1. ۱ای زمین آستانت آسمان ملک و دین آسمانی آسمان گر نقش بندد بر زمین / اشکوب اولت (سبع سموات طباق) / نقش درگاه تو (طبتم فادخلوها خالدین) / نقش سقف لاجوردت آسمان را می‌زند / صد گره بر طاق ابرو هر زمان از نقش چین / گر شود ناظر به سقف نیم ترکت آسمان / بر زمین افتد کلاه از فرق ترک پنجمین / طاق درگاه تو طغرایی است بر منشور ملک / رسم ایوان تو بنیادی‌ست بر ارکان دین / بحر عمان را از آب دجله‌ات باشد یسار / آب حیوان را به خاک درگهت باشد یمین / بیت معمورت محقق بحر مسجورت رفیق / سقف مرفوعت معین ظل ممدودت قرین / آستانت را به رخ شاهان دنیی خاک روب / بارگاهت را به لب حوران جنت خوشه چین / جان فزاید چون صبا در روضه‌ات طبع سقیم / خوش برآید چون نوا در پرده‌ات قلب حزین / هیچ کس را نیست بر دامن غباری از رهت / جز صبا را کز غبار توست دامن عنبرین / تا شود جاروب این در پیش فراشان تو / بس که خود را بر زمین مالید زلف حور عین / خازن فردوس را رشک آمد و با حور گفت / تا بدین حد نیز هم نازک نباش و نازنین / حور و ولدان پای کوبند از طرب چون روز بزم / در طواف آیند غلمانت ( به کاس من معین) / جنتی اینک عیان بر تخت و بخت ساحتت / حور و مقصور و درخت طوبی و ماء معین / هست اصل نسخه خلد برین بر هشت باب / تو بهشتی را بر آن افزود‌ه‌ای بابی برین / اسمان می‌خواست کز سنگت کند لختی تراش / تا نهد بر خاتم فیروزهٔ خود چون نگین / سر بسی بر سنگ زد چندان که بر وی طیره گشت / پیر کیوان آن معمّر هندوی باریک بین / گفت مشتی گر زند صد سال بر دیوار سر / در نیفتد کاهی از دیوار این حِصن حَصین / آسمان مزدور کار توست زآن این آستین / می‌رود هر شب درستی مغربی در آستان / تا قبول شاه یابد خشت زرین می‌کشد / صبحدم بر مقتضای (نعم اجر العاملین) / سایه لطف الهی دوندی سلطان که هست / آفتاب دولت و دین قهرمان ماء و طین / آن که حق را بر خلایق از پی ایجاد اوست / منت (انعام اتیکم به سلطان مبین) / مهد او را موکب خورشیدی اندر ظلّ چتر / عزم او را رکب جمشیدی اندر زیر زین / ای ز رشک جام جودت چشم دریا پر سرشک / وی ز صیت طاس عدلت گوشه گردون پر طنین / گویهای صد رهت تسبیح خیرات حسان / گوشه‌های دامانت سجادهٔ رو ح‌الامین / حلقهٔ درگاه جاهت گوشوار عزّ و جاه / پایه صدر رفیعت دستگاه ملک و دین / خاک را با ظل چترت نیست مهر آسمان / باغ را با بوی خلقت نیست برگ یاسمین / هر نفس مشاطه رأی منیرت کرده پاک / از غبار تیر مشک روی مرآت یقین / پادشاها بنده از بحر نثار آورده است / دامنی دُر بر درت وآنگه چه دُرهای ثمین / در لباسی خانه‌ آرایی کند کز شوق آن / طاق ازرق می‌کند شق در هز زمان چرخ برین / رسم شاهان جهان است این بهشت آباد و، تو / رسم شاهان تازه کردی آفرین باد آفرین! / جای شاهان است یا رب فرخ و فرخنده باد / جاودان بر پادشاهِ شه نشان شه نشین / بر سریر منصب دلشاد شاهی تا ابد / شاه ما دلشاد باد آمین رب‌العالمین