1. ۱داغ ابروی تو دل پیوسته دارد بر جبین نقش یاقوتت نگارد جان شیرین بر نگین / جز دهانت هیچ ناید در ضمیر خرده دان / جز لبت نقشی نبندد دیده باریک بین / با مه رویت بتابد ذره روی از آفتاب / با گل حسنت ندارد شاخ برگ یاسمین / با هوای خاک کویت بود ما را اتصال / پیشتر زان کام تزاج افتد میان ماء وطین / زلف شستت راست در هر خم فزون از صد کمند / چشم مستت راست بر هر دل کمین پنجه کمین / روی پنهان می کند در قلب عقرب آفتاب / چهره ات چون می شود پیدا ز زلف عنبرین / نیستی آگه که چشمم در تمنای لبت / خاک کویت را به خون لعل می سازد عجین / مشک در سودای چین زلفت از آهو برید / خود بدین سودا برید ایام ناف مشک چین / مهر جم با نام آصف بر نگین دارد مگر / خاتم لعلت که دارد ملک جان زیر نگین / صاحب کافی کفایت آصف جمشید فر / اختر برج وزارت آفتاب ملک و دین / خواجه شمس الدین زکریا آنکه نامش کرده اند / دامان آخر زمان را بر طراز آستین / کان ز بذل یم یمین او برد دایم یثار / یم به دست کان یثار او خورد دایم یمین / می شمارد قاف را ایام حر فیش از وقار / می نماید یم به چشم عقل نصفش از یمین / دفع یاجوج بلا را حکم او سدی سدید / حفظ سکان زمین را رای او حصنی حصین / لطف طبعش داده با هم آب و آتش را قرار / حسن خطش کرده با هم نور و ظلمت را قرین / ای زسودای سواد نافه مشک خطت هر / زمان بر خویشتن پیچیده زلف حور عین / حضرت رای رفیعت راست مهر و مه رهی / منت طبع کریمت راست بحر و کان رحیم / عروة الوثقی فتراکت خرد چون دید و گفت / اعتصام المک و دین را این سزد حبل المتین / تا نگردد روزی هر روزه را کلکت کفیل / نقش کی بندد که پوشد کسوت صورت چنین / مرکب عزم تو هست هر جا که یک پی برگرفت / آسمان صد پی همان جا روی مالد بر زمین / جز میان نازک خوبان به عهد دولتت / کس نبیند لاغری را کو کشد بار سمین / مد کلکت گر کند دریای عمان را مدد / موجش آرد گوهر و عنبر به دامن بعد از ین / باسها زین پس به طالع بر نیاید آفتاب / گرسها با طالع نیک اخترت باشد قرین / آسمان گوژپشت ار خیمه زد بالای تو / آسمان ابرو و تو چشمی چه عیب است اندر این / گرچه ابرو بر تو رست از چشم و این صورت کج است / عقل داند کو به پیشانی بود بالا نشین / صاحبا با آن که مهری گرم دارد آسمان / با خردمندان نمی دانم چرا باشد به کین / آسمان لطفی ندارد ور نه کی در دور او / خار کش بودی گل نازک مزاج نازنین / گر جهان پاکی گوهر بودی و جوهر شناس / خود نکردی ریسمانم در گردن در ثمین / پشه را بخشد سنان بر قصد پیلان دمان / مور را بندد میان برکین شیران عرین / کرده راسخ حیله گرگین و زور پیل تو / در مزاج روبه و طبع پلنگ خویش بین / دوستی صاحب غرض باید که در پایان کار / بر کند این را صنعت پوست و آن را پوستین / این همه بگذار کی شاید که دارد بی نظام / تا پدید آرد نظیرم شاعری سحر آفرین / دور ها باید به جان گردیدن این افلاک را / کارو بار چون منی را خاصه با نظمی چنین / مثل من گیرم پدید آورد کی پیدا کند / چون تو ممدوحی فظیلت پرور دانش گزین / دیگری بر می برد بر قول من ظن خطا / صدق دعوی من آخر خود تو می دانی یقین / کرد بر ناکامیم دورش قراری وین زمان / هم برآن است و نمی گردد ازین چرخ برین / سین سلمان را اگر بیند به جنب کاف کام / روزگار از کام یک یک برکند دندان سین / بر نمی یاید ز ضعفم ناله و هرگز کجا / با هزاران غم برآید ناله زار حزین / خسرو پیروزه تخت آسمان تا می نهد / سبز خنگ چرخ را هر ماه داغی بر سرین / نقره خنگ توسن زرین ستام آسمان / رایض امر تو را پیوسته بادا زیر زین