1. ۱چیست آن پیکر سیمین که نگردد یکباربمراد دل دانا و بکام هشیار
2. ۲نکند واهمه ادراک شتابش زدرنگنکند باصره ادراک مسیرش ز قرار
3. ۳نه بیک حال ثباتش چو خیال زیرکنه بیک جای قرارش چو گمان هشیار
4. ۴گاه بر فرق نهد افسر زرین چوکیانگاه بندد بمیان برهمن آسا زنار
5. ۵نبود موسی و تابد زجیبش خورشیدنبود مریم و آسوده مسیحش بکنار
6. ۶گاه چون ابرو بود در ره صبح آب فشانگاه چون برق بود از سر خشم آتشبار
7. ۷یکی افراخته کاخی و درو هفت امیرهر یکی تکیه بمسند زده از استکبار
8. ۸یانه خونخواره طلسمی که سر تا جوراندر وی آویخته از کنگره برج حصار
9. ۹دهمش صرح ممرد لقب و نی غلطمکه بود در نظرم مجمره آتشبار
10. ۱۰گاه خوانند جفا پیشه سپهرش بمثلگه نمایند خطابش فلک کج رفتار
11. ۱۱ازچه رو بی هنران ای فلک دون پرورهمه در راحت و ارباب هنر در آزار
12. ۱۲این جفا بین که من و غیر دو دلبر طلبیمگشته آواره یکی خفته یکی در بر یار
13. ۱۳طرفه بنگر که دو غواص بامید گهردم فرو بسته در آیند به بحری زخار
14. ۱۴این یکی دست تهی مرده بساحل افتدآن رسد با در شهوار سلامت بکنار
15. ۱۵این چه حالست که در بادیه شق دو تنکرده از شوق بهمراهی هم ترک دیار
16. ۱۶این یکی خنده زنان رفته بسر منزل وصلوان یکی گریه کنان مانده در اطلال و فقار
17. ۱۷این سخن با که توان گفت که در گلشن وصلدو کس آیند که چنیند گلی از گلزار
18. ۱۸آن یکی بی تعبی گل بگریبان ریزدوان کشد رنج و بدامانش در آویزد خار
19. ۱۹بلعجب بین تو که خوش نغمه مرغان چمنکآشیانی بکف آورده ز مشتی خس و خار
20. ۲۰شاهبازیش در آید ز کمین بال فشانکند این طایر فر خنده ناکام شکار
21. ۲۱حاش لله طبیب اینهمه افسانه مگویآسمان کیست کزو شکوه کند بس هشیار
22. ۲۲شوی آن به، تو ازین نغمه سرائی خاموشکنی آن به، تو ازین ترک ادب استغفار
23. ۲۳کاین همه فعل حکیمی است که بی مصلحتشنه دلی خون شود از درد و نه جانی افگار
24. ۲۴گربه تیغم بزند فرق من و مقدم دوستگرچه زارم بکشد دست من و دامن یار
25. ۲۵نبود دوست که از دوست برآید بخروشنبود یار که از یار برآرد زنهار
26. ۲۶همدمان دست فشانید که رفتم از بزمهمرهان پای بکوبید که بر بستم بار
27. ۲۷بر زمین بوس امیری که بدریوزه جاهبر درش خاک نشین است سپهر دوار
28. ۲۸داور کشور دین تاج شرف شاه نجفگوهر بحر یقین کهف امم فخر کبار
29. ۲۹ای خوش آن طایفه ای را که تو باشی سرخیلوی خوش آن قافله ای را که تو باشی سالار
30. ۳۰ای امیری که رسول مدنی در صف حربچه زابطال مهاجر چه ز خیل انصار
31. ۳۱یاوری خواست اگر یافت ز تو استمدادناصری خواست اگر، جست ز تو استظهار
32. ۳۲قصر جاه تو رسیدست بجائی که بودکمترین پایه ایوان وی این هفت حصار
33. ۳۳خوان جود تو کشیدست بحدی که زمینکرده تنگی زبس افزون ز حسابست و شمار
34. ۳۴نیست جز دست گهربار تو در باغ وجودآن نهالی که دهد جود برو احسان بار
