與胡居士皆病寄此詩兼示學人二首 一 — در بیماریِ من و هو، مریدِ خانه‌نشین، برای او و برای شاگردان (یکم) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1یک اندیشهٔ ذره‌وار که برخیزد، ناگزیر تنی چون شبنمِ بامدادی پدید می‌آید.•一興微塵念，橫有朝露身。
2. 2چون بدین‌سان قلمروهای وجود را ببینی، «من» و «دیگری» را کجا می‌توان نهاد؟•如是覩陰界，何方置我人。
3. 3دلبستگی به هستی، به‌راستی خود را خداوند می‌انگارد؛ و گرایش به تهی، کجا مهمان را وامی‌نهد؟•礙有固爲主，趣空寧捨賓。
4. 4شستنِ دل، کجا رهایی از بند است؟ دریافتنِ راه، خود گم کردنِ گذرگاه است.•洗心詎懸解，悟道正迷津。
5. 5از دلبستگی، میوهٔ بیماری می‌روید؛ و از آز است که آدمی فقر را درمی‌یابد.•因愛果生病，從貪始覺貧。
6. 6رنگ و آوا وهمِ آن سو نیستند؛ همین سراب‌های شناور حقیقتِ من‌اند.•色聲非彼妄，浮幻即吾真。
7. 7چهارسوی گشوده را سرانجام به چه وانهیم؟ و ده‌هزار گونه را چگونه آلوده توان کرد؟•四達竟何遣，萬殊安可塵。
8. 8هو تنها سر بر بالشِ بلند می‌نهد؛ در تنهایی با که همسایه است؟•胡生但高枕，寂寞與誰鄰。
9. 9چون پیروز شد، در پیِ نان نیست؛ چون حقیقت را یکسان دید، به هیزم‌کشی خرسند است.•戰勝不謀食，理齊甘負薪。
10. 10اگر من از آغاز با او جدا نبوده‌ام، از دوری و نزدیکی چه می‌توان گفت؟•予若未始異，詎論疎與親。