.•إذا درجتَ فيهَِ الصبا كفكفتْ لها ⁎ وقامَ يباريها أبو الفضل جعفرُ
4. 4با بخششی که گویی شمشیر از جویبار خیمه‌اش ریخته، و مجلس‌هایی که بخشش ابر از آنها چلانده می‌شود.•بسيبٍ كأنَّ السيفَ منْ ثرَّ نؤيهِ ⁎ وأنديةٍ منها ندى النوءِ يعصرُ
5. 5دنیا را با روزهای بزرگواری آراستی که پادشاهی بدو می‌بالد و افتخارها افتخار می‌کنند.•لقدْ زينتَ الدنيا بأيامِ ماجدٍ ⁎ بهِ الملكُ يبهى والمفاخرُ تفخرُ
6. 6جوانی که از دستانش دلاوری و بخشش می‌خندد و در زین او ماهی و شیری نیرومند است.•فتىً منْ يديهِ البأسُ يضحكُ والندى ⁎ وفي سرجهِ بدرٌ وليثٌ غضنفرُ
7. 7با او آرزوهای درخواست‌کنندهٔ آرزو همدل شد و نزد او انبوه سپاس‌گزار ایستاد. [مبهم]•بهِ ائتلفتَ آمالُ وافدةِ المنى ⁎ وقَامَتْ لَدَيْهِ جَمَّةً تَتَشكَّرُ
8. 8ای ابوالفضل، روزی که ستایشگر نزد تو آمدم، چهره‌های بخشش و کامیابی را درخشان دیدم.•أبا الفضلِ إني يومَ جئتكَ مادحاً ⁎ رَأَيْتُ وجُوهَ الجُودِ والنُّجْحِ تَزْهَرُ
9. 9و یقین کردم که بر دریایی خروشان چیره‌ام که دریاها با بخشش به آن بازمی‌گردند.•وأيقنتُ أني فالجٌ غمرَ زاخرِ ⁎ تَثُوبُ إليهِ بالسَّماحَةِ أبْحُرُ
10. 10هیچ چیز در بخشش از امید به تو کارسازتر نیست و هیچ چیز از ستایشی که شاد می‌کند پایدارتر نیست.•فلا شيءَ أمضى منْ رجائكَ في الندى ⁎ ولا شيءَ أبقى منْ ثناءِ يحبرُ
11. 11شمشیرها چون ستایشی که در درگاه خلفا حضور دارد یاری نمی‌کنند.•وماتَنْصُرُ الأسْيَافُ نَصْرَ مَدِيحةٍ ⁎ لهَا عِنْدَ أبوابِ الخلائِفِ مَحْضَرُ
12. 12هرگاه فرومایه گوشش را از آن بپیچد، نزد بزرگواران پراکنده می‌شود. [مبهم]•إذا ما انطوى عنها اللئيمُ بسمعهِ ⁎ يَكُونُ لها عِنْدَ الأكارِمِ مُنْشَرُ
13. 13آن را میان درگاه پادشاهان نی‌هایی از یاد است که دمیده نمی‌شود و ناله نمی‌کند. [مبهم]•لها بينَ أبوابِ الملوكِ مزامرٌ ⁎ مِنَ الذكرِ لم تُنفَخْ ولا تُتَزَمَّرُ
14. 14دو دستش دلاوری و بخشش و عطا را گرد آورد و خرد یافت، و نادانی سرگردان و کج‌رو شد.•حَوَتْ راحَتاهُ البَاسَ والجُودَ والنَّدَى ⁎ ونالَ الحجا فالجهلُ حيرانٌ أزورُ
15. 15نمی‌گذارد وفای به عهد از دستش برود، و بخشش را درنگی تأخیری به پیش نمی‌افکند.•فَلا يَدَعُ الإِنجازَ يَمِلكُ أمْرَه ⁎ ويقْدمُهُ في الجُودِ مَطْلٌ مُؤَخَّرُ
16. 16این قصیدهٔ دوشیزه را به سوی تو آوردم، چون عروسی که زیورش در هم می‌شکند.•إليكَ بها عذراءُ زفتْ كأنها ⁎ عروسٌ عليها حليها يتكسرُ
17. 17ای پسر نصر، به سوی شما برده می‌شود چون همسر کسری آن روز که قیصر پناهش داد.•تُزَفُّ إليْكُمْ يابنَ نَصْرٍ كأنَّها ⁎ حليلةُ كسرى يومَ آواهُ قيصرٌ
18. 18ای ابوالفضل، شعر را آنچه می‌میراند، سر باز زدن جوانمرد است؛ و بزرگی زنده می‌ماند و به گور می‌رود. [مبهم]•أبا الفضلِ إنَّ الشعرَ مما يميتهُ ⁎ إبَاءُ الفَتَى والمَجْدُ يَحْيَا ويُقبَرُ