1. ۱درگهت را که هست غیر طوراینک اینک رسیدم از ره دور
2. ۲روزگاری گذشت کز حسرتخورده ام خون چو عاشقان صبور
3. ۳من مهجور و بس جفای فراقمن رنجور و بس شب دیجور
4. ۴هان ز قربم کنون مکن محرومهان ز وصلم کنون مکن مهجور
5. ۵این منم من که می زنم بوسهسدره ای را که هست غیرت حور
6. ۶این منم من که می کنم سجدهدرگهی را که هست غیرت طور
7. ۷شکر ایزد که گشت چشم و دلمخود ازین فیض رشگ چشمه نور
8. ۸عاقبت یافت زین شرف مرهمداغهای دلم که بدناسور
9. ۹من درین خرمی که گفت سپهربخرد کای ز تو نظام امور
10. ۱۰روضه کیست دانی این منظرمرقد کیست دانی این منظور
11. ۱۱کاین همه خوشدلی کنید ونشاطوین همه خرمی کنید و سرور
12. ۱۲در جوابش چه گفت گفت خموشای ترا دیده بصیرت کور
13. ۱۳شده خسرویست این که بودفخر ایام و افتخار دهور
14. ۱۴مرقد شاه دین علی که بوددرگهش قبله اناث و ذکور
15. ۱۵آنکه آمد طفیل او هستیاز نهانخانه عدم به ظهور
16. ۱۶آنکه بودی اگر نبود سپهردر پس پرده خفا مستور
17. ۱۷در خوی خجلت است ابر مطیرتا بدستش سخا شدی مفطور
18. ۱۸در غم عزلتست چرخ اثیرتا بامرش قضا شدی مجبور
19. ۱۹رفعتش در مدارج اقبالبفلک گفت هان مشو مغرور
20. ۲۰که رسیدست پای اوجائیکه بر آنجا نکرده و هم عبور
21. ۲۱قدرتت ای قضا ترا مانعممتنع نیست گرچه از مقدور
22. ۲۲می تواند که در بگنجاندآسمان را درون دیده مور
23. ۲۳حلمش ار پشت بر زمانه دهدبگسلد رشته سنین و شهور
24. ۲۴نور رایت چو عارض افروزدخواجه اختران شود مستور
25. ۲۵صیت عدل تو آن کند با خلقکه بعظم رمیم نفخه صور
26. ۲۶بر زمین بوس تو صباح و مسابر درت معتکف صبا و دبور
27. ۲۷می زند خنده بر متانت کوهحکم تو چون دهد قرار دهور
28. ۲۸پاس عدلت چنان که دانه دهدچرخ و شاهین بصعوه و عصفور
29. ۲۹نهی آن دیده بان کشور شرعبر مناهی اگر شود مأمور
30. ۳۰نکشد لاله در چمن ساغرنزند زهره در فلک طنبور
31. ۳۱روز هیجا که در نبرد عدوبر فرازی تو رایت منصور
32. ۳۲از سهام تهمتنان دلیراز حسام دلاوران غیور
33. ۳۳اندر آن پهن دشت پروحشتره شود بسته بر وحوش و طیور
34. ۳۴آسمان بر دلاوران خواندآیت کان سعیکم مشکور
35. ۳۵سرگرانی گر از زمانه چه باکالکریم من اللئیم نفور
36. ۳۶ور گریزانی از جهان چه عجبالجواد من البخیل حذور
37. ۳۷نسگالم اگر مدیحت رااندرین مطلبم شهامعذور
38. ۳۸که مقامات تو بود معروفکه کرامات تو بود مشهور
39. ۳۹داورا دادگسترا هر چنددل نبستم باین سرای غرور
40. ۴۰اندرین منزل غرور و فریبشد دلم خون چو ماتمی در سور
41. ۴۱گرچه این همگنان زباده جهلجمله هستند سربسر مخمور
42. ۴۲ارچه افراختیم نحل هنرورچه افروختیم شمع شهور
43. ۴۳تا بتقدیر کردگار جهانشد قضا آمرو فلک مأمور
44. ۴۴نیکخواهت مباد جز قاهربدسگالت مباد جز مقهور