Sonnet 17: Who will believe my verse in time to come

✦ متنِ اصلی و ترجمهٔ فارسی، کنارِ هم

1. 1چه کسی در زمانِ آینده شعرِ مرا باور خواهد کرد،•Who will believe my verse in time to come,
2. 2اگر آن را با بزرگ‌ترین فضائلِ تو پُر کنم؟•If it were fill'd with your most high deserts?
3. 3هرچند آسمان می‌داند که این تنها همچون گوری است•Though yet heaven knows it is but as a tomb
4. 4که زندگیِ تو را پنهان می‌کند و نیمی از جلوه‌ات را هم نمی‌نماید.•Which hides your life, and shows not half your parts.
5. 5اگر می‌توانستم زیباییِ چشمانت را بنویسم،•If I could write the beauty of your eyes,
6. 6و در عددهای تازه، همه‌ی لطافت‌هایت را برشمارم،•And in fresh numbers number all your graces,
7. 7دورانِ آینده خواهد گفت: «این شاعر دروغ می‌گوید؛•The age to come would say 'This poet lies;
8. 8چنین لمس‌های آسمانی هیچ‌گاه بر چهره‌ی خاکی ننشسته‌اند.»•Such heavenly touches ne'er touch'd earthly faces.'
9. 9پس کاغذهای من که از کهنگی زرد شده‌اند،•So should my papers, yellow'd with their age,
10. 10خوار شمرده خواهند شد، چونان پیرانی که زبانشان از حقیقتشان بیش‌تر است،•Be scorn'd, like old men of less truth than tongue,
11. 11و حقّ به‌حقِّ تو، خشمِ شاعری خوانده خواهد شد•And your true rights be term'd a poet's rage
12. 12و وزنِ کشیده‌ی ترانه‌ای کهن:•And stretched metre of an antique song:
13. 13 اما اگر فرزندی از تو در آن زمان زنده باشد،• But were some child of yours alive that time,
14. 14 تو دو بار زندگی می‌کنی: در او و در شعرِ من.• You should live twice,--in it, and in my rhyme.