1. ۱ماییم کشیده داغ شاهی مستان شراب صبحگاهی / ز‌ آیینه دل به می زدوده / زنگار سپیدی و سیاهی / بر لوح جبین یار خوانده / نقش ازل و ابد کماهی / رخسار نگار دیده روشن / در جام جهان نمای شاهی / پرورده به می مدام جان را / در خنب محبت الهی / بیماری ماست تندرستی / درویشی ماست پادشاهی / هر چیز که غیر عشق بیند / در مذهب ماست از مناهی / من دست ز دامنش ندارم / واه این چه حکایتی است واهی / گر عرض کنند هر دو عالم / بر من که کدام ازین دو خواهی / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم / ساقی بگذر ز ما و از من / آتش به من و به ما در افکن / غم بر دل من چو درد زد آتش / ای پیر مغان چه می‌زنی تن / آن دردی سال خورد پیش آر / کو پیر من است در همه فن / پیری ز پی صفای باطن / یک چند نشسته در بن دن / آلوده به دن دماغ گشته / از عین صفای آب روشن / سر دو جهان نموده ما را / در جام جهان نما معین / من زین خم عیسوی خمار / خواهم رخ زرد، سرخ کردن / دامن مکش ای فقیه از من / از خویش کشیده دار دامن / خود را به درش فکن چو جرعه / جز خاک درش مساز مسکن / زان پیش که خاک تیره گردد / ناگاه به خیر دامن من / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم / آن مرغ که هست جاودانه / بالای دو کونش آشیانه / بر قاف حقیقت است عنقا / در خانه ماست مرغ خانه / عشق است که جاودانه او را / از جان و دلست جاودانه / گنجی است نهان درین خرابه / دری است ثمین درین خزانه / این است دو کون جمع لیکن / مقصود یکی است در میانه / ای ساقی از آن شراب باقی / جامی به من آر عاشقانه / مستان شبانه الستیم / در ده می باقی شبانه / ما با تو یکی شدیم و گردیم / از مایی و ز منی کرانه / آشوب جهان اگر نخواهی / آن زلف سیه مزن به شانه / گر میل به خون کنی چو ساغر / گردن بنهان چون چمانه / فردا که کشنده را شهیدان / گیرند به خون بدین بهانه / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم / باغ تو که دیده را بیاراست / روی تو به صورتی که دل خواست / از خاک در توام مکن دور / زنهار که خاک من هم آنجاست / از مهر تو ماه بی خور و خواب / در کوی تو عقل بی سر و پاست / عشقت ز دل شکسته من / چون مهر از آبگینه پیداست / بتخانه و کعبه پیش ما نیست / هر جا که وی است قبله آنجاست / آن روز که خاک ما شود گرد / مشکل ز در تو بر توان خاست / گر هر دو جهان شوند دشمن / سهل است چو آن نگار با ماست / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم / مست است ز خواب چشم دلدار / خود را ز بلای دل نگهدار / خاصه که ز غمزه در کمینند / مستان و معربدان خونخوار / اول دل و دین به باد دادیم / تا خود چه رود به آخر کار / ای چشم تو را به گوشه‌ها در / افتاده هزار مست و بیمار / سودای دو سنبل تو در چین / برهم زده حلقه‌های بازار / روزی که وجود من شود خاک / وز خاک وجود من دمد خار / چون خار ز خاک سر بر آرم / وانگه که گذر کند به من یار / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم / ما از ازل آمدیم سر مست / زان باده هنوز نشوده‌ای هست / آزاد ز هر دو کون بودیم / گشتیم به زلف یار پا بست / هر قطره که هست غرق دریا / از مایی و ز منی خود رست / ایمن ز بلا نمی‌توان بود / و ز دام بلا نمی‌توان جست / از شاخ امید بر کسی خورد / کز خویش برید و در تو پیوست / روی تو چه فتنه‌ها که انگیخت / زلف تو چه توبه‌ها که بشکست / عشقت در غارت درون زد / با عشق تو در نمی‌توان بست / چند از پی آن جهان خورم خون / چند از پی این جهان شوم پست / به زان نبود که گر بود بخت / هم مصلحت آنکه گر دهد دست / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم / امید من است زلف او آه / ز امید دراز و عمر کوتاه / یک شب دل من به زلف او بود / گم کرد دران شب سیه راه / وز تیره شب آتش رخش دید / تابنده چو نور یوسف از چاه / بالای درخت قدس آتش / می‌زد به زبان دم از انا الله / یار از دم آتشین دمی گرم / زد بر من و در گرفت ناگاه / دل راه هوا گرفت و ما راست / کار دو جهان خراب ازین راه / برقع ز مه دو هفته برداشت / کار دو جهان صواب ازین ماه / خواهم ره مدح شاه جستن / باشد که به یمن دولت شاه / من دامن آن نگار گیرم / وز هر دو جهان کنار گیرم