35. ۳۵در بر رفعت شان تو فلک در چه حساب؟در بر وسعت جود تو گهر در چه شمار؟
36. ۳۶روز احسان چو دهی بار کرم، دست و دلتای کرم پیشه احسان روش جود شعار
37. ۳۷نبود بحر وبود بحر صفت لؤلؤ خیزنبود ابرو بودا بر صفت گوهر بار
38. ۳۸در بر دست گهرپاش تو ای ابر کرمپیش تکمین گران سنگ تو ای کوه وقار
39. ۳۹بحر و اظهار سخاوت بچه در و چه گهرکوه و دعوی متانت بچه وزن وچه عیار
40. ۴۰اختر ذات تو آن مطلع انوار قدمبود آن روز که خورشید صفت شعشعه بار
41. ۴۱نه فلک داشت محاطی ز زمین ساکننه زمین داشت محیطی ز سپهر سیار
42. ۴۲از پی خمیه دین آمده رمح تو ستونوز پی خانه شرع آمده تیغ تو حصار
43. ۴۳ضربت تیغ تو با دشمن تو وقت نبردطعنه رمح تو با خصم تو گاه پیکار
44. ۴۴می کند آنچه کند آتش سوزان با حسمی کند آنچه کند برق درخشان با خار
45. ۴۵عجبی نیست بدر یوزه اگر بگشایدپیش تمکین گران سنگ تو دامن کهسار
46. ۴۶نبود دور که از فیض بهار عهدتگر ز احجاز چو اشجار برآید اثمار
47. ۴۷حبذا ذات شریف تو که از ایجادشدر جهان قدرت خود کرد خداوند اظهار
48. ۴۸هرچه مقبول تو مختار خداوند جلیلهرچه مختار تو مقبول رسول مختار
49. ۴۹هرچه در عرصه هستی ست ترا باد فداهرچه در عالم ایجاد ترا باد نثار
50. ۵۰تو چو بیضائی و اولاد تو همچون انجمتو چو دریائی و اسباط تو همچون انهار
51. ۵۱بسکه آوازه عدلت بجهان پیچیدستجز ز خصم تو بگوشی نرسد ناله زار
52. ۵۲گر زرخ جود تو برقع نگشادی نشدینه تهی کیسه معادن نه تهی کاس بحار
53. ۵۳منظر قدر ترا غرفه نیابد منظرمنبر جاه ترا پایه نیاید بشمار
54. ۵۴سگ کوی تو زند خنده بآهوی خطاخاک پای تو زند طعنه بمشگ تاتار
55. ۵۵بر ده در عهد رفاهیت عدلت نرگسفتنه را خواب گرانی که نگردد بیدار
56. ۵۶روزگاریست جنابا که جفا پیشه سپهرکه گذشته ست مرا از ستمش کار زکار
57. ۵۷داردم غرقه دریای غم و جز کرمتزورقی نیست کزین ورطه ام آرد بکنار
58. ۵۸دلم از کاوش غم خون و ندارم چارهغمم از حوصله افزون و نیابم غمخوار
59. ۵۹محرمی نه که کنم شرح غم خویش اعلاممونسی نه که کنم درد دل خود اظهار
60. ۶۰همدمی نیست درین بادیه ام جز خارههمرهی نیست درین مرحله ام غیر از خار
61. ۶۱بجلال تو خدیوا که ز بس حیرانمنقطه سان در خم این دایره بی پرگار
62. ۶۲نه ز هم باز شناسد خردم لعل ز سنگنه ز هم باز شناسد نظرم گل از خار
63. ۶۳نغمه عیش نداند دلم از ناله غمرنوحه جغد نداند دلم از بانگ هزار
64. ۶۴ای خوش آن دولت جاوید که باشد ز نشاطاندر آن منزل فرخنده و آن طرفه دیار
65. ۶۵کار من زمزمه چون مرغ چمن در گلشنکار من قهقهه چون کبک دری در کهسار
66. ۶۶تا درین مرحله پر خطر حادثه خیزشود از جنبش افلاک پدیدار آثار
67. ۶۷گیرد اعدای ترا کلفت ذلت بمیانآرد احباب ترا عشرت دولت بکنار
68. ۶۸دشمنان تو نیابند محل جز گلخندوستان تو نیابند مکان جز گلزار
69. ۶۹بدسگالان ترا جامه بود نیلی فامنیکخواهان ترا حله بود زرین تار