1. ۱بر سر ز ابر چتر و، بگلگون گل سوارخوش میرسد بکوکبه سلطان نوبهار
2. ۲از هر طرف جبینت گل میکشد نمودارد از آن بدست، گل افسار شاخسار
3. ۳هر سو بدور باشد غم از رهگذر اوفوج شکوفه یی، بود از شاخ چوبدار
4. ۴گویی ز جنگ لشکر دی بازگشته استسرها ز ژاله بسته بفتراک، شاخسار
5. ۵از بس نبرد کرده بخیل سپاه غمخون لاله لاله میچکد از تیغ کوهسار
6. ۶گردیده اند گرمی و سردی ز عدل اوباهم چو آب و آتش یاقوت سازگار
7. ۷امروز بس که کار ترقی گرفته اوجتا نخل روز قد کشد از فیض نوبهار
8. ۸نزدیک شد که شب همه گردد بدل بروزاز بس بهار شست کدورت ز روزگار
9. ۹مانند اخگری که در انگشت افگننداز مهر روز فربه و، شب میشود نزار
10. ۱۰آورد روزگار، ز بس رو بفربهیاز قرص آفتاب، حمل گشت دنبه دار
11. ۱۱غم ها دگر بخانه دل پا نمی نهندصحرا طلب شده است ز بس طبع روزگار
12. ۱۲از سیر گل هوای گلستان شده است آباز دیدن چمن شده چشم شکوفه چار
13. ۱۳از بس تری، هوای چمن بحر اخضر استهر سرو گشته ماهی این بحر بی کنار
14. ۱۴بید مولهی شده، هر نخل در چمناز بس که ریزد آب طراوت ز شاخسار
15. ۱۵نبود عجب ز فیض هوا گر چو خط سبزتار نگاه، ریشه دواند بروی یار
16. ۱۶از بس بهار داده بهر خشک وتر نموتیر از کمان نجسته، رسد از پی شکار
17. ۱۷از بس پر آب کرده هوا چوب خشک راسوهان چوب سای از او گردد آبشار
18. ۱۸از سرعت ترقی هر شاخ سرخ بیدگویی که برق میجهد از ابر سبزه زار
19. ۱۹از بس که گرم نشو و نما گشته، همچو دیوبر آسمان تنوره زنان میرود چنار
20. ۲۰دارد هوا ز بس که رطوبت، عجب اگرفریاد سیل باز نگردد ز کوهسار
21. ۲۱چون دانه یی که سبزه سیراب می شوداز بس نمو کنند گره ها، شوند تار
22. ۲۲از روزگار یافت ترقی هر آنچه بودمن نیز، کاش بودمی از اهل روزگار
23. ۲۳از فیض نوبهار، عجب نیست بشکفداز شاخ خامه مطلع دیگر شکوفه وار