1. ۱فصل دی شد، آتش سوزی هوا را در سر استسردمهریهای دوران را، ظهور دیگر است
2. ۲دوستان با هم نمیجوشند، چون بیگانگانآتش مهر و محبت را، مگر هیزم تر است
3. ۳از برودت بسته شد راهی که بود از دل بدلز آن خبر از دردم آن نامهربان را کمتر است
4. ۴هیچکس را زهره بیرون شدن از خانه نیستگر نفس بیرون تواند شد زنی، شیر نر است
5. ۵فی المثل، از خانه گر بیرون رود نور نگاهگر تواند بازگشتن، در نظرها خنجر است
6. ۶بسکه نتواند بر آوردن سر از جیب دهانحرف در لب، همچو معنی در عبارت مضمر است
7. ۷بسکه از موج هوا، باید حذر کردن چو تیغبگذرد گر گفت و گویی، صرفه با گوش کر است
8. ۸بعد این با دیده میباید شنیدن حرف رابس که می‌بندد ز سردی گرچه حرف اخگر است
9. ۹از برودت همچو آب از بسکه می بندد هوابادبان امروز کشتی را بجای لنگر است
10. ۱۰سوزش سرما بحدی شد که از وی شعله رابا همه بالا دویها سر به جیب مجمر است
11. ۱۱دود از سوز هوا، انگشت سرما برده ایستشعله، از اشک شرر، پیوسته یک چشم تر است
12. ۱۲بسکه میلرزد چو بید از تاب سرما، شعله رارشک بر اخگر برای جامه خاکستر است
13. ۱۳در چنین فصلی ندارد خانه آیینه درپیچد از سرما اگر بر خویش، حق با جوهر است
14. ۱۴پیش ارباب بصیرت، از پی حفظ بدنپرده چشم از برای پرده در بهتر است
15. ۱۵بختی مست هوا آورده کف بر لب ز برفگر نهد سرما بپایش بند از یخ، در خور است
16. ۱۶صورت یخ بسکه ترسانده است چشم خلق رارو نمی بینند، اگر آیینه اسکندر است!
17. ۱۷گرمی خورشید تابان، با رگ موج هواسردتر از اختلاط آتش و چوب تر است
18. ۱۸رفت آن موسم که میشد دید روی آب راآتش سنگ این زمان خوشتر ز آب گوهر است
19. ۱۹بسکه سرما در نظرها، کرده آتش را عزیزباده از همرنگی او،نور چشم ساغر است
20. ۲۰قیمت آتش ز بس افزوده در بازار دهرلعل را از نسبتش، جا دیده انگشتر است
21. ۲۱بسکه ترسیده است، از بی اعتدالیهای دیدست را انگشت از انگشت اکنون خوشتر است
22. ۲۲تا نیفتد همچو خورشید جهان، چشمش ببرفشب چو والای سیه در پیش چشم اختر است
23. ۲۳میرود از خانه سرد جهان بیرون، از آنشاهد ایام را از برف بر سر چادر است
24. ۲۴بسکه لرزیده است اکنون نیم سوز چوب بیدتا کمر چون جوکیان هند، در خاکستر است
25. ۲۵لرز لرزان با حریفان، میتوان گفتن کنون:زهد خشک امروز ما را، به ز دامان تر است!
26. ۲۶روی گرمی گر ببیند ز آتش، از بی هیزمیپشت گرمی واعظ ما را بچوب منبر است
27. ۲۷همچو بادامم نباشد روز و شب جز یک لباسهست ز آن، نیمی لحاف و، نیم دیگر بستر است
28. ۲۸زآتش دل، تا سحر، مانند چوب نیم سوزشمع بالین دود آه و، بسترم خاکستر است
29. ۲۹چون نگرید دیده ام، از روی سرد روزگار؟دارد از مژگان خشکی پوشش و، آن هم تراست!
30. ۳۰چون نگریم طفل سان؟ کز تنگی راه معاشرفته درهم آب و نانم، همچو شیر مادر است!
31. ۳۱چند نالم از تهیدستی، رخ طاقت سیاهقسمت حق کرده روزی، آنچه ما را در خور است
32. ۳۲شاه را فکر جهانی داده، ما را فکر خویششکوه ما تنگدستان، از شهان بیجاتر است
33. ۳۳شه پی آسایش یکروزه، گردد کو بکوشاهدی، کو سینه چاک اوست، مارا در بر است
34. ۳۴امن کردن از شه است و، امن بودن از گداآنچه مارا هست صندل، شاه را درد سر است
35. ۳۵هست ما را ملک دل، گر شاه را چین است و رومهست ما را بی کسی یاور، گر او را لشکر است
36. ۳۶در چنین فصل آنچه در کار است، ما را داده اندباز کافر نعمتی، آیین نفس کافر است!
