1. ۱الهی به یکتایی وحدتتبزخاری قلزم رحمتت
2. ۲به پیدایی ذات پنهان توبه گیرایی ذیل احسان تو
3. ۳به عشقت، کز آن درد جان پرور استبه دردت، کز آن فکر من لاغر است
4. ۴به یادت کز آن گشته هر جزو، کلبه نامت، کز آن شد نفس شاخ گل
5. ۵به حفظت، که مرغ هوا را پر استبه جودت که نخل دعا را براست
6. ۶به علمت، که همخانه رازهاستبه حلمت، که سیلاب شهر خطاست
7. ۷به حمدت، که سرمایه دولت استبه شکرت، که سرچشمه نعمت است
8. ۸به احمد، شفیع سیاه و سفیدکزو پشت بر کوه دارد امید
9. ۹شفیعی که گردد اگر عذرخواهزند غوطه در بحر بخشش گناه
10. ۱۰کی افتادگی را پسندد به ما؟که بر سایه خود ندارد روا!
11. ۱۱ز سایه فگندن، فزون پایه اشولیکن جهانیست در سایه اش
12. ۱۲چنان بر جهان سایه او نشستکه افتاد بر طاق کسری شکست
13. ۱۳شق خامه، کی باشد او را هنرکه سازد به انگشت شق قمر؟!
14. ۱۴ز بس حسرت آن کف ارجمندقلمها به سینه الف میکشند
15. ۱۵به مهر سپهر ولایت علیکزو ظلمت کفر شد منجلی
16. ۱۶امامی که بی نشأه مهر اونخیزد کسی از لحد سرخ رو!
17. ۱۷نه قهرش همین فتح خیبر نمودکه مهرش بسی قلعه دل گشود
18. ۱۸به شمشیر آن شاه والاگهرجدا شد حق و باطل از یکدگر
19. ۱۹نبی و علی، هردو نسبت بهمدوتا و، یکی؛ چون زبان قلم
20. ۲۰دو سر چون قلم، لیکن از جان یکیزبانشان دوتا و، سخنشان یکی
21. ۲۱قلم وار بردند از آن سر بسرکه مو در میانشان نگنجد مگر
22. ۲۲خط شرع گردیده ناخوان از آنکه گنجیده غیری چو مو درمیان
23. ۲۳به زهرای ازهر، محیط شرفکه او بود هم گوهر و هم صدف
24. ۲۴گهر بود، دریای اسرار راصدف، یازده در شهوار را
25. ۲۵بحق جگر پاره او حسنکزو شد جگر خسته هر مرد و زن
26. ۲۶ز یاقوت، خون از سر کان گذشتکه لعلش زمرد به الماس گشت
27. ۲۷ز الماس تا آن خطا سر زده استبه خود از رگ خویش خنجر زده است
28. ۲۸به جرمی که الماس از خویش دیدعجب نیست گر رنگش از رخ پرید
29. ۲۹به سرو ریاض شهادت، حسینکه از وی جهانیست در شور و شین
30. ۳۰شهیدی که تا صبحگاه جزابه خون غلتد از وی دل و دیده ها
31. ۳۱گل صبح، در ماتمش سینه چاکشب از گرد کلفت، به سر کرده خاک
32. ۳۲بود هر دل و سینه یی زآن عزاشهیدی جدا، کربلائی جدا
33. ۳۳دگر شهد ما زهر بادا به کامشکفتن به دل، خنده بر لب، حرام
34. ۳۴به سجاد نور جبین وجودکه از چشم او، ابر آموخت جود
35. ۳۵دلش از آتش خوف، دایم کبابشب و روز چشمش چو نرگس در آب
36. ۳۶از آن اشک را بر سر چشم جاستکه با دیده پاک او آشناست
37. ۳۷از آن دلنشین است غم اینچنینکه بوده است خاطرش همنشین
38. ۳۸چنان بود تسلیم در بند غمکه نگسست تار سرشکش ز هم
39. ۳۹خوشا طالع اشک ریزان اوکه از دست نگذاشت دامان او
