1. ۱هیچ را در جهان ز علم و ز ظنبیخردوار پشت پای مزن
2. ۲از برای قبول عامه منازبیخبر وار خیره مُهره مباز
3. ۳بهر مشتی خر آبِ شرع مبربی کَه و پنبه دانه گاو مخر
4. ۴از پی شاخ بیخ شرع مکنوز پی جاه راه خلق مزن
5. ۵سگ کین از بغل برون اندازسگ بزیر بغل میا به نماز
6. ۶قامتت شد دوتا ز بد خوییکه چرا قامت تو یک تویی
7. ۷تو دوتا کرده باز قامت راستکه چرا قامت فلان یکتاست
8. ۸تو نشایی به ناقدی ایشانخیمه زن رو به نزد درویشان
9. ۹با سلاطین گدای بی‌نیروشاید ار کم زند به کین پهلو
10. ۱۰خیره با جهل تا کی آویزیرنگ ادبار تا کی آمیزی
11. ۱۱عمرت از کوی عقل رفت بروندر غم آنکه این چه یا آن چون
12. ۱۲چون و چه آلت عداوت تستسنگ بر شیشه از شقاوت تست
13. ۱۳سخن از کوی عقل باید گفتدرّ معنی به عقل شاید سفت
14. ۱۴دیوْ مردم ز پندِ من دورستخر نبیند فرشته معذورست
15. ۱۵تو برآورده دست بر مهمانکه چرا دست می برآرد آن
16. ۱۶حسد و حقد کرده آلت جنگدیو حقدت گرفته اندر چنگ
17. ۱۷به خدای ار رسی به دین خدایتو بدین خوی زشت و شهوت و رای
18. ۱۸کی کند جلوه عزّ اللهیقدس لاهوت بر دل لاهی
19. ۱۹دور دور است ساهی از شاهیهمچو راز الهی از لاهی
20. ۲۰تو هوس دانی و هوا و جدلوز پی عامه کار کرد و عمل
21. ۲۱جز هوا و هوس نخیزد و کینشافعی آن و بوحنیفهٔ این
22. ۲۲گر ترا بوحنیفه دیو نموداو سوی دین به جز فرشته نبود
23. ۲۳شافعی گر برِ تو بولهبستبسوی من امین حق نسبست
24. ۲۴هر دو حقند باطل از من و توستباطل از خبث این دل من و تست
25. ۲۵ورنه در باغ دین به نور یقینسنبل سنّت‌اند و سوسن دین
26. ۲۶من ز روی نصیحت این گفتمآمدم پند دادم و رفتم
27. ۲۷ور تو پندم دهی ز بد روزیعیسیی را طبیبی آموزی
28. ۲۸صورت عقل پند بنیوشدجامهٔ جهل بیخرد پوشد
29. ۲۹آتش خوی تو چو خاک سیاستآبروی تو زان چو باد هواست
30. ۳۰گر نه‌ای بد مگر بر من کینور چنینی چنین مکن در دین
31. ۳۱مده از دست پس به شهوت و کیناز پی بانگ عامیان دل و دین
32. ۳۲از پی عامه کس مری نکندخرِ عامه به جو کری نکند
33. ۳۳من بگفتم نصیحتی در دینگر بهی ور بدی تو دورم ازین
34. ۳۴ای هوا کرده زیر بار ترابا چنین یاوه‌ها چکار ترا
35. ۳۵از برای سگان و گرگان رااین‌چنینها مگو بزرگان را
36. ۳۶من نمودم ترا طریقِ نجاتگر نخواهی تو دانی و تُرهات
37. ۳۷گر نخوانی نصیحتی دینیبه فضیحت سزای خود بینی
38. ۳۸گر ز من نیستی تو پند پذیرتو و دیو تو می‌زن و می‌گیر
39. ۳۹چون ترا چشمهای بینا نیستاین غرامت بر اهلِ دنیا نیست
40. ۴۰همه از آب این دو روزه نهادتازه و تر چو رودهٔ پر باد
41. ۴۱از هوس گفت و هیچ معنی نهچون جرس بانگ و جز که دعوی نه
42. ۴۲هرکرا چشم عقل کور بُوَدنبود آدمی ستور بُوَد
43. ۴۳مرد باید که عیب خود بیندبر ره زور و غیبه ننشیند
44. ۴۴تو اگر عیب خود همی دانینه‌ای از عامه بل جهانبانی