37. ۳۷خانه من کنج عزلت، پرده ام بیگانگیمتکا لطف خدا و، بالشم ترک سر است
38. ۳۸ذوق طاعت باده، انگشت پشیمانی گزکساقیم توفیق ایزد، جام شرع انور است
39. ۳۹هیزم ما، هستی خود، آتش ما، عشق دوست؛وسعت صحرای همت، دامن و، دل مجمر است!
40. ۴۰مهر ما گمنامیست و، تخت ما آسودگیافسر ما خاک پای حضرت پیغمبر است
41. ۴۱آنکه لطفش گر شود فردا شفاعت خواه مااز گناه خویش ترسیدن، گناه دیگر است
42. ۴۲گرچه دیر آمد به عالم، نور عالم بود ازوجویبار صبح را سرچشمه مهر انور است
43. ۴۳صیت او در هفت گردون، چون صدا در کوهسارنام او، در شش جهت، چون سکه بر سیم و زر است
44. ۴۴سایه اش بر مهر تابان، همچو شمعی بر لگنپایه اش بر فرق گردون، چون گهر بر افسر است
45. ۴۵همچو رنگ از روی عالم رفت و، باز آمد بجارتبه پستی ز رفعت، بعد از این بالاتر است
46. ۴۶دل بجا آمد جهان را، چون بجا باز آمد اوخاک از برگشتن او، آسمان را بر سر است
47. ۴۷از فلک، مانند شبنم، تا براین گلشن نشستچشم کوکب، تا قیامت، از فراق او تراست
48. ۴۸خویشتن بینی، طریق ذات بی عیبش نبودبهر این آیینه خاکستر نشین چون اخگر است
49. ۴۹چون نشد نخل قلم پیوند با انگشت اوشرمگین چون بید مجنون، سر به پیش و بی بر است
50. ۵۰همتش در بست بر روی کلید گنجهاتا قیامت هر کجا گنجی است، خاکش بر سر است
51. ۵۱چونکه دست افشار دست التفات او نگشتگر ز خجلت سرخ شد، حق با طلای احمر است
52. ۵۲بسکه میکرد از زر و سیم جهان، پهلو تهیسکه از نامش درانداز جدایی از زر است
53. ۵۳تا بسلک ریزش دستش، در آرد خویش رالعل را از شوق، چون یاقوت، آتش در سر است
54. ۵۴راه حق را راست نتوان رفت، بی ارشاد او؛شاه راه شرع، خط بندگی را مسطر است
55. ۵۵تا ننوشد آب از سر چشمه اخلاص اوبوستان سینه را، نخل دعاها بی بر است
56. ۵۶لای می، گوید بگوش جام، چون بر سر کشند:هر که چشم از شرع او پوشید، خاکش بر سر است!
57. ۵۷نقش بر میدارد از وی، صفحه هر روزگارگرچه جای او، بپشت این ورق چون مسطر است
58. ۵۸قائدش، سوی سپهر قرب، جبریل امینشحنه اش، در شهر دین، شاه ولایت «حیدر» است
59. ۵۹«حیدر صفدر» که او خود جانشین «مصطفی » استمدحت او، جانشین مدحت پیغمبر است
60. ۶۰یک الف از نسخه دینداری او ذوالفقاریک ورق از دفتر مردیش، باب خیبر است
61. ۶۱هست ختم انبیا، یعنی «محمد»، شهر علماو در آن شهر و، واعظ از سگان آن در است
62. ۶۲باغ جنت را، توان اثبات ملکیت نمودمهر او و آل پاکش، در کف دل محضر است
63. ۶۳فکر مشکل میرساند، حرف او را تا بلبزآنکه سنگین است بار و، بارکش بس لاغر است
64. ۶۴خامه با مداحی آن مهر تابان چون کند؟کآنچه گوید مهر تابان،خود از آن روشنتر است!
65. ۶۵مدح او محتاج گفتن نیست، واعظ ختم کنبی نیاز آیینه خورشید، از روشنگر است
66. ۶۶سایه گستر باد بر عالم، لوای شرع اوتا جهان زیر لوای آفتاب انور است