1. ۱اهل دارالعباده غیر از شاهکَش خدا دارد از گزند نگاه
2. ۲کیمیای حیات خسته‌دلانخوی زدای جبین منفعلان
3. ۳چشم حلمش خطای‌پوش همهبانگ منعش برون ز گوش همه
4. ۴دارم از بله تا به دانشمندبه طریق ادب سؤالی چند
5. ۵اولا یک سؤالم این ز شماستکه بگویید اختراع کجاست؟
6. ۶که هنرمندی افسری سازدنه به طرحی که دیگری سازد
7. ۷افسری از زرش عصابه و ترکخیره زو چشم عقل و دیدهٔ درک
8. ۸کرده پیرایه‌اش ز گوهر و دُراز درش گوش هوشمندان پر
9. ۹طرح آن اختراع طبع سلیمنه به اندام تاج‌های قدیم
10. ۱۰برد آن را برون ز مجلس شاهایستاده که کی بیابد راه
11. ۱۱چون شود بخت یار و یابد بارکارش افتد به عرض صنعت‌کار
12. ۱۲فرصت عرض آن هنر یابداندکی راه بیشتر یابد
13. ۱۳آورد ناگه از صف بالاپیش بهر شکست آن کالا
14. ۱۴تاج دوزی به رسم همکاریتاجی از تاج‌های بازاری
15. ۱۵نه که تاج نوی، کهن‌تاجیترک آن هر یکی ز حلاجی
16. ۱۶پاره‌ای شال و پاره‌ای مخملشال آن خوب و مخملش مهمل
17. ۱۷بوریا با حریر پیوستهبر هم از لیف پاره‌ای بسته
18. ۱۸کرده محکم بر او به موی دمیسخت خرمهره‌ای به پاردمی
19. ۱۹مهره‌ای را که برده نکبتییهر یک از ته بساط محنتیی
20. ۲۰دوخته بی‌مناسبت هر سوشکه منم اوستاد تاج‌فروش
21. ۲۱هست تاج مرصعی تاجممی‌فروشم به شه که محتاجم
22. ۲۲اول این تاج را ببیند شاهزآن که تاجی‌ست سخت خاطرخواه
23. ۲۳پادشاهان هند این افسرمی‌خریدند سد برابر زر
24. ۲۴من ندادم که مفت و ارزان بودقیمتش صد برابر آن بود
25. ۲۵خرد از صنعتش فرو ماندهر که این جنس دوخت، او داند
26. ۲۶چون که تعریف آن به جای آردنظر از جمع زیر پای آرد
27. ۲۷گوید ای مرد تاج زر پیرایکه چو کفشی فتاده در ته پای
28. ۲۸ما نمودیم کار و حرفت خویشتو بیا و بیار صنعت خویش
29. ۲۹نوبت توست، کار خود بنمایتاجِ گوهرنگار خود بنمای
30. ۳۰کاین بزرگان هنر شناسانندناقدانند و زر شناسانند
31. ۳۱واقفان دقایق هنرندهر یکی بهتر از یکی دگرند
32. ۳۲او در این گفت و گوی خاطر جمعکه دگرها چو دود و اوست چو شمع
33. ۳۳وه چه شمعی که آفتاب منیرپیش او جمله همچو ذره حقیر
34. ۳۴واقف رنج هر سخن‌سنجیعقده‌دان طلسم هر گنجی
35. ۳۵سر ز آداب‌دانی اندر پیشاو به تعریف تاج کهنهٔ خویش
36. ۳۶ریش کرده سفید و اینش هوشکه کجا شاه و کهنه‌تاج فروش؟
37. ۳۷آن که از تاج زر نماید عاربا چنان تاج کهنه‌ایش چه کار؟
38. ۳۸زین سؤالم که رفت چیست جواب؟زو بنالم نخست یا ز اصحاب
39. ۳۹همه قادر به منع او بودیدهیچ منعش چرا نفرمودید؟
40. ۴۰مدعا زین چه بود حیرانم؟خود بگویید، من نمی‌دانم
41. ۴۱ای سخن را قبول و رد ز شماخوبیش از شما و بد ز شما
42. ۴۲هیزم از اتفاقتان صندلبوریا ز التفاتتان مخمل
43. ۴۳زند راگر به لطف بنوازندحکم فرمای مصحفش سازند
44. ۴۴لیکن این سیمی است محض نمودگر نمودش بود ندارد بود
