1. ۱هر دو همراه راه دین بودندهر دو همکاسهٔ یقین بودند
2. ۲آن به فرقد نهاده مرقد خویشوین ز اسناد کرده مسند خویش
3. ۳وان به حجّت گرفته سرمایهوین ز سنّت ببسته پیرایه
4. ۴مبتدی اوست دیدهٔ جان رامقتدی اوست عقل و ایمان را
5. ۵آن یکی پیشوای راه صوابوآن دگر مقتدی به گاه جواب
6. ۶آن یکی زیب و زینتِ محفلوآن دگر یافته ز علم محل
7. ۷آن یکی آفتاب نورافزایوآن دگر رهنمای دین خدای
8. ۸آن یکی آفتاب محفل و صدروین دگر بدرِ لیل در شب قدر
9. ۹آن ز اسرار قاتل اشراروین ز اخبار قابل اخبار
10. ۱۰آن گج آگور کرده خانهٔ دینوین بیاراسته به نقش یقین
11. ۱۱این قریشی به اصل و آن کوفیوین به همّت فقیه و آن صوفی
12. ۱۲آن امام و مدرّس و زاهدوین دگر با دیانت و عابد
13. ۱۳بدعت از قهرِ تیغ آن به هَرَبصفوت از جام لطف این به طرب
14. ۱۴هر دو بودند وارثانِ رسولعلمشان کرده بُد رسول قبول
15. ۱۵هردو اندر سرای ملّت حقکرده پیدا ز علم و علّت حق
16. ۱۶هر دو بودند از اجتهاد قویآسمان ستارهٔ نَبَوی
17. ۱۷مرد را آن به قهر شُه کردهطفل را این به لطف پرورده
18. ۱۸آن به حجّت چراغ دین رسولوین به نسبت جمال آل بتول
19. ۱۹آن شده حکم شرع را حاکموین شده علم محض را عالم
20. ۲۰کوفی اندر طریق دین کافیشافعی دردِ جهل را شافی
21. ۲۱نسبت اوست دیدهٔ جان راسنّت اوست عقل و ایمان را
22. ۲۲لطف او داده بیخِ دین را آبقهر او کرده قصرِ کفر خراب
23. ۲۳تو که اندر خلاف هر دو بُویاز بد و نیک هر دو تن چه دوی
24. ۲۴تو که دین را به کین بدل کردیپس چه دانی حدیث یک دردی
25. ۲۵همه نیکند بد تویی تو مکننیست در دین دویی دویی تو مکن
26. ۲۶هردو در راه دین دلیل و گواههردو بر چرخِ شرع زُهره و ماه
27. ۲۷هردو در راه دین چو شمع و چراغهردو در راغ دین چو گلشن و باغ
28. ۲۸ماه جاه ابوحنیفة بتافتمیوهٔ شرع رنگ سنّت یافت
29. ۲۹زُهرهٔ شافعی چو طالع شدخرد او را ز دل متابع شد
30. ۳۰هردو مهتر یکی به ذوق و مزاجکاژی‌ای خواجه با هوا و لجاج
31. ۳۱گوشِ کر را سخن‌شناس که دیددیدهٔ کاژ راست بین که شنید
32. ۳۲هر دوان همچو جان و دل به مثلجان به دل دل به جان که کرد بدل
33. ۳۳هردو را دل به شرع حاذق بودهردو را شرعِ صبح صادق بود
34. ۳۴آن به دل تیغ حجّة‌الوسطی استوین چراغ محجّة‌الوثقی است
35. ۳۵مسلک این غذا دهد جان رامذهب او ثبات ایمان را
36. ۳۶حجّت اوست واضح و واثقنکتهٔ اوست لایح و لایق
37. ۳۷تو چه دانی که بوحنیفه که بودچه شناسی که شافعی چه شنود
38. ۳۸هردو نیکند بی‌حکومت توبد تویی وان سگ خصومت تو
39. ۳۹کاشف شبهت تو قرآنستواضح حجّت تو فرقانست
40. ۴۰تو که باشی بگو مر ایشان راچه شناسی تو بر در ایشان را
41. ۴۱کم کن این گفتگو ز بهر خدایگنگ شو ساعتی و ژاژ مخای
42. ۴۲تو به بیهوده گشته‌ای مشغولپیش ما ور به جای فضل فضول
43. ۴۳گر کسی جسمی آمد و بدخواهشافعی را در این میان چه گناه
44. ۴۴ور خری اعتزال می‌ورزداو برِ بوحنیفه جو نرزد