與胡居士皆病寄此詩兼示學人二首 二 — در بیماریِ من و هو، مریدِ خانه‌نشین، برای او و برای شاگردان (دوم) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1تهی‌بودن بیهوده بی‌کران است و هستی‌انگاری بیهوده دور و دراز.•浮空徒漫漫，汎有定悠悠。
2. 2نه سواری هست و نه سوارکننده‌ای؛ این است آنچه کشتیِ فرزانه‌اش خوانند.•無乘及乘者，所謂智人舟。
3. 3چرا از قلمروِ فقر و بیماری دست بشوییم؟ از جریانِ زاد و مرگ خسته نمی‌شویم.•詎捨貧病域，不疲生死流。
4. 4نیازی نیست مرا به اسب مانند کنی؛ اگر گاوم بخوانی، به همان خرسندم.•無煩君喻馬，任以我爲牛。
5. 5برای کِشتِ نیکی، کاشیاپه را پرستش می‌کنند و در جستجوی نیک‌مردی، بر کنفوسیوس می‌خندند.•植福祠迦葉，求仁笑孔丘。
6. 6کدام گذرگاه است که پارو نزنیم؟ کدام راه است که مالِ گردونه نشکند؟•何津不鼓櫂，何路不摧輈。
7. 7به این اهلِ شنیدن و اندیشیدن که می‌اندیشم، چرا این همه راهشان سد و دراز است؟•念此聞思者，胡爲多阻修。
8. 8گلِ تهی‌بودن جمع و پراکنده می‌شود و درختِ رنج گاه تُنُک و گاه انبوه است.•空虛花聚散，煩惱樹稀稠。
9. 9محوِ صورت‌ها به بی‌نشانی می‌انجامد و دلی که برخیزد، به خواستن گرفتار می‌شود.•滅相成無記，生心坐有求。
10. 10تسلیمِ وو شدن و باز به شو بازگشتن — تا به مقصد نرسیده‌ای، کسی را نکوهش مکن.•降吳復歸蜀，不到莫相尤。