1. ۱مژده بلبل راکه آمد گل بباغ شاخسارشددگر صحن چمن چون محفل از رخسار یار
2. ۲سبزه را افراخت قامت از نم فیض هوالاله را افروخت عارض از دم گرم بهار
3. ۳همچون نخل طور آتش می دمد از شاخ گلچون تنور نوح می جوشد زلال از چشمه سار
4. ۴جوش گل بنگر که نتواند فراهم آوردبلبلی از بهر طرح آشیان یک مشت خار
5. ۵بسکه طرف گلستان جوش طراوت می زنداز زمین از سعی صرصر برنمی خیزد غبار
6. ۶در چمن از فیض ترتیب هوا آسیب نیستدست گلچین را چو دامان تماشائی ز خار
7. ۷ای حریفان خنده کبک و نوای عندلیببر فراز کوهسار و در نشیب مرغزار
8. ۸می کند ترغیب مستان را بگلگشت چمنمی کند تکلیف، رندان را بسیر کوهسار
9. ۹از نوای بلبلان مست در صحن چمنوزلقای شاهدان شوخ در شهر و دیار
10. ۱۰غم بخود لرزد چو از سیمای سلطان لشکریگل بخود بالد چو از غوغای لشکر شهریار
11. ۱۱بلبل باغ و حریف دیر و هنگام صبوحاینک اینک کرده از مستی غزلخوانی شعار
12. ۱۲این بتوصیف شراب ارغوان در میکدهآن بتعریف هوای بوستان در لاله زار
13. ۱۳وقت آن آمد که در صحن چمن گردند بازشادمان وبهره مند وتر دماغ و کامگار
14. ۱۴بلبل از سیمای گل چون قمری از بالای سروساقی از مینای می چون عاشق از رخسار یار
15. ۱۵می کند مشاطه باد سحر آراستهنوعروسان گلستان را به این نقش و نگار
16. ۱۶تا ترا دانا کند از حکمت یزدان پاکتا ترا بینا کند بر قدرت پروردگار
17. ۱۷ساحت گلزار در چشمم چو دختر خانه ای استروشنت گردد اگر از دیده بر درای غبار
18. ۱۸کز پی ارشاد مرغان چمن گسترده استحکم ایزد سرو از گلبن حصیر از خارزار
19. ۱۹تا فشاند واعظ بلبل گلاب موعظهتا گشاید عابد سوسن زبان اعتذار
20. ۲۰مرحبا حکمت که در صحن چمن انداختهحبذا قدرت که در گلزار کرده آشکار
21. ۲۱از شکوفه سبحه بهر خرقه پوش نسترنوزسمن سجاده بهر شبنم شب زنده دار
22. ۲۲بسکه بر خاک چمن روی تضرع سوده انداز هراس و بیم و خوف و وحشت پروردگار
23. ۲۳ارغوان بین لعل رنگ و یاسمن سجاده گونگل نگر خونین حبین سنبل نگرنیلی عذار
24. ۲۴صبح و شام از حسرت او بر دهان انگشت سروروز و شب در خدمت او بر کمر دست چنار
25. ۲۵گاه می خندد ز حکمش برق تابان قاهقاهگاه می گرید زبیمش ابر نیسان زار زار
26. ۲۶لاله سرخوش زمینای عطایش باده نوشنرگس مخمور از جام سخایش میگسار
27. ۲۷سرزد از جوش بهار طبع رنگین مطلعیاز نهال خامه ام ناهیدگل از شاخسار
28. ۲۸تا نباشم در شمار بیغمان روزگارای جگر آهی بکش ای چشم تر اشگی ببار
29. ۲۹پیش ما قدری نباشد دیده بی اشگ راچون صدف شد بی گهر افتاد ز چشم اعتبار
30. ۳۰گر رسد از اشگ گرم من بدریا قطره ایورکشم در بوستان از سینه آهی شعله بار
31. ۳۱هر حبابی بر لب دریا شود تبخاله ایبر رخ گلها کند هر شبنمی کار شرار
32. ۳۲گریه دلتنگیم ترسم که از خاطر رودخنده ام از بسکه می آید باهل روزگار
33. ۳۳صحبت ابنای دنیا پر مکرر گشته استوقت آنکس خوش که کنج عزلتی کرد اختیار
34. ۳۴گوشه گیران از حوادث در حصار راحتنداز خطر ایمن شود کشتی که آید بر کنار
35. ۳۵بسکه با غم های عالم گرم الفت گشته امنگذرد یاد سرورم در دل امیدوار
