1. ۱چند ز شهوت زنی به پیکر آذرسوزی از این آتش مکرر پیکر
2. ۲هستی روان بگرد حشمت پویانگیری شبها عروس غفلت در بر
3. ۳گاه در این وسوسه که باشی سلطانگاه در این روزها که گیری کشور
4. ۴داشت اگر زندگی ثبات نبی را«انک میت» نمی‌سرودی داور
5. ۵چند عزراییل سان به سجده برسیمچند چو قارون حریص در طلب زر
6. ۶چون بدوی کو خبر ز بحر نداردآب حیوه از غدیر جوئی در بر
7. ۷دامن دونان بهل ز کف که نرویدهرگز از شوره زار لاله عبهر
8. ۸عصمت پاکی بجو که شاخه عصیانغیر ندامت نداده و ندهد بر
9. ۹گَر گُلِ عصمت نچیده و ندانیرو به سوی گلستان عفت داور
10. ۱۰بضعه خیرالوری حبیبه یزداندختر بدرالدجی شفیعه محشر
11. ۱۱فاطمه نام و زکیه نفس و ملک جاهعرش مقام و فرشته خوی و ملک فر
12. ۱۲شمسه طاق حیا کتیبه عفتسیده دو سرا بتول مطهر
13. ۱۳ضابطه کاف و نون نتیجه خلقتواسطه کن فکان زجاجه انور
14. ۱۴حسنه و حوا خصال و مریم سیرتساره و هاجر کنیز و آیه منظر
15. ۱۵طیبه باوقار و عصمت کبریطاهره روزگار و عفت اکبر
16. ۱۶عالمه علم حق محدثه دهرفاکهه اصطفی عزیز پیمبر
17. ۱۷دخت رسول انام ام ائمهزوج ولی گرام همسر حیدر
18. ۱۸هست چنین دختری چنانش باباباید چونان زنی چنانش شوهر
19. ۱۹مهر بباید به مهر یابد پیوندماه بباید به ماه باشد همسر
20. ۲۰اعلی آن خانواده که اینش خاتونارفع آن آسمان که اینش اختر
21. ۲۱آباد آن حجله که اینش خاتوناحسن زان مادری که اینش دختر
22. ۲۲روح بود گو چه روح؟ روح مجسمعقل بود گو چه عقل؟ عقل مصور
23. ۲۳دختر اگر این بود نداشتی ای کاشدایه امکان به بطن الا دختر
24. ۲۴نخل امامت ازو گرفته شکوفهفرق ولایت از او رسیده به افسر
25. ۲۵زورق ایمان بوی شناخته ساحلکشتی عرفان از وی فراشته لنگر
26. ۲۶ملک نجابت ز امر اوست منظمشهر شرافت به فضل اوست مسخر
27. ۲۷جاه موبد بعونِ اوست مهیاعزت سرمد به نصر اوست میسر
28. ۲۸آتش و باد آب و خاک عالم و آدممَلِک و مَلَک جن و انس کهتر و مهتر
29. ۲۹بر درش آنان کنند سجده دمادمدر برش اینان برند هدیه سراسر
30. ۳۰تا چه بود مصلحت ز امت عاصیخواری بی‌حد کشید و زحمت بیمر
31. ۳۱زد عمر آتش به آن دری که پی فخربودی روح‌الامین مدامش چاکر
32. ۳۲آن سگ بی‌آبرو به پهلوی پاکشزد ز غضب از شکاف در سر خنجر
33. ۳۳دخت پیمبر ستاده با تن مجروحپور قحافه نشسته بر سر منبر
34. ۳۴داد از آن تازیانه کف قنفذآه از آن ریسمان گردن حیدر
35. ۳۵دست خدا را دو دست بست ز بیدادپهلوی زهرا شکست و خست ز کیفر
36. ۳۶یعنی این است اجر و مزد رسالتیعنی آنست شکر حق پیمبر
37. ۳۷آتش این فتنه بود کآتش افروختدر صف کرب و بلا بطارم اخضر
38. ۳۸آری اگر این عمَر به باد نمی‌دادحرمت آن رسول و حیدر صفدر
39. ۳۹طعمه شمشیر آن عمَر ننمودیتازه جوانان ما ز اکبر و اصغر
40. ۴۰گر در آن خانه را نسوخته بودندبر در آن خیمه کس نمی‌زدی اخگر
41. ۴۱غصب فدک گر کس از بتول نکردیتشنه نگشتی حسین کشته و بی‌سر
42. ۴۲گر به سرای علی نریخته بودنداز سر زینب کسی نبردی معجر
43. ۴۳گر که علی را رسن نبود به گردنبسته بغل می‌نگشت عابد مضطر
44. ۴۴فاطمه گر ضرب تازیانه نخوردیلعل حسین کی شد کبود ز خیزر
45. ۴۵(صامت) از این غم فزا عزا بنمودیقلب محبان کباب تا صف محشر