西平乐 — موسیقیِ آرامشِ غرب (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1بیدِ نورسته در آفتاب جان گرفته، باران بر نهرِ کهن بند آمده، و دشت چنان دور است که هنوز دیرآمدنِ بهار حس نمی‌شود.•稚柳苏晴，故溪歇雨，川迥未觉春赊。
2. 2سرما در پشمینهٔ شتری نفوذ می‌کند؛ درست آن‌گاه که خورشیدِ نوخاسته را دوست می‌دارم، سایهٔ سبک به سختی آن را می‌پوشاند.•驼褐寒侵，正怜初日，轻阴抵死须遮。
3. 3دریغ که کارها با غازِ تنها همه رفتند، و تنم همراهِ نیِ برکه به شامگاه رسید؛ چه کسی می‌دانست که در این‌جا، راهِ سفر دور و دراز است و در گرد و شن ایستاده‌ام.•叹事逐孤鸿尽去，身与塘蒲共晚，争知向此，征途迢递，伫立尘沙。
4. 4به یاد می‌آورم روزگارِ رخسارِ سرخ و گیسوی سیاه را، که به هرجا سر زده بودم؛ اکنون آن جاهای کهن آدمی را به آه وامی‌دارند.•追念朱颜翠发，曾到处、故地使人嗟。
5. 5راه به سه سرزمینِ چو می‌پیوندد، آسمان بر چهار دشت فرود آمده، و درختانِ بلند چون گذشته کج بر کنارِ راه خم شده‌اند.•道连三楚，天低四野，乔木依前，临路敧斜。
6. 6باز آرزومندِ پنهان‌زیستیِ دونگ‌لینگ‌ام، و بازگشتِ پنگ‌زه؛ چپ و راست چنگ و کتاب، شادیِ خویش، کاج و داوودی همدم؛ تا چه رسد که هنوز ظرافت هست و موی شقیقه سپید نشده.•重慕想，东陵晦迹，彭泽归来，左右琴书自乐，松菊相依，何况风流鬓未华。
7. 7سپاس فراوان از دوستانِ کهن، که خود به ایستگاهِ جنگ تاختند، و گاه جامِ گوارا را خالی کردند، و مرا به ماندن خواندند تا با هم روزگارِ معطر را بگذرانیم؛ اما این، مهمانِ خسته را به یادِ خانه انداخت.•多谢故人，亲驰郑驿，时倒融尊，劝此淹留，共过芳时，翻令倦客思家。