1. ۱ما مریدان کوی خماریم سر به مسجد فرو نمی‌آریم / زده در دامن مغنی چنگ / دامنش را ز چنگ نگذاریم / سالک رهنمای مشتاقیم / محرم پرده‌های اسراریم / ما به سودای یار مشغولیم / وز دو عالم فراغتی داریم / جان به بازار دل تلف کردیم / مفلس آن شکسته بازاریم / ساغر می که نشوه‌اش عشق است / ما به هر دو جهان خریداریم / بار جانیم و عقل سر باری است / کار عشق است و ما درین کاریم / ساقیا از خمار می‌میریم / شربتی ده به ما که بیماریم / بوسه‌ای ده به ما که تا به لبت / جان خود چون پیاله بسپاریم / ما نه از زاهدان صومعه‌ایم / ما ز دردی کشان خماریم / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / با خیال تو عشق می‌رانیم / و ز لبان تو نقش می‌خوانیم / از صفات جمال مدهوشیم / در جمال صفات حیرانیم / همه را از دماغ کرده برون / شسته اطراف چشم را ز آنیم / تا خیال تو را چو پیش آید / بر سر و چشم خویش بنشانیم / جان خود را عزیز می‌داریم / که تو را جای کرده در جانیم / ساقیا ساغرست قبله ما / خیز تا قبله را بگردانیم / صوفیا جز صفای می، نکند / بر تو روشن کز اهل ایمانیم / رخ به محراب ابروان داریم / بر زبان ذکر دوست می‌رانیم / نسبت کفر می‌کنند به ما / ما اگر کافر ار مسلمانیم / با صلاح و فساد ما باری / زاهدان را چه کار ما می‌دانیم / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / به می و شاهد است رغبت ما / زاهدان می‌دهند زحمت ما / ز آب رز شربتی بساز حکیم / که در آن شربت است صحت ما / سرما شد ز کوی دوست بلند / در سر کوی توست دولت ما / رندی و عاشقی و قلاشی / آفریدند در جبلت ما / ملک هر دو جهان به خاشاکی / در نیاید به چشم همت ما / خلوتی با خیال او داریم / ره ندارد کسی به خلوت ما / عارفان در نعیم آب رزند / وه چه خوش نعمتی است نعمت ما / زاهدانند مست جام غرور / چه خبر مست را ز لذت ما / زاهدان را ولایتی است که هست / دور ازین کشور ولایت ما / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / سرم از عشق قد اوست بلند / دل ز سودای زلف اوست به بند / روی او پشت تو به را بشکست / سرو از بیخ زاهدان بر کند / جام سیری دهد مرا هر دم / لب او کرده چاشنی از قند / هر که مجنون بند طره اوست / بند می‌بایدش چه سود از بند / مطربا پرده تیز کن به صبوح / تا در آید به خواب بخت نژند / در صبوحی که جام می‌خندد / صبح را گو بر آفتاب مخند / گر برندم به حشر با رندان / تا در آتش نهند همچو سپند / وز دگر سو گرفته دامن و من / این حکایت کنان به بانگ بلند / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / مطربا قول عاشقان برگو / غزلی خوش ترانه‌ای تر گو / دل به صوت تو پای می‌کوبد / خوش ترانه است بازش از سر گو / زاهدانت اگر خلاف کنند / کج نشین راست در برابر گو / عشق را چون طریق مختلف است / هر زمانی ز راه دیگر گو / مطلعی از مقام عشاق ار / نکته‌ای از ره قلندر گو / وعظ افسانه در نمی‌گیرد / پیش ما این حدیث کمتر گو / سخن از پیش عارفان گوی / از لب و شاهدان ساغر گو / عود را گو شمال چند دهی / سخنی خوش به گوش او درگو / سخنی کان به عود خواهی گفت / به عبارات همچو شکر گو / شد دماغم ز زهد خشک خراب / مطربا این ترانه از سر گو / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / روی تو دیده گلستان است / موی تو ماه را شبستان است / قامتت سرو را داده تعلیم / زان ز سر تا به پای دستان است / دل