40. ۴۰به باقر ثمین گوهر بحر دینکه نازد باو آسمان و زمین
41. ۴۱ز دلها چنان ظلمت شبه رفتکزو گلشن علم، گل گل شکفت
42. ۴۲به صادق شه کشور اصل و فرعبکلک بیان، چهره پرداز شرع
43. ۴۳نیفتد گل صبح زان از نموکه بر خویش میبالد از نام او
44. ۴۴به کاظم چراغ شبستان سوزکه شب بود از سوز او رشک روز
45. ۴۵ز نورش چنان یافت شب زیب و فرکه شب ابره گردید و، روز آستر
46. ۴۶چنان دشمن و دوست را روی دادکه زنجیر هم سر به پایش نهاد
47. ۴۷چو زندان او بود دار فناسر گریه زنجیروارش به پا
48. ۴۸به شاه خراسان، امام گزینکه رو بر درش سوده چرخ برین
49. ۴۹رخ طاقت، از خاک او پرصفاسر سجده، از درگهش عرش سا
50. ۵۰به نوباوه گلشن دین، تقیکه مهرش شناسد سعید از شقی
51. ۵۱محیط آب از شرم انعام اوستزر جود را، سکه بر نام اوست
52. ۵۲بحق نقی هادی راه دینکه از نورش افروخت شمع یقین
53. ۵۳کمالات اگر گلشن است، اوست آبجهان فی المثل گر گل است، او گلاب
54. ۵۴به یکتا در درج دین، عسکریکه میبالد از وی بخود سروری
55. ۵۵بخردی، بزرگی از او یافت شانبطفلی، از او بخت دانش جوان
56. ۵۶مبادا سری، کان نه در پای اوست!سیاه آن دلی، کآن نه مأوای اوست
57. ۵۷به مهدی هادی، امام زمانکه نام خوشش نیست حد زبان
58. ۵۸فروزان چراغی که گردد چو دودبگردش شب و روز چرخ کبود
59. ۵۹کند صبح مشق علمداریشبدل مهر را، نیزه برداریش
60. ۶۰نه خورشید و ماهست بر آسمانبود در ره او، دو چشم جهان
61. ۶۱ندانم ز بس هست قدرش فزونکه در پرده غیب گنجیده چون؟!
62. ۶۲وجودش چراغی بفانوس دانجهانی از و روشن و، خود نهان
63. ۶۳زما گردن و، طوق فرمان از وزما دست امید و، دامان ازو
64. ۶۴بآب رخ جمله پیغمبرانکه دادن در راه دین تو جان
65. ۶۵بپامردی زمره اوصیاکز ایشان بپا بود دین را لوا
66. ۶۶بتقوی شعاران پر پیچ و تابکه باشند از آتش دل کباب
67. ۶۷بحق شهیدان گلگون قباکه هستند باغ ترا لاله ها
68. ۶۸بصحرا نوردان آگاه توکه برخود سوارند در راه تو
69. ۶۹بویرانه خسبان غربت وطنکه خود شمع خویشتند از سوختن
70. ۷۰بخورشید چشمان عبرت نگاهکه با دیده پویند سوی تو راه
71. ۷۱به چابک روان ره علم دینکه نبود بجز فکرشان همنشین
72. ۷۲بفربه ضمیران لاغر بدنکه از ضعف بالند بر خویشتن
73. ۷۳به مظلومی عاجز بی پناهکه بر ابر میسایدش تیغ آه
74. ۷۴به کشور گشایان اقلیم دردکه در جنگ خویشند مردان مرد
75. ۷۵به غیرت سواران دشمن شکارکه بر فرق خویشند شمشیر وار
76. ۷۶به بی دست و پایان فیروز جنگبه قامت کمانان افغان خدنگ
77. ۷۷به افتادگان سرافراختهبه خود ساز مردان بیساخته
78. ۷۸به بیدار خوابان بالین فکربه هشیار مستان سرجوش ذکر
