دنا سفرٌ والدر تنأى وتصقبُ

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1سفر نزدیک شد و خانه‌ها دور و نزدیک می‌شوند، و شب‌روی او را کسی که تندرست و همراه است فراموش می‌کند.•دنا سفرٌ والدر تنأى وتصقبُ ⁎ ويَنْسَى سُرَاهُ مَن يُعافى ويُصْحَبُ
2. 2روزهای ما با چشمان کج و ترشرو است اگر دوراندیشِ جامه‌بر‌میان‌بسته آنها را نشمارد.•وأَيَّامُنا خُزْرُ العُيونِ عَوابِسٌ ⁎ اذا لم يحصها الحزمُ المتلببُ
3. 3ناگزیر پوستینی لازم است که هر که آن را بپوشد، در سرمای سخت سر برافراشته و چیره می‌شود.•ولابُدّ مِن فَرْوٍ إِذَا اجتَابَهُ امْرُؤٌ ⁎ غدا وهو سامٍ في الصنابر اغلبُ
4. 4مردی امین و نیرومند که جنگ سرش را تراش نداده و عمری را از تن نیفکنده، با آنکه موی‌اش سپید و سیاه درآمیخته است.•امين القوى لم تحصص الحرب رأسهُ ⁎ ولم يَنْضُ عُمْراً، وهو أَشْمَطُ أَشْيَبُ
5. 5با دلاوری‌اش تو را شاد می‌کند در حالی که ناآزموده نیست و در برابر روزگار چون آزموده شود سرسخت می‌ایستد.•يسرك بأساً وهو غير مغمرٍ ⁎ و يعند للأيام حين يجربُ
6. 6سرزمین‌ها باج خود را به سوی او می‌افکنند و از هر کرانه فراگرفته می‌شود و او کنار می‌ماند.•تظلُ البلادُ ترتمي بضريبها ⁎ وتُشمَل مِن أقطَارِهَا وهوَ يُجْنَبُ
7. 7چون تن سرمازده را در بامداد بپوشاند، عرقی از زیر آن ریزان می‌شود.•اذا البدنُ المقرورُ ألبسهُ غداً ⁎ له راشحٌ من تحته بتصببُ
8. 8اگر بار سنگین گناه را شانهٔ کسی بشمارد، درون می‌گوید: نیکی او آنگاه است که گناه کند. [مبهم]•إِذَا عَدَّ ذَنْباً ثِقْلَهُ مِنْكِبُ امرِئٍ ⁎ يقُولُ الحَشَا: إحسَانُهُ حين يُذْنِبُ
9. 9هرگاه خواستی خشنودش کنی، فصیحی با آن آوردی و دانستی که به‌زودی خشنود می‌کند. [مبهم]•اتيت اذا استعتبتَ مصقعةً بهِ ⁎ تَملأَّتَ علْماً أَنَّها سَوْفَ تُعْتِبُ
10. 10سرمای سخت و لرزان آن را می‌بیند و درمانده بازمی‌گردد و باد صبا او را فرامی‌گیرد و می‌گریزد.•يراهُ الشفيف المرتعنّ فينثني ⁎ حسيراً فتغشاه الصبا فتنكبُ
11. 11چون با جامه‌ها بدرفتاری کنند، سخن او هر زمان که به او برسد: خوش آمدی، خوش آمدی.•اذا ما اساءت بالثياب فقولهُ ⁎ لها كلما لاقتهُ أهلٌ ومرحبُ
12. 12اگر روز خشمگین شامگاه شود، در آن هنگام که خشم می‌گیرد پروای درازی نمی‌کند.•إِذا اليَوْمُ أَمسَى وهْوَ غَضْبَانُ لم يَكُنْ ⁎ طَوِيلَ مُبَالاةٍ بهِ حينَ يَغْضَبُ
13. 13گویی کناره‌ها و میانه‌اش و آنچه از آن فرو افتاده، اخگری شعله‌ور است.•كأَنَّ حَواشِيهِ العُلَى وخُصُورَهُ ⁎ وما انْحَطَّ منه جَمْرَةٌ تَتَلهَّبُ
14. 14آیا تو آن را با همانند شکوفه‌اش از سپاس هدیه می‌دهی، که بالا می‌رود و فرود می‌آید؟•فَهلْ أَنتَ مُهْدِيهِ بِمثْلِ شَكِيرِه ⁎ مِنَ الشُّكْرِ يَعْلُو مُصْعِداً ويُصَوبُ؟
15. 15او را زیبایی است که از نکوهش گرم می‌دارد، هرگاه کسی در مجلسی آن را بر تن کشد.•لَهُ زِئْبِرٌ يُدْفِي مِن الذم كلَّما ⁎ تجلببهث في محفل متجلببُ
16. 16تو داننده‌ی پزشکی هستی؛ مهلب در باب جامه‌ها چه سفارشی کرده بود؟ [مبهم]•فأنت العليم الطبُّ أيّ وصيةٍ ⁎ بها كان اوصى في الثياب المهلّبُ