1. ۱بُتا بیا میِ گلگون ز نو به ساغر کن مشامِ مجلسیان را دمی معطر کن
2. ۲فسرده گشت دماغم، برایِ راحتِ روح بیار ساغرِ سرشار و کامِ جان تر کن
3. ۳دلم ز موعظه‌ی شیخ شد قرینِ ملال برایِ مسئله‌ی عشق جا به منبر کن
4. ۴به آستانه‌ی معشوق اگر بخواهی باربه عجز رو به سویِ آستانِ حیدر کن
5. ۵به خاکِ درگهِ دامانِ فاطمه سر نهمقامِ خویش ز عرشِ علا فراتر کن
6. ۶برایِ حفظِ تن و حرزِ جان، صباح و مسا مدام نامِ گرامش ز شوق از بر کُن
7. ۷به درکِ وحدتِ واجب به کسوتِ امکان به رویِ او نگر و سیرِ صُنعِ داور کن
8. ۸ایا علی‌ ای شهسوارِ ملکِ وجودبیا و جا به سرِ منبرِ پیمبر کن
9. ۹به اعوجاج کشیده است کارِ شرعِ نبی ز ذوالفقارِ دودم کارِ کفر یکسر کن
10. ۱۰شده تطاولِ یاجوجِ و شرک عالم‌گیربیا خرابِ جهان را چو حصنِ خیبر کن
11. ۱۱جهانِ پیر شد از دودِ ظلم، تیره و تار ز چهره، صفحه‌ی آفاق را منور کن
12. ۱۲به کامِ مردمِ بدنام گردشِ ایام ببین و زیر و زبر، دهر را به کیفر کن
13. ۱۳بِنه به کرب‌وبلا گامی از دیارِ نجف نظر به حالِ حسینِ غریبِ بی‌سر کن
14. ۱۴به انتظارِ قیامت نشسته‌ای تا چند؟ به دشتِ کرب‌وبلا سیرِ روزِ محشر کن
15. ۱۵برایِ قتلِ حسینت کشیده خنجر راسفارشِ پسرت را به شمرِ کافر کن
16. ۱۶حسین که شیرهٔ جانِ نبی چو شیر مکید نظر به حنجرِ خشکش به زیرِ خنجر کن
17. ۱۷بگو به شمر که ای بی‌حیا حسینِ مرا گلویِ تشنه مکُش کامِ خشکِ او تر کن
18. ۱۸رخِ سکینه ببین گشته نیلی از سیلی به رویِ نعشِ پدر التماسِ دختر کن
19. ۱۹پیِ تسلیِ قلبِ شکستهٔ لیلا بیا معالجه‌ی زخمِ فرقِ اکبر کن
20. ۲۰به عرش می‌رسد از فرش رودرودِ رُباب علاجِ تیرِ گلویِ علی‌اصغر کن
21. ۲۱به دستِ شمر و سنان گشته‌اند اسیر، بیا نظر به زینب و کلثومِ بی‌برادر کن
22. ۲۲نه چادرش به سر است و نه گوشواره به گوش نگه به فاطمه‌ی نوعروسِ مضطر کن
23. ۲۳سرِ برهنه‌ی ناموسِ کبریا زینب ببین و بهرِ سرش نیز فکرِ معجر کن
24. ۲۴تنِ حسینِ تو عریان فتاده بر سرِ خاک کفن برایِ تنِ بی‌سرش میسر کن
25. ۲۵حسینِ تو بدنِ نازنینش ار گویم چو توتیا شده از سُمِ اسب، باور کن
26. ۲۶به عابدین نبُوَد طاقتِ غل و زنجیر خمیده پیکرش از بارِ غم سبکتر کن
27. ۲۷شها ز «صامت» و خلقِ دیارِ دارِ سرور به روزِ حشر شفاعت به نزدِ داور کن