45. ۴۵قلب ماهیت از شما نایدآن چه آید ز سر، ز پا ناید
46. ۴۶ریش و دستار نکته‌دان نبوداین محک جز به جِیبِ جان نبود
47. ۴۷محک جان به دست هر کس نیستنقد جیب قبای اطلس نیست
48. ۴۸نفس ظاهر که در برون در استکی ز حال درونیش خبر است؟
49. ۴۹مور در چاه کی خبر داردکه ستاره کجا گذر دارد؟
50. ۵۰پر سیمرغ بر دهد مگرتکه شود اوج قاف پی سیرت
51. ۵۱پشه نازد بدین که پر داردلیک عنقا پری دگر دارد
52. ۵۲کی به عنقا رسی تو با مگسی؟پر عنقا بجوی تا برسی
53. ۵۳صعوه کز باز اخذ بال کندپر خود نیز پایمال کند
54. ۵۴نیست چون فر و زور بال گشایگو به خود بند پشه بال همای
55. ۵۵من به خود برنبسته‌ام این بالکه ز اوج اوفتم شوم پامال
56. ۵۶این پری را که من برآوردمبا خود از جای دیگر آوردم
57. ۵۷طایر فطرتم بلند پر استجای پروازگاه من دگر است
58. ۵۸گر تو بر اوج من گذر یابیهمه عیب مرا هنر یابی
59. ۵۹تو چه دانی به زیر سقف سرایکه برون تا کجاست سیر همای؟
60. ۶۰تو همین سقف خانه بینی و بسکَش پرد پشه در هوا و مگس
61. ۶۱نِی نِی، آن سوی سقف جایی هستقلهٔ قاف را هوایی هست
62. ۶۲اوج پروازم ار بود انصافهست قائم‌مقام قلهٔ قاف
63. ۶۳این ریاحین ز قاف روید و بسکَش نیاری تو در شمارهٔ خس
64. ۶۴طوبی آن نخل باغ رضوانینشود خس گرش تو خس خوانی
65. ۶۵سدره کش عرش منتها گرددکی به نقص کسی گیا گردد؟
66. ۶۶تو تیر بر درخت سدره زنیلیک ترسم که بیخ خود فکنی
67. ۶۷می‌بری بیخ و بر سر شاخیسخت بر قصد خویش گستاخی
68. ۶۸گردنی کاو به تیغ جنگ کندبر گلو راه لقمه تنگ کند
69. ۶۹سوی بالا کند چو دود گریزدست سیلی‌...ن آتش تیز
70. ۷۰مرو این راه کاین ره خون‌خوارحرب پای تهی‌ست با سر مار
71. ۷۱شعله را تیغ تیز و تو مسکینمرد برفین و جوشن مومین
72. ۷۲ترسمت شعله بنگری و ز بیمبول بر خود کنی تو مرد سلیم
73. ۷۳هول این حربگاه روحانیتا نیایی به حرب کی دانی؟
74. ۷۴ظل بکتاش بیگ تا جاویدباد چون چتر بر سر خورشید
75. ۷۵لامکان عرض عرصه گاهش بادچرخ و انجم صف سپاهش باد
76. ۷۶بر کمر آفتاب قرص زرشقبهٔ سیم ماه بر سپرش
77. ۷۷سلطنت در ثنای شوکت اوعاشق خدمت عدالت او
78. ۷۸آن که در کینش استوار آیدتن بی‌سر به پای دار آید
79. ۷۹چون گره زد به گوشهٔ ابرودل گردان گریز دار پهلو
80. ۸۰زهر چشمش به غایتی قتالکه کشد گر گذر کند به خیال
81. ۸۱خنده چون از لبش پدید شودشام ماتم صباح عید شود
82. ۸۲در بساطی که او جدل خواهدچون اجل رخصت عمل خواهد
83. ۸۳نیزه‌اش تا سری بجنباندیک جهان جسم بی‌روان ماند
84. ۸۴آن کمان را که جان دهد به خدنگچون کند چاشنی به عرصه جنگ
85. ۸۵زآن صد اگر زه کمان آیدتیر بر سد هزار جان آید
86. ۸۶گر کمند افکند بر این ایوانخمش افتد به گردن کیوان
87. ۸۷تیغ او نیمکش نگردیدهسر صد صف ز دوش غلتیده
88. ۸۸تیرش اندر کمان هنوز که مرگلشکری را نموده غارت برگ
