1. ۱آن دم که باد صبح به زلفت گذر کندمشک ختن به خون جگر چهره تر کند
2. ۲آگه نه‌ای که سنبل تو مشک راهر دم ز روی رشک چه خون در جگر کند؟
3. ۳یاد تو سوختگان اجل را شفا دهدبوی تو خفتگان عدم را خبر کند
4. ۴هردم که از صفای جمال تو دم زنمصبحم سر از دریچه انفاس برکند
5. ۵هرگه که مهر روی تو در خاطر آورمخورشید سر ز روزن اندیشه در کند
6. ۶دارم شکسته بسته چو زلفت دلی که اوهر دم هوای صحبت رویی چو خور کند
7. ۷کار من از تو راست به زر می‌شود چو زرآری چو زر بود همه کاری چو زر کند
8. ۸خوشه نهاد سر به کمرگاه تو مگرآمد که با تو دست هوس در کمر کند
9. ۹سرگشته هندویت، چه سوداست بر سرش؟آن که به این خیال کج از سر بدر کند
10. ۱۰دل خواست تا حکایت زلف تو مو به مومعلوم رای آصف جمشید فر کند
11. ۱۱لیکن چنین حدیث پراکنده چون کسیدربندگی خواجه نیکو سیر کند؟
12. ۱۲خورشید آسمان وزارت که آسمانخاک درش به سرمه کحل بصر کند
13. ۱۳اعظم غیاث دولت و دین آنکه روزگارنامش وزیر مملکت بحر و بر کند
14. ۱۴تا رایت مظفر سلطان خاوریهر شام عزم مملکت باختر کند
15. ۱۵بادا ز قدر رایت چنانکه سرهر روز فتح عرصه ملکی دگر کند