اگر مست چشم توست مرنج / چه کند همنشین مستان است / هر که بیمار و دل شکسته توست / حال او حال تندرستان است / گل ما را سرشته‌اند به می / خاک ما گویی از خمستان است / عشق روی تو را دبستانی است / که خرد طفل آن دبستانی است / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / زاهدان قدح کشان پایند / که به میخانه راه بنمایند / ته به مستی فرو نهند ز دوش / بار هستی و خوش بر آسایند / به یقین واعظان و دردکشان / باد پیما و باده پیمایند / ما به نقدیم در بهشت امروز / زاهدان در امید فردایند / ما و عشقیم و صحبت ما را / دوستان دگر نمی‌بایند / نفسی چند مانده است مرا / کز برم می‌روند و می‌آیند / پیش ما از برای آمد و شد / غیر ما جام و قدح نمی‌شایند / تو مبین آنکه صوفیان ظاهر / وعظ گویند و مجلس آرایند / می پرستان نگر که در معنی / سرفرازند و پای برجایند / خود به نوعی که زاهدان گویند / من گرفتم که بی سر و پایند / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ‌ما و دردی کشان بی سر و پا / یار ناگه نمود روی بر من / هوشم از جان ربود و جان از تن / من ز دیدار دوستان دیدم / که مبیناد هرگزش دشمن / از کمند تو سر نمی‌پیچم / چه کنم چون فتاد در گردن / دست در دامنت زدیم چو گرد / بر میفشان به خاکیان دامن / سنبلستان چین زلفش را / خوشه چینند آهویان ختن / ساقیا تا به خانه دل را / خیز و از عکس جان کن روشن / دل ز خمخانه بر نخواهم کند / که دلم می‌کشد به حب وطن / دین به دردی دن، دنی نشود / درد دین می‌کشم و دردی دن / منم افتاده در پی رندان / زاهدان اوفتاده در پی من / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / رویت افروخت آتش زردشت / زلفت آورد در میان زنار / درد ل من خیالت آمد و گفت / لیس فی الدار غیرها دیار / جان فدای تو کرده‌ام بستان / سر به پیشت نهاده‌ام بردار / ساقیا از شبانه مخموریم / از سرم باز کن بلای خمار / با خیال تو حق به جانب ماست / گر انا الحق زنیم بر سردار / اگرم قصد جان و سر داری / سر و جانم دریغ نیست زیار / زاهدی دوش دعوتم می‌کرد / بعد پند و نصیحت بسیار / داد ستار و خرقه‌ام پنداشت / که مگر خرقه دارم و دستار / هر دو را بستدم گر و کردم / به منی می به خانه خمار / گفتمش، ما خراب و مخموریم / خیز و ما را به حال خود مگذار / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / ای دل خود پرست سودایی / چند بر خاک باد پیمایی / توده خاکی آن نمی‌ارزد / که تو دامن بدان بیالایی / آفتابی نهان به سایه گل / گل چه بر آفتاب اندایی / آفتابا عجب چه خورشیدی / که تو با سایه بر نمی‌آیی / مطربا پرده‌ای زدی که درید / پرده بر کار عقل سودایی / مدتی گرد زاهدان گشتم / من شوریده حال شیدایی / دوشم آمد برید حضرت دوست / که فلان گر تو طالب مایی / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا / طرز ترجیع بند من یکسر / راست ماند به شاخ نیشکر / کز سرش تا به پا فرو رفتم / بود بندش ز پند شیرین‌تر / نو عروسی است خوب روی و برو / بسته بر مدح خسروی زیور / آفتاب زمانه شیخ اویس / که زمانه بدوست دور قمر / کلک او دور عدل را پرگار / رای او خط غیب را مسطر / باد، سیر ستاره‌اش تابع / باد، دور زمانه‌اش چاکر / آنچنان شعر من به دولت شاه / در مزاج زمانه کرده اثر / این سخن صوفیان صومعه نیز / ورد خود کرده‌اند شام و سحر / زاهدان از کجا و ما ز کجا / ما و دردی کشان بی سر و پا