1. ۱قضا بدور جان، از فلک حصار کشیدکه خوشدلی نتواند بگرد ما گردید
2. ۲جهان نه تنگ چنان از هجوم غم شده استکه خون تواندم آسان ز دل بچهره دوید
3. ۳ز بسکه عرصه گیتی است تنگ، حیرانمکه غم چگونه مرا در دل این قدر بالید؟!
4. ۴محقر است چنان عرصه جهان که در اونگشته خم نتوانست آسمان گردید!
5. ۵فشرده تنگ غمم آنچنان که عارض یارنگه برون نتواند مرا ز دیده کشید!
6. ۶بلند گشته ز هر سو غبار حادثه ییخوش آنکه چشم از این تیره خاکدان پوشید
7. ۷ز گرد فتنه نمیکرد گم اگر خود راسپهر از پی خود روز و شب چه میگردید؟!
8. ۸نیند با هم از آن، خلق مهربان که در اونمی تواند خون از هجوم غم جوشید
9. ۹ز تنگ چشمی از دود آه درویشانعجب که اشک تواند بچشمشان گردید
10. ۱۰به تنگنای چنین، در تعجبم شب و روزکه این قدر دل یاران ز هم چگونه رمید؟!
11. ۱۱جهان پر است از بیگانگی، نمیدانمکه چون بشکوه زبان من آشنا گردید؟
12. ۱۲ز بسکه صورت بی معنی اند، خامه صنعبه چهره ها خط بطلان ز چین جبهه کشید
13. ۱۳ندیدنی است ز بس روی مردم عالمعجب مدار گر از خلق بخت بر گردید
14. ۱۴ز اهل دولت ز آن سربلند نیست یکیکه هر که بود بیفتاد، بسکه برخود چید
15. ۱۵سپهر، گر گهر مردمی نگشتی گمچراغ مهر به کف، هر طرف چه میگردید؟!
16. ۱۶ز بس که دل پرم از دست خلق، حیرانمکه خار غم بدل خسته ام چگونه خلید؟
17. ۱۷ز بس که گنده دماغی گرفته عالم راعجب مدار، سر آسمان اگر گردید!
18. ۱۸در این زمانه ز بس راستی بر افتاده استعجب مدار، قدم گر ز بار درد خمید
19. ۱۹امید هست گشاید بروی ما، در مرگکه ساخت پشت مرا روزگار، خم چو کلید
20. ۲۰ز بس که عرصه گیتی پر است از باطلبه حرف حق نتواند زبان من گردید
21. ۲۱در این زمانه چنان قدر دین به دینار استکه غیر مالک دینار را نیند مرید
22. ۲۲نه ابر ظلمت عصیان چنان جهانگیر استکه ذره یی شود از آفتاب شرع پدید
23. ۲۳جهان زآب ورع دشت کربلا شده استفتاده شرع در او، خوار چون «حسین » شهید
24. ۲۴شهید تیغ جفا، نور دیده زهراکه در عزاش دل و دیده ها بخون غلتید
25. ۲۵ستم کشی که، ندانم بزیر بار غمشزمین چگونه نشست، آسمان چسان گردید؟!
26. ۲۶برسم ماتمیان در عزای او تا حشربرهنه گشت جهان روز و، شب سیه پوشید
27. ۲۷برای ماتم او بسته شد عماری چرخعلم ز صبح شد و سر علم بر آن خورشید
28. ۲۸ز دیده روز چه خونها که از شفق افشاندبسینه شب چه الف ها که از شهاب کشید
29. ۲۹ز مهر، زد بزمین هر شب آسمان دستارز صبح بر تن خود روزگار جامه درید
30. ۳۰دو صبح نیست که میگردد از افق طالعکه روز را ز غمش گیسوان شده است سفید
31. ۳۱شفق مگو، که خراشیده گشت سینه چرخز بسکه در غم او روز و شب بخاک تپید!
32. ۳۲هلال نیست عیان هر محرم از گردونکه آسمان ز غم او الف بسینه کشید
33. ۳۳باین نشاط و طرب، سر چرا فگنده به پیش؟گر از هلال محرم نشد خجل مه عید؟!
34. ۳۴فتاد از شفق، آتش سپهر را در دلدمی که العطش از کربلا به اوج رسید
35. ۳۵سراب نیست بصحرا و، موج نیست ببحرز یاد تشنگی اش بحر و بر بخود لرزید
36. ۳۶نه سبزه است، که هر سال میدمد از خاکزبان شود در و دشت از برای لعن یزید
37. ۳۷درون لاله شد آخر زدود آه سیاهز بس که آتش این غصه اش بدل پیچید!
38. ۳۸بآتش عطش آن جگر نزد خود را،ز شرم لعل لبش آب در عقیق خزید!
39. ۳۹نه گوهر است، که از یاد لعل تشنه اوز غصه آب بحلق صدف گره گردید
40. ۴۰نگشت از لب او کامیاب آب فراتبخاک خواهد از این غصه روز و شب غلتید
41. ۴۱نگرید ابر بهاران، مگر بیاد «حسین »ننوشد آب گلستان، مگر بلعن یزید
42. ۴۲بچشم بینش اگر بنگری نه روز و شب استکه رنگ بر رخ گیتی ز نام او گردید
43. ۴۳ز بس که تشنه بخون گشته قاتل او را،کشید تیغ و، بهر سوی میدود خورشید
44. ۴۴نشسته در عرق خجلت است، فصل بهارکه بعد از او گل بی آبرو چرا خندید؟!
45. ۴۵ز قدر اوست، که طومار طول سجده مابحشر معتبر از مهر کربلا گردید
46. ۴۶فتاده، در جگر خلق زین ستم، یاربچه آتش است، که آتش فتد بگور یزید
47. ۴۷بدست دیده از آن داده اند سبحه اشککه ذکر واقعه کربلا کند جاوید
48. ۴۸عجب بلند سپهریست درگهش، که در اوستز سبحه انجم و، از مهر کربلا خورشید
49. ۴۹علو مرتبه قرب را نگر که کنندبخاک درگه او سجده خدای مجید
50. ۵۰تواند از غم آن شاه تا بروز حسابسرشک معنیم از دل بروی صفحه دوید
51. ۵۱ولی کجاست چنان طاقتی که بتواندحریف ناله آتشفشان من گردید؟!
52. ۵۲ز دست رفت قلم، ظرف نامه شد لبریزز سیل اشک سخن پای صبرها لغزید
53. ۵۳نمیرسد چو بپایان ره سخن، بایدمرا بدامن لب، پای گفتگو پیچید
54. ۵۴سحاب باشد تا در عزای او گریانسپهر خواهد تا از غمش بخود پیچید
55. ۵۵بخاکش ابر کرم لحظه لحظه بارد فیضعذاب قاتل او رفته رفته باد شدید