89. ۸۹چابکی‌هاش گر بر آن داردکرهٔ باد زیر ران آرد
90. ۹۰کره‌ای آن چنان گسسته لگامچون به نخجیر تازدش به دو گام
91. ۹۱در ره آرد کمان سخت و به تیرزخم سازد دو جانب نخجیر
92. ۹۲شهسواری بدین سبک‌دستیکس نیاید به عرصه هستی
93. ۹۳پایش اندر رکاب دولت بادابدش در عنان مدت باد
94. ۹۴ای به تو اعتماد جاویدمپشت بر کوه از تو امیدم
95. ۹۵برگ امیدم از عنایت تستنازش جانم از حمایت تست
96. ۹۶گله‌ای دارم از تو و گله‌ایکه نگنجد به هیچ حوصله‌ای
97. ۹۷گله‌ای دود در دماغم از آنگله‌ای باد بر چراغم از آن
98. ۹۸گله‌ام این که دی به مجلس عامکه در او بود خلق شهر تمام
99. ۹۹زمره‌ای در شکست من بودندجد نمودند و جهد فرمودند
100. ۱۰۰ناقصی را که پیش اهل کمالجای ندهند جز به صف نعال
101. ۱۰۱جز دراین شهر ز اهل ایامشنشنیده‌ست هیچکس نامش
102. ۱۰۲گر ورقها همه بگردانندکافرم گر دو بیت از او خوانند
103. ۱۰۳عمری از فکر خویش را کشتهبسته بر هم ز شعر یک پشته
104. ۱۰۴پشته‌ای را که بسته از اشعارکس نخواهد گشود جز عطار
105. ۱۰۵شعر خشکی که گر در آب افتدماهی از آب در سراب افتد
106. ۱۰۶بدل بارک الله و تحسینمعنی و لفظ را بر او نفرین
107. ۱۰۷بر منش حکم برتری دادندبه شکست منش فرستادند
108. ۱۰۸می‌توانستیش چو از جا جستکش نشانی به یک اشاره دست
109. ۱۰۹از تو یک زهر چشم اگر دیدیبه خدا گر کسش دگر دیدی
110. ۱۱۰بود یک چین ابرو از تو بسشکه شود بسته در گلو نفسش
111. ۱۱۱گله چون نبودش دعا گوییکه نیرزد به چین ابرویی
112. ۱۱۲جاودان پادشاه و دولت شاهشاه رحمت فزای زحمت کاه
113. ۱۱۳مسندش پایتخت بخشش و جودهمتش پادشاه ملک وجود
114. ۱۱۴دخل سد ملک خرج یک نفسشبسته سیمرغ زله مگسش
115. ۱۱۵بر درش ایستاده دوش به دوشهر طرف سد گدای مخمل پوش
116. ۱۱۶دست او را ز شغل زر باریهیچگه کس ندیده بیکاری
117. ۱۱۷تا به احسان گشاده دارد دستهرگز انگشت با کفش ننشست
118. ۱۱۸بسکه احسان اوست پیوستهراه اغراق بر سخن بسته
119. ۱۱۹شاه دشمن گداز دوست نوازهر دو را کار از او به سوز و به ساز
120. ۱۲۰دوست سوزی‌ست این که با من کردکار من بر مراد دشمن کرد
121. ۱۲۱چشم اینم نبود چون باشدکه ز من مدعی فزون باشد
122. ۱۲۲وه چه گفتم که مدعی نی نیبا من او را چه قدرت دعوی
123. ۱۲۳کیست او هر ندان بر نشناسفرق ناکرده فربهی ز آماس
124. ۱۲۴من کیم نکته دان موی شکافسره و قلب دهر را صراف
125. ۱۲۵او اگر شیشه است من سنگماو اگر آینه‌ست من زنگم
126. ۱۲۶تا رسیدم به او تباه شدمتا گذشته بر او سیاه شدم
127. ۱۲۷کیست او خوش نشین خوش باشیکه فتد چون مگس به هر آشی
128. ۱۲۸کیستم من همای گردون پرکه نزد در هوای هر دون پر
129. ۱۲۹او اگر تیهوی‌ست من بازماو اگر سحر شد من اعجازم
130. ۱۳۰هست تیهو زبون چنگل بازسحر گم شد چو رو نمود اعجاز