45. ۴۵زین چنین تُرّهات دست بدارکار کن کار بگذر از گفتار
46. ۴۶گر ترا از نهادِ خود خبرستدرد باید که درد راهبرست
47. ۴۷دین طلب کن گرت غم دین استکه کلید درِ دلت این است
48. ۴۸هرکرا دردِ دل رسیل بودمرحبا گوی جبرئیل بود
49. ۴۹آن ترش روی کرده بر مهمانکه زدونی چو جان شمارد نان
50. ۵۰ناصحم قول من نکو بشنوورنه کم کن سخن به دوزخ رو
51. ۵۱بنده‌ام بنده مر امامان رانشنوم قول خام خامان را
52. ۵۲ پای در پایم از خجالت ربدست بر دست چون زنم به طرب
53. ۵۳گرچه پیرم به زندگانی منتو ببخشای بر جوانی من
54. ۵۴شهره‌ام تا رسد پیام و سلامخواجه‌ام تا بُوَم غلام غلام
55. ۵۵بوحنیفه ترا چو نیست پسندخویشتن را بسوز همچو سپند
56. ۵۶شافعی گر برِ تو بولهب استبسوی من امین حق طلب است
57. ۵۷بر من آن هردو مهترند و امامبر روانشان ز من درود و سلام
58. ۵۸آن به معنی امام قرآن استوین به دعوی دلیل و برهانست
59. ۵۹آن بکردار قلزم اخضروین به گفتار حیدر صفدر
60. ۶۰این به معنی مثال بحر محیطوآن به فتوی جهان علم بسیط
61. ۶۱آن بسان ستارهٔ کیوانوین چو زاوش به نور خود رخشان
62. ۶۲شرع از این یافتست رونق و زیبزندقه یافته از آن آسیب
63. ۶۳آن یکی شرع را چو ارکانستوین مر اسلام را تن و جانست
64. ۶۴هردو را اجتهاد بوده درستاین به آخر رسیده و آن بنخست
65. ۶۵شاد از ایشان روان پیغمبرسعی ایشان به شرع کرده اثر
66. ۶۶یافته دین ز سعیشان رونقنزد عاقل امام بوده به حق
67. ۶۷جان من هردو را فدا باداروح را قولشان غذا بادا
68. ۶۸باد یزدان ز هردوان خشنودکه بسی خلق یافت زیشان سود
69. ۶۹خایب و خاسر آن کسی را دانکه ز گفتارشان نیافت امان
70. ۷۰تا نگردد شتر پراگندهندود گرد لوره و کنده
71. ۷۱تا نگردد تباه کار سفیهندرد پوستین مرد فقیه
72. ۷۲تو که یک مسأله ندانی حلبا سخندان چرا کنی تو جدل
73. ۷۳مرد جولاهه چون سوار شودبه کم از ساعتی فگار شود
74. ۷۴مرد نادان چو قصد دانا کرداز تن خویشتن برآرد گرد
75. ۷۵هرکه او از دلیل ماند بازمانده بیچاره در چه صد یاز
76. ۷۶بیشکی آن کسی که بدکارستبه جهنم درون سزاوارست
77. ۷۷دستگیرِ خلایقی یارببنده را روز دِه ز ظلمت شب
78. ۷۸من نکو گویم از کمالِ یقیندر حقِ جملهٔ ائمهٔ دین
79. ۷۹ورچه خشکم ببین به حسِ بصراز ثنای همه زبانم تر
80. ۸۰گر همه خلق دشمنم دارنددوستی را نبهره پندارند
81. ۸۱من ز نقد خلیفتی در حالبدهم جمله را جواب سؤال
82. ۸۲گر مرا عمر سام و نوح بُوَدور بقایم چو نفس و روح بُوَد
83. ۸۳از بنای ثنای ایشانستکه بنانم چو شمع رخشانست
84. ۸۴من اگر جمع اگر پریشانمهرچه هستم از آنِ ایشانم
85. ۸۵شهره‌ام چون به نام ایشانمخواجه‌ام چون غلام ایشانم
86. ۸۶من به منزل درم چه ره جویمنیستم من جُنُب چه سر شویم
87. ۸۷تو شده حیض و من به گرمابهماهی او من طپیده بر تابه