79. ۷۹به ذلت عزیزان عزلت گزینبه غیبت حضوران خلوت نشین
80. ۸۰به شوریدگیهای سرهای گرمبه گیرندگیهای دلهای نرم
81. ۸۱به درد سر ضبط خیل و رمهبه آسودگیهای ترک همه
82. ۸۲به جمعیت خاطر سادگیبا منیت راه افتادگی
83. ۸۳به دیر آشنایی مقصودهابه برگشتگیهای تیر دعا
84. ۸۴به خاموشی حالهای عیانبه حرافی رازهای نهان
85. ۸۵به باریدن ابرهای کرمبه نگرفتن طبع اهل همم
86. ۸۶به اجرای احکام تقدیرهابه هرزه در آیی تدبیرها
87. ۸۷به پرباری نخل آزادگیبه پرکاری صفحه سادگی
88. ۸۸به دلسوزی حسرت دردمندبه غمخواری تلخ گویی پند
89. ۸۹به شیرین زبانی عذر خطابه خوش خویی بخشش جرم ها
90. ۹۰به صحرادویهای فصل بهاربه روشندلیهای شبهای تار
91. ۹۱به گلگونی چهره زرد عشقبه شیرینی تلخی درد عشق
92. ۹۲به تمکین سرشار حسن و جمالبه بی لنگریهای شوق وصال
93. ۹۳به دلچسبی لذت یادهابه بالا بلندی فریادها
94. ۹۴به بی طاقتی های طغیان دردبه جانسوزی آتش آه سرد
95. ۹۵به فرمان روایان حکم جمالبه حیرت نگاهان بزم وصال
96. ۹۶به آوارگی های رسم حیابه بی صاحبی های ملک وفا
97. ۹۷به خون گرمی لاله رنگ شرمبه دلچسبی گفتگوهای نرم
98. ۹۸به شوریدگی های صوت هزاربه دیوانگی های جوش بهار
99. ۹۹به اوراد آب و بتسبیح گلبه سجاده سینه و مهر دل
100. ۱۰۰به چشم تر گلشن از ژاله هابه دلسوزی بلبل از ناله ها
101. ۱۰۱به خونباری دیده نوبهاربه پرخونی دامن کوهسار
102. ۱۰۲به جوش گل و طبخ آب و هوابه هیزم کشی های نشو و نما
103. ۱۰۳به شبخیزی شبنم پاکزادبه بیدار تخم خاکی نهاد
104. ۱۰۴به پیچانی و طره تابهابه غلتانی ناله آب ها
105. ۱۰۵به گفتار رعد و، به کردار ابربه بی تابی درد و تمکین صبر
106. ۱۰۶به شرم خموشی، به نطق کلامبه خوش وقتی صبح، و اندوه شام
107. ۱۰۷به تسبیح سیاره و، مهر و مهرسجود زمین و رکوع سپهر
108. ۱۰۸به هر ذره یی از سمک تا سماکه هستند با مهر تو آشنا
109. ۱۰۹به هر چیز و هرکس ز آثار توکه دارند راهی بدربار تو
110. ۱۱۰که رحمی کنی بر من و زاریمبه رویم نیاری گنه کاریم
111. ۱۱۱به درگاه عفو تو پادشاهنیاورده ام تحفه یی جز گناه
112. ۱۱۲همه غفلت و مستی آورده اممتاع تهیدستی آورده ام
113. ۱۱۳تهیدست از آن آمدم بر درتکه گیرم تو را دامن مغفرت
114. ۱۱۴ندارم بجز خود فروشی خریدبه جای عمل بسته بار امید
115. ۱۱۵گناهم یکی باشد، امید صدبه روی امیدم منه دست رد
116. ۱۱۶سزاوار عفو تو گر نیستمدگر بنده عاصی کیستم؟!
117. ۱۱۷به جز معصیت گرچه نندوختممسوزم، که من خود به خود سوختم
118. ۱۱۸کجا لایق آتشت این خس استمرا آتش رنگ خجلت بس است
119. ۱۱۹شدم گر بسی از درت کو به کویکنون روی آوردم، اما چه روی!