131. ۱۳۱کیست او پیر پر کرشمه و نازاز جوانانش چشم عرض نیاز
132. ۱۳۲من کیم گشته در جوانی پیراز همه در نیاز ناز پذیر
133. ۱۳۳او اگر طامع خوش آمد گوستطبع من قانع تغافل جوست
134. ۱۳۴اواگر هر زمان پی درویستپیش من خرمن جهان به جوییست
135. ۱۳۵شاعر قانعم مجرد گرداز همه چیز و از همه کس فرد
136. ۱۳۶دو جهان پیش من پشیزی نیستهیچ چیزم به چشم چیزی نیست
137. ۱۳۷عار از صحبت جهان دارمفخر از این خاک آستان دارم
138. ۱۳۸غرض من نه قیلغ و نه قباستطعنهٔ شاعران دهر بلاست
139. ۱۳۹چون از این سرزنش بر آرم سرکه چو او بی ز من بود بهتر
140. ۱۴۰زهر بی‌لطفیی عجب خوردمتو بمان جاودان که من مردم
141. ۱۴۱من که مشهور قاف تا قافممی‌زنم لاف و می‌رسد لافم
142. ۱۴۲از در روم تا به هند و ختاییادگاری بود ز من همه جای
143. ۱۴۳هست بر هر جریده‌ای ناممگشته نامی سخن در ایامم
144. ۱۴۴نکته دانان اگر نو ، ار کهنندهمگی پیروان طرز منند
145. ۱۴۵در خراسان و در عراق منمکه نباشد عدیل در سخنم
146. ۱۴۶هر کجا فارسی زبانی هستاز منش چند داستانی هست
147. ۱۴۷هیچم از طبع بر زبان نگذشتکه به یک ماه در جهان نگذشت
148. ۱۴۸یک مسافر نیامد از جاییکه نبودش ز من تمنایی
149. ۱۴۹یا غزل جست‌یا قصیده منکز تو ثبت است بر جریده من
150. ۱۵۰کرده مداحی تو مشهورماینهمه زان به خویش مغرورم
151. ۱۵۱غره زانم که مدح خوان توامشهرتم این که در زمان توام
152. ۱۵۲ورنه من از کجا و از دعویصورتی چند جمله بی‌معنی
153. ۱۵۳آن کز و هست حیدری بهترنبرد نام شاعری بهتر
154. ۱۵۴ای به شوکت غیاث دولت و دینعدل تو زیور شهور و سنین
155. ۱۵۵زنگ ظلم از زمین ز دودهٔ تستدر داد و دهش گشودهٔ تست
156. ۱۵۶کس در این دولت قوی پیوندوز دو خونی ندید جز در بند
157. ۱۵۷زان به زندان سرای تنگ حبابگشته محبوس باد بر سر آب
158. ۱۵۸که رود شب روانه در گلزاربرده شاخ شکوفه را دستار
159. ۱۵۹بسکه قهرت رود گسسته جلوگر بود کیسه بر و گر شبرو
160. ۱۶۰دست آن یک وداع شانه کندپای این یک ز ران کرانه کند
161. ۱۶۱جمریان را ز چوب تو بر و دوشنایب دستگاه نیل فروش
162. ۱۶۲غضبت راز دار قهر خدایمرگ پیشش به خاک ناصیه سای
163. ۱۶۳دست فرمان دهی قوی از تورسم انصاف را نوی از تو
164. ۱۶۴هر چه حکمت بر آن اشاره نمودراه تبدیل گشت از آن مسدود
165. ۱۶۵نه غم از کم ، نه شادی از بیشتهستی و نیستی یکی پیشت
166. ۱۶۶بهر مهمان و غیر مهمانتهست گسترده دایمی خوانت
167. ۱۶۷خادم مطبخ تو آوردهبهر یک کس طعام ده مرده
168. ۱۶۸کرده خوانت ز فرط نعمت نازسیر چشم نیاز و دیده آز
169. ۱۶۹محک نقد حال قلب و سرهحال خوان صحیفهٔ بشره
170. ۱۷۰زمره پیرای نکته آرایانمنتها بین دوربین رایان
171. ۱۷۱میر عادل پناه دین و دولعدل تو پاسبان ملک و ملل
172. ۱۷۲ای به عدلت عدیل نابودهشهری از عدل و دادت آسوده
