1. ۱هدهدِ بادِ بهاری به چمن گشت بَریدکو به برجِ حَمَل از حوت قدم زد خورشید
2. ۲وَه از این روز که به مانند نوروز جا به اورنگِ طرب ساخته از یُمن سه عید
3. ۳ساقیا ساغرِ مِی ده که به طرفِ صحرا موسمِ سیرِ گل و سایه‌یِ بید است و نبید
4. ۴سه عیدِ متوالی به یکی روز عیان که برون از حد و عد، هر سه شریفند و سعید
5. ۵عیدِ نوروز و دگر جمعه و عیدِ اضحیٰچشمِ آفاق به فیروزیِ این روز بَرید
6. ۶عیدِ اضحیٰ ز فدا آمدن از بهرِ ذبیح کرده تشریفِ شرافت به بَر از حیِّ مجید
7. ۷شرفِ جمعه مقرر شده از روزِ ازل زِ پیِ عیدِ محبانِ محمد زِ حمیدزِ پیِ عیدِ محبانِ محمّد زِ حمید
8. ۸سببِ شادیِ نوروز نه تنها این است کآن در او کرده بنا جشنِ عجم از جمشید
9. ۹انبیایِ اُممِ سابقه، اندر هر قرن کرده نوروزِ عجم را به تمامی تمجید
10. ۱۰هر کتابی که ز یزدان به زمین کرده نزولاندر او داده خداوند از این روز نوید
11. ۱۱کبریا ساخته در حُرمتِ این عیدِ شریفبه رسولِ عربی، احمدِ اُمّی تأکید
12. ۱۲اندرین عیدِ نکو، ترجمه‌یِ «جاءَ الحَق» به صنادیدِ جهان، پیر و جوان گشته پدید
13. ۱۳بعدِ پیغمبرِ اکرم که سریرِ اسلامشد مُلَوث به تقاضایِ فسادِ سه پلید
14. ۱۴سرِّ مکنونِ خدا، صِهرِ نبی، زوجِ بتول به خلافت عَلَم افراخت پس از عیدِ بعید
15. ۱۵غازه‌یِ تازه امروز به رخساره‌یِ شرعچو وضوئی‌ست که بعد از سه حَدَث شد تجدید
16. ۱۶بود ویران اگرَ ارکانِ هدایت، غم نیستکه عیان نیز معطل شده با «قصرِ مَشید»
17. ۱۷سرِّ «اَکمَلتُ لَکُم دینَکُم» از قولِ خداگشت «اَلیوم» عیان پیشِ موالی و عبید
18. ۱۸مدعی را اگر انکار بُوَد، گو برخوانزِ نبی معنیِ «قَدَّمتُ اِلَیکُم بالوَعید»
19. ۱۹عقل را ساز حَکَم، تکیه به اقوال مکن که فلانی چه نوشته‌ست به «شرحِ تجرید»
20. ۲۰باید از تقویتِ عقل، بَری پِی به اصولنه به عنوانِ تعصب، نه به طورِ تقلید
21. ۲۱مقتدا بودنِ مَفضول به فاضل، غلط استبه خدایی که بُوَد «اَقربِ مِن حبلِ وَرید»
22. ۲۲یا علی! ای که معلّق به وَلایِ تو بُوَد کارِ پیغمبری و معنیِ عدل و توحید
23. ۲۳حُبّ و بُغضِ تو بُوَد باعثِ خُلد و نیران امر و نهیِ تو بُوَد کشفِ یقین و تردید
24. ۲۴سندت هست به اثباتِ خلافت یک‌یک صُحفِ عهدِ عتیق و کتبِ عهدِ جدید
25. ۲۵نیست جز پیرویِ امرِ تو بختِ مسعود نیست جز داشتنِ مِهرِ تو عیشِ جاوید
26. ۲۶چه کند بی اثرِ مرحمتت «رویِ سیاه»؟ که کند با عدمِ مغفرتت «روی سفید»؟
27. ۲۷به غمِ هر دو جهان، جذبه‌یِ لطفت مفتاحبهر آزادیِ کونین، عطایِ تو کلید
28. ۲۸کندن از مِهرِ تو دل، معنیِ شرک و الحاد رفتنِ راهِ تو، سرمایه‌یِ صدّیق و شهید
29. ۲۹شُربِ احبابِ تو در خُلد، «رَحیقِ مَختوم»اَکلِ اعدایِ تو در هاویه، «زَقّوم و صَدید»
30. ۳۰سُخنت در دلِ دشمن، چو دَمِ افعی و زهردر دلِ دوست، چو بطنِ صدف و مروارید
31. ۳۱علمِ قرآن ز تو، از فعل و اسامی و حروف فرقِ فرقان ز تو، از فتحه و کسر و تشدید
32. ۳۲تو به انوارِ حقیقت، به شریعت حامیتو به احکامِ نبوت، ز ولایت تأیید
33. ۳۳صفتِ تیغِ تو را ساخته قرآن واضح مُبتدا «نَزَّلَ حَدید» و خبرش «بأسٌ شَدید»
34. ۳۴سَروَرا! دادگَرا! «صامتِ» عامی چه کند؟ عُمر در کوتهی و مدحتِ و مدحِ تو مَدید
35. ۳۵نیست قاآنی و خاقانی و حسّان و صُهَیب نیست فردوسیِ طوسی و منوچهر و لَبید
36. ۳۶که به تحسینِ من، از دولتِ مداحیِ تو لب گشایند به شکرِ نِعَمِ «ربِّ مُعید»
37. ۳۷تا بُوَد مرکزِ مِهرِ فلکی «چرخِ اَثیر» تا کُند مطربیِ عالمِ عُلوی «ناهید»
38. ۳۸لبِ احبابِ تو خندان ز تَنَعُّم، چون گل دلِ اعدایِ تو لرزان ز تَزَلزُل، چون بید