齐天乐 — سرخوشیِ آسمانی (زنجره) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1دامنی پر از اندوهِ باقی، جانِ بانوی کاخ گسسته؛ سال به سال در سایهٔ سبزِ درختانِ حیاط است.•一襟馀恨宫魂断，年年翠阴庭树。
2. 2تازه بر شاخهٔ خنک بغض می‌کند، باز به برگ‌های تاریک کوچ می‌کند و دوباره غمِ جدایی را ژرف بازمی‌گوید.•乍咽凉柯，还移暗叶，重把离愁深诉。
3. 3پنجرهٔ غربی؛ باران گذشته است.•西窗过雨。
4. 4شگفتا که آوایش چون آویزهٔ یشمین در هوا روان است و چون گوشیِ چنگِ یشمین کوک می‌شود.•怪瑶佩流空，玉筝调柱。
5. 5آینه تار و آرایش پریشان؛ برای که هنوز گیسوانش چنین نازک است؟•镜暗妆残，为谁娇鬓尚如许。
6. 6اشکِ سربیِ پریِ مفرغین چون شسته روان است؛ دریغ که سینی را دور بردند و شبنمِ چکیده را نمی‌توان اندوخت.•铜仙铅泪似洗，叹携盘去远，难贮零露。
7. 7بالِ بیمار از پاییز هراسان، پیکرِ خشکیده جهان را دیده؛ چند بار دیگر تابِ آفتابِ مایل را دارد؟•病翼惊秋，枯形阅世，消得斜阳几度。
8. 8نوای بازمانده تلخ‌تر است.•馀音更苦。
9. 9چرا تنها پاکی و بلندی را در آغوش گرفت و ناگهان به اندوه افتاد؟•甚独抱清高，顿成凄楚。
10. 10بیهوده نسیمِ گرمِ تابستان را خیال می‌کند، و هزاران رشتهٔ بید را.•谩想薰风，柳丝千万缕。