Sonnet 2: When forty winters shall besiege thy brow

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چون چهل زمستان بر پیشانی‌ات حصار کشند،•When forty winters shall besiege thy brow,
2. 2و در دشتِ زیبایی‌ات خندق‌های ژرف بِکَنند،•And dig deep trenches in thy beauty's field,
3. 3آن جامه‌ی پرشکوهِ جوانی‌ات، که اینک چشم‌ها بدان خیره‌اند،•Thy youth's proud livery so gazed on now,
4. 4علفی پاره‌پاره و بی‌بها خوانده خواهد شد:•Will be a tatter'd weed of small worth held:
5. 5آن‌گاه چون پرسند زیبایی‌ات کجاست،•Then being asked, where all thy beauty lies,
6. 6و گنجِ روزهای سرشار از شور تو در کجا؛•Where all the treasure of thy lusty days;
7. 7اگر بگویی در ژرفنای چشمانِ گودنشسته‌ات،•To say, within thine own deep sunken eyes,
8. 8شرمی همه‌بَرنده خواهد بود و ستایشی بی‌حاصل.•Were an all-eating shame, and thriftless praise.
9. 9چه ستایشی شایسته‌ترِ کاربردِ زیبایی‌ات می‌بود،•How much more praise deserv'd thy beauty's use,
10. 10اگر می‌توانستی پاسخ دهی: «این کودکِ زیبایِ من•If thou couldst answer 'This fair child of mine
11. 11حسابِ مرا تمام می‌کند و عذرِ پیری‌ام را می‌آورد»،•Shall sum my count, and make my old excuse,'
12. 12و زیبایی‌اش را با وراثت از تو ثابت سازد!•Proving his beauty by succession thine!
13. 13 این بدان مانَد که چون پیر شوی، از نو ساخته شوی،• This were to be new made when thou art old,
14. 14 و خونت را گرم بینی، آن‌گاه که سرد می‌یابی‌اش.• And see thy blood warm when thou feel'st it cold.