1. ۱شادی و غم باز توام در جهان برپاستیچیست این شادی که سوک غم از برپاستی
2. ۲شش جهت خندان و گریان نه فلک محزون و شادرنج و راحت آشکار از اسفل و اعلاستی
3. ۳این بهار شادمانی از خزان دارد نشانآب و آتش جمع پنداری به هم یک جاستی
4. ۴در تفکر هر چه عاقل اندرین صحرا بوددر تحریر هر چه مجنون اندرین بیداستی
5. ۵تا چه حادث مر قضا را اندرین شورش بودتا چه باعث مرقدرا اندرین غوغاستی
6. ۶در شکایت گویی از هر دبیحا هاجریستدر کراهت مریمی از زادان عیساستی
7. ۷هیچ دانی این اشارت از کدامین مولد استیا از این صورت چه اندر خاطر معناستی
8. ۸لب معطر سازم از گفتار و گویم آشکارعید مولود عزیز سید بطحاستی
9. ۹قره العین بتول و مصطفی یعنی حسینآنکه در طومار خلقت اولین انشاستی
10. ۱۰آنکه از فیض ظهور نور روی انورشتا ابد روشن چراغ دوده طاهاستی
11. ۱۱آنکه تا لعیای حورا گشت به روی قابلهمفتخر از حوریان در جنه الماواستی
12. ۱۲گر نبودی مقصد و مقصود ایجاد دو کونکلک قدرت صورت امکان نمی‌آراستی
13. ۱۳جلوه‌گر در صورت امکان نکردی ذات اوفرق ممکن درک واجب از میان برخاستی
14. ۱۴سینه پاکش کنوز علم علام الغیوبقلب پاکش مخزن اسرار ما اوحی‌ستی
15. ۱۵نسبت ذاتش به اشیاء ذره است و آفِتابکز شعاع شمس یعنی ذره پابرجاستی
16. ۱۶ذات پاکش ذات حق را مظهر و مظهر بودزانکه اندر نفی لاخود قائل الاستی
17. ۱۷واجبش خواندن نشاید بل ز فرط اتحادآنچنان ماند که گویی واحد یکتاستی
18. ۱۸سایه را نتوان که گویی آفتاب انور استبلکه بود وی گواه بیضه بیضاستی
19. ۱۹اسم نار از فعل ناریت مسمی شد به نارتا چه از اسم و مسمی فرق در اشیاستی
20. ۲۰بس بود بهتر موثر دیدن آثار اوآب دریا در سبو خود شاهد دریاستی
21. ۲۱کیست یا رب این حسین کز یاد نام نامیشچشمه هر چشم طوفان‌زا و خون پالاستی
22. ۲۲گر بود عشرت و گر شادی که دایم در نظردوستانش را زوال روز عاشوراستی
23. ۲۳بی‌کی‌هایش چو در خاطر مجسم می‌شودگویی اندر گفتگو با لشگر اعدادستی
24. ۲۴از پی اتمام حجت کرد روبر ابن سعددید چون در کشتنش از هر طوف غوغاستی
25. ۲۵کی ستمگر آن حسینم من که جداطهرماحمد مرسل شفیع محشر کبراستی
26. ۲۶آن حسینم من که بابم حیدر صفدر بودمادر نیک اختر من زهره زهراستی
27. ۲۷آن حسینم من که موجود از طفیل جود منجنت و حور و قصور و کوثر و طوبی‌ستی
28. ۲۸آن حسینم من که موجود از طفیل جود منجنت و حور و قصور و کوثر و طوبی‌ستی
29. ۲۹آن حسینم من که جبریل امین در خدمتمسربلند از ساکنان عالم بالاستی
30. ۳۰آن حسینم کز شرف قنداقه‌ام در عهد مهدبر سر بال ملک راه فلک پوپاستی
31. ۳۱این زمان چون شد که آهم از شرار تشنگیشعله افروز از زمین تا گنبد خضر استی
32. ۳۲آخر ای ظالم من بی‌کس که کافر نیستمظلم بر هر کس که بی‌کس شد دگر بی‌جاستی
33. ۳۳مردم از تاب عطش ز آبی مرا احیا کنیداز شما گر یک مسلمان اندرین صحراستی
34. ۳۴این منم اندر بیابان با همین مستی عیالاین ستمها کی روا بر یک تن تنهاستی
35. ۳۵از برای کشتنم داغ علی اکبر بس استتا قیامت حسرت داغش بدل برجاستی
36. ۳۶ای لعینان آب عالم را اگر قسمت کنندقطره آبی روا اندر جهان بر مهاستی
37. ۳۷هیچکس باور ندارد در جهان گر بشنودتشنه لب شاهی قتیل اندر لب دریاستی
38. ۳۸راضیم با این همه جور و جفای کوفیانلیک دارم خواهشی کو گفتنش اولاستی
39. ۳۹پای مگذارید اندر خیمه‌ام تا زنده‌امگر شما را از حریم من سر یغماستی
40. ۴۰(صامتا) دیگر چرا در انتظار محشریهر دم از نو محشری از شعر نو برپاستی