大 — ضیافتِ بزرگ (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1باز کوکو می‌خواند، گلِ تومی (رزِ تمشکی) پژمرده، و سایهٔ آرامِ بهار بر کوشکِ برکه است.•又子规啼，荼䕷谢，寂寂春阴池阁。
2. 2کنارِ پنجرهٔ ابریشمین آدمی از شراب بیمار است؛ چه کند که گلِ صدتومانی تازه شکفته و بادِ شامگاه هنوز تند است.•罗窗人病酒，奈牡丹初放，晚风还恶。
3. 3پرستوها دیر بازمی‌گردند، پری‌شاهرخ‌ها آوازشان سست است، و ریسمانِ سرخِ تاب آسوده آویخته.•燕燕归迟，莺莺声懒，闲罥秋千红索。
4. 4دوسومِ بهار گذشته، هنوز سرما بر جای مانده، و جامهٔ سبز عطری رقیق دارد.•三分春过二，尚剩寒犹凝，翠衣香薄。
5. 5کنارِ راهِ مرغابیانِ ماندارین و قفسِ طوطی، برکه‌ای پر از جلبکِ شکسته، و نیمی از لبهٔ بام گلِ ریخته.•傍鸳径鹦笼，一池萍碎，半檐花落。
6. 6از همه دریغ‌تر آن‌که رؤیای بهاری ناتوان است.•最怜春梦弱。
7. 7ایوانِ چو دور است و پیمانِ ابرِ صبحگاهی را بیهوده از دست دادم.•楚台远、空负朝云约。
8. 8بیهوده یاد می‌کنم آوازِ زلال و چنگِ نقش‌دار را، نیِ سبز و جامِ یشمین را، که چند بار در باغِ شرقی سرمست نوشیدم.•谩念想、清歌锦瑟，翠管瑶尊，几回沈醉东园酌。
9. 9اندوهِ جوِ وحشی و پنیرکِ خرگوش؛ از که بخواهم سراغِ گل‌های سرخِ کنارِ نرده‌های نقش‌دار را بگیرد؟•燕麦兔葵恨，倩谁访、画阑红药。
10. 10تا چه رسد که بسیار بیمارم و کمرم چون تراشیده لاغر شده.•况多病、腰如削。
11. 11شیانگ‌رو پیر شده، و قلمِ سرودن و برگِ شعر آسوده مانده‌اند.•相如老去，赋笔吟笺闲却。
12. 12از این حال می‌ترسم که کسی بپرسد.•此情怕人问著。