1. ۱سزاوار شکر آفریننده ییستکه هر قطره از وی دل زنده ییست
2. ۲زبان در دهن غنچه فکر اوستسخن در نفس سبحه ذکر اوست
3. ۳ز سرچشمه حکمتش خورده آبکدوی فلک، نرگس آفتاب
4. ۴ز بس هست بحر عطایش فراخسبو پر کند غنچه از جوی شاخ
5. ۵زمان، جویی از قلزم حکمتشمکان، گردی از لشکر شوکتش
6. ۶از او در سفر مهر گیتی فروزشفق آتش کاروانگاه روز
7. ۷زمین را نهیبش بخاطر گذشتکه از سبزه مو بر تنش راست گشت
8. ۸گذشتش مگر قهر او بر زبانکه تبخال زد از نجوم آسمان
9. ۹سرانگشت صنعش ز درج سپهربخیط شعاعی کشد لعل مهر
10. ۱۰دهد روز را غازه آفتابکشد شانه بر زلف شب از شهاب
11. ۱۱نخست از دم صبح گیتی فروزنمک آورد بر سر خوان روز
12. ۱۲حضیض سپهر بزرگیش اوجز بحر جلالش دو گیتی دو موج
13. ۱۳چنانست از او چشمه آفتابکز آن سنگ آتش برد، لعل آب
14. ۱۴ز پستان خورشید تابان ز دورلب ماه نو میمکد شیر نور
15. ۱۵بخیاطی جامه گل بهارکند رشته از آب و سوزن ز خار
16. ۱۶ز باران رگ ابر، تسبیح دارشب و روز گردان بدست بهار
17. ۱۷دود شحنه باد ازو هر طرفسر پالهنگ سحابش بکف
18. ۱۸چنان رزق را رانده سوی بدنکه بر شکر تنگ است راه دهن
19. ۱۹پی رزق موران بی دست و پاکشد خوشه با دوش خود دانه را
20. ۲۰ز شوق لب زرق خواران ز خاکدود دانه تا آسیا سینه چاک
21. ۲۱کند از نمو دانه گر سرکشیز باران کند ابر لشکر کشی
22. ۲۲چنان رعد بر سبزه هی میزندکه از دانه قالب تهی میکند
23. ۲۳رود سبزه راه نمو زآن بفرقکه خون میچکد از دم تیغ برق
24. ۲۴چو بی اعتدالی نماید سحابمیانجی کند پرتو آفتاب
25. ۲۵شوند این دولشکر چو از هم جدابدلجویی سبزه آید هوا
26. ۲۶زهی لطف کز رحمت بیکراننتابد رخ بخشش از عاصیان
27. ۲۷اگر خشم گیرد کس از خدمتشدر آشتی میزند رحمتش
28. ۲۸کریمی که از بهر عذر گناهنشان داده درگاه خود را بآه
29. ۲۹بآیینه دل چنان داده روکه آغوش وا کرده بر یاد او
30. ۳۰عطا کرد، از گنج انعام خویشبه دل یاد خویش و به لب نام خویش
31. ۳۱نفس در میان شد چنان بی سکونکه یک پا درون است و، یک پا برون
32. ۳۲ز دل داد شهباز غم را، نوالز لب داد مرغ سخن را، دو بال
33. ۳۳ز مرخ و عفار دو لب صنع اوبرون آورد آتش گفت و گو
34. ۳۴کند از نفس نیچه، دیگ از دهنکشد از زبان تا گلاب سخن
35. ۳۵سخن را ز دل، همچو آب روانفرو ریزد از آبشار زبان
36. ۳۶روان سازد از نور نظاره هاز دریاچه دیده فواره ها
37. ۳۷سخن را به تار نفسها کشانرسن در گلو آورد تا زبان
38. ۳۸فغان کرد، ورد زبان جرسسخن کرد، پیکان تیر نفس
39. ۳۹به ناوک تلاش نهنگی دهدبه پیکان دل پیش جنگی دهد
40. ۴۰به فرمان او، تیغ در کینه هادود چون نفس، راست تا سینه ها
41. ۴۱گه فتنه، چون باد حکمش وزدببحر کمانها فتد جزر و مد
42. ۴۲تعالی! چه شأن جلالست این؟!تقدس! چه قدر کمالست این؟!
43. ۴۳باین پاکی ذات و این عزشاننتابد رخ لطف از خاکیان
44. ۴۴روان بر فلک شوکت عزتشکشان بر زمین، دامن رحمتش
45. ۴۵چنان مهر او پرتو افگنده استکزو دانه در خاک هم زنده است
46. ۴۶از او سبزه ها چون زبان پرنوااز او لاله چون کاسه ها پرصدا
47. ۴۷کند بحر و بر هر دو ذکرش، ولیبود ذکر این یک خفی، و آن جلی
48. ۴۸بود محو نورش، چه بحر و چه بربود پر ز شورش، چه بام و چه در
49. ۴۹کف ابرها، سوی بحرش درازسر قطره ها، بر زمین نیاز
50. ۵۰فلکهاست، سرها بفتراک اوزمینها، جبینهاست بر خاک او
51. ۵۱همه بنده او، چه جزو و چه کلهمه زنده او، چه خار و چه گل
52. ۵۲ز دلها رهی کرده تا کوی خویشدر این ره برد ناله را سوی خویش
53. ۵۳فغان را دهد جوهر کر و فردعا را دهد دست و پای اثر
54. ۵۴بلب رخصت عرض حاجات دادبدل خار خار مناجات داد!