36. ۳۶هر زمان در بحر غم از طالع برگشته امموج سانم می زند بر سینه دشت و کنار
37. ۳۷تیره بختی را تماشا کن که در آغاز عشقروزگارم کرد از کین مبتلا ی هجر یار
38. ۳۸تا بکی باشم براه وعده ات در انتظارای ترا با عاشقان دایم فراموشی شعار
39. ۳۹داغها دارم بدل از جور هجرت دور نیستسر زند گر تا بحشرم لاله از خاک مزار
40. ۴۰بی گل روی تو از بس چون خزان افسرده امخار در چشمم خلد از جلوه فصل بهار
41. ۴۱دست بیتابی مبادا خار دامانت شودهمچو گل برچیده دامان بر مزارم کن گذار
42. ۴۲چشم من چون دیده روزن نمی آید بهمبسکه حیران مانده از شوقت براه انتظار
43. ۴۳کی زیادت می توانم رفت از تأثیر ضعفناتوانی های من آید مرا آخر بکار
44. ۴۴ای که چشم سرمه سایت آخته تیغ ستموی که حسن نیمرنگت ریخته خون بهار
45. ۴۵من ندیدم در جهان از غمزه ات خونریزترجز گه رزم عدو بر دست حیدر ذوالفقار
46. ۴۶ای بعهد خسرو عدلت جفا بی دسترسوی بدور شحنه حزمت ستم ناپایدار
47. ۴۷جو دعامت هر کجا برقع گشاید از جبینابر دریا دل فشاند آب خجلت از عذار
48. ۴۸چون سموم خشم تو بر عرصه هیجا رودچون شمیم خلق تو در بزم گردد مشگبار
49. ۴۹آن کند با دوستان مهرت که با گلشن نسیمو آن کند با دشمنان قهرت که صرصر با غبار
50. ۵۰اوج عرش و ذات تو چون یوسفست و قعر چاهسطح ارض و شخص تو پیغمبر و در جوف غار
51. ۵۱کاسه دریوزه در کف بحر گیرد از صدفگاه احسان چون شود ابر کفت گوهر نثار
52. ۵۲جود در طبعت مکین همچون جواهر در جبالفیض با ذاتت قرین همچون لآلی در بحار
53. ۵۳گرچه باشد اختیار عالمی در دست تودست زرپاش تو در ریزش بود بی اختیار
54. ۵۴گر نباشد آسمان در جستجویت پس چراچون دل عاشق زتاب هجر باشد بیقرار
55. ۵۵ای سرافرازی که نعل مرکبت را می سزدگر هلال آسانماید چرخ زیب گوشوار
56. ۵۶چون نماید در مدیحش نکته سنجی خامه اممرکبی کورابود چون حیدر صفدر سوار
57. ۵۷لوحش الله گرم جولانی که باشد برق تازهمچو آهی کز دل تنگی جهد بی اختیار
58. ۵۸بسکه باشد سخت پی گرپا بیفشارد بکوهباز می ماند بسنگ خاره اش راه گذار
59. ۵۹چار خصلت رایض تقدیر آورد از ازلگشت او را از پی کسب هنر آموزگار
60. ۶۰جلدی کوشش ز سیل و خوش عنانی از نسیمتندی پویش ز برق و گرم تازی از شرار
61. ۶۱جای آن دارد که از مهر آورد خنگ سپهرچون عنان در گردنش دست و چو تنگش در کنار
62. ۶۲کی بتوصیف جلالت می توان پرداختنای که اوصافت نیاید همچون انجم در شمار
63. ۶۳نزد دانای خرد پرور عجب نبود که بودمدعی را در خلافت با وجودت اقتدار
64. ۶۴کآسمان را سعد و نحسست و زمین را لعل و سنگدر چمن خارست و گل، در انجمن اغیار و یار
65. ۶۵بی سخن بر نقص او را کش گواهی می دهدگر طرف سازد صدف را کش بدر شاهوار
66. ۶۶یا که خورشید درخشان را بسنجد باسهایا ز سیم قلب کوبد در ترازوی عیار
67. ۶۷مانده ام تا از درت محروم ای بحر کرمگشته ام تا از برت مهجور ای کوه وقار
68. ۶۸چون شفق در خون تپیده چون گلم خونین جگرچون هلالم قد خمیده چون سحابم اشگبار
69. ۶۹چون درآید در ضمیرم باد طوف مرقدتمی برم فیضی که عاشق می برد از وصل یار
70. ۷۰آستانت را که باشد مهبط انوار قدسبوسه ها دارم نیاز و سجده ها دارم نثار