1. ۱سر و جان خود به رهت اگر فدا نکنم چه کنم هلاکه ز ابتدا شده مرتهن به ره فنا سر و جان ما
2. ۲به فدای خاک رهت شوم به نثار مقدم تو سرمچه بیاورم که سزا بود که کنم به مقدم تو فدا
3. ۳کِشدم به خود چو ولای تو کُشدم اگر که جفای توبه وفای تو به صفای تو به رضای تو شده‌ام رضا
4. ۴نکنم فغان ز جفای تو نشوم خمش به وفای توز ازل به حب و ولای تو شده خلقت دل مبتلا
5. ۵چه بخوانمت چه بدانمت که ندانمت چه بدانمتچه بیرزدت که سرایمت چه بگویمت که بود سزا
6. ۶نه منم که در همه من تویی تو چو جانی و همه تن توییچه کنم همه من تویی به تو آورم همه التجا
7. ۷تو قیام من تو قعود من تو رکوع من تو سجود منچه به بود من چه نبود من تو وجود من همه بود من ز تو پرنوا
8. ۸از خُم تو داده غمت می‌ام همه تن سرشته از آن می‌امتو چو نایی و منت نی‌ام که کنم چنین ز غمت نوا
9. ۹همه جان و جسم و تنم تویی همه هر چه‌ام نه منم تویینه منم که هر چه منم تویی چو به عشق تو شده‌ام فنا
10. ۱۰قسمی به جاه و جلال تو به جلال تو به جمال توکه مرا به حد کمال تو نبود زبان ز چون و چرا
11. ۱۱مگرم که پیر طریق حق کندم اشاره به راه حقکه به پای خود نتوانمی قدمی برون نهم از سرا
12. ۱۲شده نای من به نوا بلند نظری به حال دل نژندشده جان و دل به تو مستمند ز تو درد خود طلبم دوا
13. ۱۳دل من ز غم شده پر شرر ز چه غم کنم ز تو مستتردلم از خودی شده بی‌خبر شده مقترن به غم و بکا
14. ۱۴چو که سیصد آمد و پنج و ده لقبم به عشق تو مشتهربه مقام قرب و جلال تو نکنم به غیر تو اقتدا