1. ۱یارب دل قانع، بدل سیم زرم دهاز پای بدامن سر بیدرد سرم ده
2. ۲جز گرد مذلت در خلق چه خیزد؟عقلی بسر بیخرد در بدرم ده
3. ۳زین چشم چه دیدم، بجز از عالم کثرتچشم دگر از بهر جهان دگرم ده
4. ۴در خانه دل گرد غم از روزن گوش استگوشی ز خبرهای جهان بیخبرم ده
5. ۵نی جای مقامست، گل و لای علایقتوفیق گذر کردن ازین رهگذرم ده
6. ۶از سر مکنم سایه سودای غمت کمزین بال هما دولت بیزور و زرم ده
7. ۷پهلو چو تهی گشت ز عالم، پر و بالستیارب بسوی خویشتن، این بال و پرم ده
8. ۸در دشت تجرد نتوان خار غمی یافتاز لطف دلیلی سوی آن بوم و برم ده
9. ۹خام بسر است از هوس سقف زر اندودویرانه در بسته بی بام درم ده
10. ۱۰غولی چو أمل هست ره بندگیت رااز درد طلب بدرقه این سفرم ده
11. ۱۱تا راه ترا شمع شود سرمه بینشیک دیده دل وار از آن خاک درم ده
12. ۱۲آیینه از زنگ هوس، خاک نشین استخاکستری از آتش آه، سحرم ده
13. ۱۳سرگرمی سودای هوی و هوسم سوختدلسردی ازین آتش ظلمت اثرم ده
14. ۱۴از خشکی ز هدم نشود تخم عمل سبزباران سرشک از رگ مژگان ترم ده
15. ۱۵هر گه که برآید سخنت، گوش دلم بخشهر جاکه نه حرفت گذرد، گوش کرم ده
16. ۱۶بی اید تو، بر باد شد این عمر گرامیاز مردن با یاد تو، عمر دگرم ده
17. ۱۷از گوش گران، گوش کشم شد سخن مرگپیشم سفری آمده، زاد سفرم ده
18. ۱۸خوابی چو اجل هست و، خوری چون غم آنمدر بندگی خود، تن بیخواب و خورم ده
19. ۱۹از خاک تو برداشتیم، هم تو کنم سبزکردی ز غم خود چو نهالم، ثمرم ده
20. ۲۰از سنگدلان گشته دم تیغ زبانمآبش ز ره لطف، بخون جگرم ده
21. ۲۱گردیده ام از فکر سخن رشته چو واعظاز قلزم معنی همه یکتا گهرم ده