173. ۱۷۳ظلم از انصاف تو هزیمت کردبه طریقی که کس ندیدش گرد
174. ۱۷۴گرد ظلمی نشسته بر رویمکه ندانم که چون فرو شویم
175. ۱۷۵گرد این غم ز روی خون بستهدیده دریا شد و نشد شسته
176. ۱۷۶وه چه گردی که روی گردآلودزیر این گرد غصه‌ام فرسود
177. ۱۷۷گرد دردی و گرد اندوهیبار هر ذره‌ای از آن کوهی
178. ۱۷۸ناله فرماست کوه اندوهمناله چون نبودم مگر کوهم
179. ۱۷۹چون ننالم که لعل و سنگ یکیستشهد را نرخ با شرنگ یکیست
180. ۱۸۰کاش بودی یکی چه گفتم آهمشک را نیست قدر خاک سیاه
181. ۱۸۱جای در دیده کرده خاکسترسرمه را کس نیاورد به نظر
182. ۱۸۲کفش بر سر نهند و پابر تاجلعل سازند زیر دست زجاج
183. ۱۸۳بر مانند عندلیب از باغجای گلبانگ او دهند به زاغ
184. ۱۸۴سر تاووس کم ز پا دانندبوم را بهتر از هما دانند
185. ۱۸۵ناف آهو به خاک جای دهندفضلهٔ گربه‌اش به جای نهند
186. ۱۸۶تنگ سازند جا به پرتو شمعکرم شب تاب آورند به جمع
187. ۱۸۷بحر زخار خشک گردانندمنجلابش به جای بنشانند
188. ۱۸۸کرده نسخ زبور را اثباتبهر ترویج انکرالاصوات
189. ۱۸۹سخت بربسته دست و پای پلنگهمچو شیرش دوانده موش به جنگ
190. ۱۹۰گر هژبر است چون فتاده به چاهدست یابد بر او کمین روباه
191. ۱۹۱مرد کش دست و پاست در زنجیرغالب آید بر او مخنث پیر
192. ۱۹۲فیل نر کاو به کو در افتادهعاجز آید ز پشه‌ای ماده
193. ۱۹۳شیرم و بیشه‌ام نیستانی‌ستکه به هر نی هزار دستانی‌ست
194. ۱۹۴چه نیستان که نیشکر زاریهر نیش توتی شکر باری
195. ۱۹۵نی و توتی یکی چه بلعجبی‌ستعجمی نیست این سخن عربی‌ست
196. ۱۹۶سر این نکته نکته دان دانداین لغت صاحب بیان داند
197. ۱۹۷فهم این منطق سلیمانیشاه می‌داند و تو می‌دانی
198. ۱۹۸می‌رسد حضرت سلیمان رافهم کردن زبان مرغان را
199. ۱۹۹آن سلیمان که اسم اعظم هستپیش نقش نگین او پا بست
200. ۲۰۰آن کزو اینچنین گهر سنجمآن که بست این طلسم بر گنجم
201. ۲۰۱در نطقم چنین گشوده از اوستزنگ آیینه‌ام زدوده از اوست
202. ۲۰۲آن که طبعم چو فرصتی دریافتبه ثنا گوییش دو اسبه شتافت
203. ۲۰۳آن که در مدح خوانیش علممعشق ورزد به مدح او قلمم
204. ۲۰۴شیرم و بر درش به بند درموقف آن آستانه گشته سرم
205. ۲۰۵غرشم این کلام هیبت زایکه ز هولش جهد هژبر از جای
206. ۲۰۶گوره خر هست آرمیده هنوزشیر و غریدنش ندیده هنوز
207. ۲۰۷شیر را بند گر شود پارهمیرد از بیم گور بیچاره
208. ۲۰۸گریه بر حال آن گوزن اولی‌ستکه به شیران شرزه‌اش دعوی‌ست
209. ۲۰۹شاعران کیستند ، شیرانندگرسنه خفته ، چشم سیرانند
210. ۲۱۰فارغ از فکر صید و بی‌صیدیایمن از ننگ قید و بی‌قیدی
211. ۲۱۱قیدها را همه گسسته ز خویشلوح هستی خویش شسته ز خویش
212. ۲۱۲تنشان را ز شال عاری نهو ز لباس زر افتخاری نه
213. ۲۱۳گر بود شال پاره می‌پوشندگر بود خشک پاره می‌نوشند
214. ۲۱۴چه کنند اسب و استر رهوارپای را باد قوت رفتار
