水龙吟 — نوای اژدهای آب (پرزِ بید) (ترجمهٔ ماشینی)

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1به گل می‌ماند و باز گل نیست؛ کسی هم دریغ نمی‌خورد و رهایش می‌کنند تا فروافتد.•似花还似非花，也无人惜从教坠。
2. 2خانه را رها کرده و کنارِ راه افتاده؛ چون بیندیشی، بی‌احساس می‌نماید اما اندیشه‌ای دارد.•抛家傍路，思量却是，无情有思。
3. 3دلِ نرم را آزرده و چشمانِ نازِ خواب‌آلود را خسته کرده، که می‌خواهند گشوده شوند و باز بسته‌اند.•萦损柔肠，困酣娇眼，欲开还闭。
4. 4خواب با باد ده‌هزار فرسنگ می‌رود تا جای یار را بجوید، و باز پری‌شاهرخ بیدارش می‌کند.•梦随风万里，寻郎去处，又还被、莺呼起。
5. 5دریغم از پایانِ پروازِ این گل نیست؛ دریغم از باغِ غربی است که سرخیِ ریخته را نمی‌توان دوباره به شاخه بست.•不恨此花飞尽，恨西园、落红难缀。
6. 6بامداد باران گذشته؛ ردپایش کجاست؟ برکه‌ای پر از عدسکِ آبیِ خرد.•晓来雨过，遗踪何在，一池萍碎。
7. 7رنگِ بهار سه بخش است: دو بخش خاک و یک بخش آبِ روان.•春色三分，二分尘土，一分流水。
8. 8چون نیک بنگری، این‌ها پرزِ بید نیستند؛ قطره‌قطره اشکِ جداافتادگان‌اند.•细看来，不是杨花点点，是离人泪。