ديمة ٌ سمحة ٌ القيادِ سكوبُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بارانی نرم‌رو و ریزان که خاک اندوهگین از آن یاری می‌جوید•ديمةٌ سمحةٌ القيادِ سكوبُ ⁎ مستغيثُ بها الثرى المكروبُ
2. 2اگر پاره‌ای از زمین برای بزرگداشت نعمت می‌دوید، سرزمین خشک به سوی آن می‌دوید.•لو سعتْ بقعةٌ لإعظامِ نعمى ⁎ لسعى نحوها المكانُ الجديبُ
3. 3رگبارش خوش و گوارا بود و اگر می‌توانست برخیزد، دل‌ها او را در آغوش می‌گرفتند.•لذَّ شؤبوبها وطابَ فلو تس ⁎ طيعَ قامتْ فعانقتها القلوبُ
4. 4آبی روان است و آبی پس از آن، و ابری که می‌بارد و دیگری که می‌گدازد. [مبهم]•فهيَ ماءٌ يجري وماءٌ يليهِ ⁎ وعَزَالٍ تهْمي وأُخْرى تَذُوبُ
5. 5بوستان سر برآورد و خشکسالی از آن پنهان شد چنان‌که مشکوک پنهان می‌شود.•كشفَ الرَّوضُ رأْسَه واستسَرَّ ⁎ المَحْلُ منها كمَا اسْتَسَرَّ المُريبُ
6. 6پس سیرابی پس از خشکی و … نزد آن چون یبرین یا ملحوب است. [مبهم]•فإذا الرىُّ، بعدَ محلٍ وجرجا ⁎ نُ لَدَيْها يَبْرِينُ أَو مَلْحُوبُ
7. 7ای باران، خوش آمدی؛ در رفتن بامدادت و در شب‌روی و آنگاه که بازمی‌گردی.•أَيُّهَا الغَيْثُ حَي أَهْلاً بِمغْدَا ⁎ كَ وعندَ السرىَ وحينَ تؤوبُ
8. 8ابوجعفر را خویی است که آن را می‌ماند؛ نجیب نجیب را می‌ماند.•لأَبِي جَعْفَرٍ خلاَئِقُ تحْكيـ ⁎ ـهنَّ قَدْ يُشْبِهُ النَّجِيبَ النَّجِيبُ
9. 9تو در این زمانه در میان ما غریبی، و او همیشه در میان ما غریب است.•أنتَ فينا في ذا الأوانِ غريبٌ ⁎ وهْوَ فِينَا في كُل وَقْتٍ غَريبُ
10. 10در رویدادهای روزگار خندان و گشاده‌رو است و پادشاهانی که چون رخداد رسد می‌گریند.•ضاحكٌ في وائبِ الدهرَ طلقٌ ⁎ وملوكٌ يبكينَ حينَ تنوبُ
11. 11چون پیشامد دیر کند، از او بخشش و دهشی می‌رسد که حوادث نمی‌رسند.•فإذا الخطبُ راثَ نالَ الندى وال ⁎ بذلُ منهُ ما لا تنالُ الخطوبُ
12. 12خوی تابان، اندیشه‌ی برّنده، مهر گوارا و باد جنوبی.•خلقٌ مشرقُ ورأيُ حسامٌ ⁎ وَوِدادٌ عَذْبٌ وريحٌ جَنُوبُ
13. 13هر روز و هر زمان او را خویی خندان و مالی غمگین است.•كلَّ يومٍ لهُ وكلَّ أوانٍ ⁎ خلقٌ ضاحكٌ ومالٌ كئيبُ
14. 14اگر به او نزدیک شوی یا دور، تا زمانی که کار زشتی نکنی، او به تو نزدیک است.•إِنْ تُقَارِبْهُ أَوْ تُبَاعِدْهُ مَا لَمْ ⁎ تأتِ فحشاءَ فهوَ منكَ قريبُ
15. 15از آغاز، دارایی و بخشش او با هم نیامدند مگر آنکه دارایی‌اش شکست خورد.•ما التقى وفرهُ ونائلهُ مذ ⁎ كَانَ إلاَّ وَوَفْرُهُ المغْلُوبُ
16. 16او بخشش را نزدیک می‌کند حال آنکه ناخوشایند است، و مال را دور می‌کند حال آنکه دوست‌داشتنی است. [مبهم]•فهْوَ مُدْنٍ للجُودِ وهو بَغِيضٌ ⁎ وهوَ مقص للمال وهوَ حبيبُ
17. 17زائران را به زور می‌گیرد، هرچند دره‌ای سرسبز آنان را به سوی او می‌خواند. [مبهم]•يَأْخُذُ الزَّائِرينَ قَسْراً ولَوْ كَفَّ ⁎ م دعاهمْ إليهِ وادٍ خصيبُ
18. 18جز اینکه تیرانداز ماهر با وجود دانش احتیاط می‌کند که به هدف خواهد خورد. [مبهم]•غيرَ أنَّ الرامي المسددَ يحتا ⁎ طُ مَعَ العِلْم أَنَّهُ سَيُصِيبُ