215. ۲۱۵عیسی ار ره سپر به پا بودیغم کاه خرش کجا بودی
216. ۲۱۶پای را ماندگی مباد که پایبی جو و کاه هست ره پیمای
217. ۲۱۷ره روی کاو پیاده پوید راهندود هر طرف پی‌جو و کاه
218. ۲۱۸استر و اسب و خانه و اسبابخس و خارند در ره سیلاب
219. ۲۱۹سیل چون از فراز شد به نشیبکند از جایشان به نیم نهیب
220. ۲۲۰آنچه با ذات آمده‌ست نکوستغیر از آن جملهٔ سبزهٔ لب جوست
221. ۲۲۱سبزهٔ طرف جو بود خرملیک تا جوی از آب دارد نم
222. ۲۲۲چون نم از سبزه باز گیرد پایگلخنی را شود متاع سرای
223. ۲۲۳سبزی سبزه ذاتی ار بودینشدی شعله سیه دودی
224. ۲۲۴آب رویش نبردی آتش تیزبخت سبزش نمی‌نمود گریز
225. ۲۲۵هر چه آن گاه هست و گاهی نیستپیش عقلش زیاده راهی نیست
226. ۲۲۶به عوارض جماعتی نازندکه اسیران نعمت و نازند
227. ۲۲۷هر که همچون تو همتش عالی‌ستفارغ از کیسهٔ پر و خالی‌ست
228. ۲۲۸کمی و بیش این سرای غرورعاقلان بنگرند لیک از دور
229. ۲۲۹هر چه این نقشهای بیرونی‌ستدر کمی گاه و گه در افزونی‌ست
230. ۲۳۰طفل طبعان بر آن نظر دارندبالغان دیده دگر دارند
231. ۲۳۱چشم سر حالت درون بیندچشم سر خلعت برون بیند
232. ۲۳۲چشم سر جبه بیند و دستارچشم سر قول بیند و کردار
233. ۲۳۳دیده سر درون دل نگرددیده سر برون گل نگرد
234. ۲۳۴بس از آن چشم و آب و گل بین هستکم از این چشم نقش دل بین هست
235. ۲۳۵داد از این دیده‌های ظاهر بینریش و دستار و وضع شاعر بین
236. ۲۳۶ریش و دستار هر که به بیننداز همه شاعرانش بگزینند
237. ۲۳۷نادر عصر خویش خوانندشپهلوی خویشتن نشانندش
238. ۲۳۸گوز خر گر جهد ز کون دهانشآفرینها شود نثار بیانش
239. ۲۳۹سد قلم زن قلم به دست آیندکه ورقها بدان بیارایند
240. ۲۴۰لیک آن حشو را رقم کردننیست جز ظلم بر قلم کردن
241. ۲۴۱نه همین ظلم بر قلم باشدبر مداد و ورق ستم باشد
242. ۲۴۲ظلم اندر جهان علم و عملوضع هر شیء بود به غیر محل
243. ۲۴۳وضع شیئی که آن به جا نبودضدعدل است و آن روا نبود
244. ۲۴۴حاکم عادلی و دانا دلفارق معنی حق و باطل
245. ۲۴۵عدل باشد که من به صف نعالجا کنم با هزار عقد ل
246. ۲۴۶خصم من کیسه پر ز مهرهٔ خربر سر صف نهد بساط هنر
247. ۲۴۷ظلم نبود که با چنان سخنیکه بود مهزل هر انجمنی
248. ۲۴۸ضدمن دست رد دراز کنددر نطق مرا فراز کند
249. ۲۴۹با وجود کمال پستی قدربرود در صف سخن تا صدر
250. ۲۵۰مهره خر نهد به جای گهرجای گوهر دهد به مهره خر
251. ۲۵۱نیست پوشیده کاین دو فعل قبیحبود ظلم و چه ظلم ، ظلم صریح
252. ۲۵۲برمن این ظلم رفت ودر نظرتمنع ننمود طبع دادگرت
253. ۲۵۳نظر لطفت ار به من بودیغیر بیرون انجمن بودی
254. ۲۵۴گر بدی حامی من الطافتکی تغافل نمودی انصافت
255. ۲۵۵لب ز آزار رفته بستم و رفتبر دل این نیشتر شکستم و رفت
256. ۲۵۶دور عدل تو باد پایندهکه کند خیر او در آینده