120. ۱۲۰به سختی است چون عقده مشکلمگرو در سیاهی برد از دلم
121. ۱۲۱چه رو از سیاهی سیه تر بسیچنین رو مبادا نصیب کسی
122. ۱۲۲مگر گریه ام شست و شویی دهدمگر خجلتم رنگ و رویی دهد
123. ۱۲۳چگویم ز نفس شقاوت سرشت؟!چگویم از این بدرگ جمله زشت؟!
124. ۱۲۴چگویم از این ابر اندوه بار؟!چگویم از این دیو وارونه کار؟!
125. ۱۲۵چگویم از این خصم فرزانگی؟!چگویم از این دشمن خانگی؟!
126. ۱۲۶چگویم از این آتش عمر سوز؟!چگویم از این باد عصیان فروز؟!
127. ۱۲۷چگویم از این خود سر بد گهر؟!چگویم از این لافی بیهنر؟!
128. ۱۲۸از این آشنا روی بیگانه خو؟!از این حرف نشناس بیهوده گو؟!
129. ۱۲۹از این زشت بی نور ظلمت نژاد؟!از این تیره بخت کدورت نهاد؟!
130. ۱۳۰نبوده است زشتی باین غنج و نازندیدم سیاهی باین ترکتاز!
131. ۱۳۱تو بخشی رهایی مگر زین عدوکه من نیستم مرد میدان او
132. ۱۳۲ذلیلم، سوی خویش را هم بدهدخیلم، ز دشمن پناهم بده
133. ۱۳۳اسیرم، مرا از من آزاد کنکریمی، دلم را بخود شاد کن
134. ۱۳۴فقیرم، ندارم بجز احتیاجحکیمی، بکن خسته یی را علاج
135. ۱۳۵ز سوز غمت شمع راه خودمگدای توام، پادشاه خودم
136. ۱۳۶چو هستم گدایت، مران از درممکن روشناس در دیگرم
137. ۱۳۷گدای توام، دارم از خلق روبجز درگهت نایدم سر فرو
138. ۱۳۸رخم بر درت تا سر فخر سودندارد کسی جز تو پیشم وجود
139. ۱۳۹تو هستی مرا، هیچکس گو مباشمحیط کرم هست، خس گو مباش
140. ۱۴۰توام بی نیازی ده ای بی نیازتوام دستگیری کن ای کارساز
141. ۱۴۱رحیمی! رحیمی!! ببین زاریم!کریمی! کریمی!! بکن یاریم!
142. ۱۴۲که خوش سستم و سخت افتاده امعصای جوانی ز کف داده ام
143. ۱۴۳عصا ده مرا ز اعتقاد درستکه جان سست و پا سست و عزم است سست
144. ۱۴۴تو رحمی کن بر من تیره بختکه دل سخت و رو سخت کار است سخت
145. ۱۴۵از این سستی و سختیم نیست باکقبول تو برداردم گر ز خاک
146. ۱۴۶گرفتست غفلت رگ خواب منشده رفتن عمر سیلاب من
147. ۱۴۷تو بیداریم ده، که مردم ز خوابتو معماریم کن، که گشتم خراب
148. ۱۴۸به خوناب دل سبز کن دانه امبه سیلاب آباد کن خانه ام
149. ۱۴۹به اشکی، دلم از غم آزاد کنخرابم، به سیلابم آباد کن
150. ۱۵۰به مردم همه در و گوهر بدهچو گوهر بمن دیده تر بده
151. ۱۵۱چه غم گر مرا نیست سیم و زری؟!بده نان خشکی و چشم تری!
152. ۱۵۲سخن را باشک آشنا کن چنانکه بی هم نگردند از دل روان
153. ۱۵۳سخن را ز دل رهبر اشک کنبه شادابی گوهر اشک کن
154. ۱۵۴فنون سخن جمله ورزیده امهمین گفته ام، هیچ نشنیده ام
155. ۱۵۵به نطقم زبان و، به دل گوش دهسخن را اثر، درد را جوش ده
156. ۱۵۶ز معنی دلم را اثر خیز کنحریر زبان را سخن بیز کن
157. ۱۵۷سخن را به خلق آشنا ساز و گرمچو آب دم تیغ برا و نرم
158. ۱۵۸به کلکم بده نرمی گفت و گوچر مغز قلم کن سخن را در او