1. ۱سرو با قد تو خواهد که کند بالا راست راستی نیستش این شیوه که بالای تو راست
2. ۲چشم سرمست تو را عین بلا می‌بینم لیکن ابروی تو چیزی است که بالای بلاست
3. ۳سرو می‌خواست که با قد تو همسایه بود سایه قد تو دیدم زکجا تا به کجاست
4. ۴تو جم ملک جمالی، دهن انگشتریت مشکل این است که انگشتریت نا پیداست
5. ۵بخت برگشته من رفته چو چشمت در خواب کار آشفته‌ام افتاده چو زلفت در پاست
6. ۶شاهد ماهرخ من همه چیزی دارد بجز از زیور یک حسن که آن حسن وفاست
7. ۷روی بنما به من ای آینه حسن و جمال که جمال تو ز آینه دل زنگ زد است
8. ۸هست مشاطه باغ از رخ و قد تو خجل که چمن را به گل و لاله و شمشاد آراست
9. ۹ملکت حسن تو را بر طرف چشمه مهر چیست آن سبزه نورسته مگر مهر گیاست
10. ۱۰شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح هر سحر پیرهن شعر سیه کرده قباست
11. ۱۱من گرفتم که به پولاد دلی آینه‌ای گرچه پولاد دل است، آینه هم روی نماست
12. ۱۲زیب دور قمر آمد چو خط آصف دهرسر زلف تو که بر برگ سمن غالیه ساست
13. ۱۳روی زیبای تو چون رای جهانگیر وزیر عالم آراسته از حسن ممالک آراست
14. ۱۴خواجه شمس الحق والدین که اگر تابدروی رایش از شمس فتد، همچو قمر در کم و کاست
15. ۱۵پادشاه وز را میر زکریا که زقدرآستان در او مسند جای وز راست
16. ۱۶آنکه در کار ممالک قلم و دستش راقوت دست « کلیم الله » و اعجاز عصاست
17. ۱۷سجده درگه او نور جبین می‌بخشد هم از آن سجده شما را اثری در سیماست
18. ۱۸قلمت زرد و نثار است و بسی در دارد این از آن است که آمد شدنش بر دریاست
19. ۱۹شاید ار زانچه غلامیش کمر بسته بود آفتاب فلک آنگه که مقامش جوزاست
20. ۲۰همت عالی اوراست مقامی که فلک با وجود عظمت در نظرش کم ز سهاست
21. ۲۱ای سرا پرده عصمت زده بالای فلک زهره زاهره‌ات مطربه بی سروپاست
22. ۲۲نظر رای تو از منظره امروزی کرده نظاره احوال جهان فرداست
23. ۲۳ذات تو پیرو عقل است مصور گشته که سراپا همه علم و هنر و ذهن و ذکاست
24. ۲۴شده از عشق عبارات و خطت دیوانه آب با سلسله بنهاده سر اندر صحراست
25. ۲۵عدلت از روی جهان تیغ و تبر بر می‌داشت آن مظالم همه در گردن شوم اعداست
26. ۲۶در هم آمیخته اعضای عدوی تو به کین تیغ ایام ز یکدیگرشان کرده جداست
27. ۲۷با کفت ابر، سیه روی شد و کرد عرق هیچ شک نیست که این دو ز آثار حیاست
28. ۲۸خرد مصلحت اندیش هر اندیشه که عرض نکند بر نظر رای صواب تو خطاست
29. ۲۹زیر دست تو فلک می‌طلبد منصب خویش خویشتن را همگی برده فلک بر بالاست
30. ۳۰رای عالی نظرت، مطلع انوار یقین ذات فرخ اثرت، مظهر الطاف خداست
31. ۳۱گشت در شرح ثنایت، قلمم سرگردان روزگاری است که تا در سر کلک این سوداست
32. ۳۲صاحبا غیر رهی بنده پنجه ساله نیست این بنده ز درگاه تو محروم نیست چراست؟
33. ۳۳می‌کنم شکر که در طبع دعا گوی تو نیست هیچ از آن چیز که در طبع خسیس شعر است
34. ۳۴بدن و جان مرا عارضه‌ای هست آن عرض می‌کنم بر تو که تدبیر تو قانون شفاست
35. ۳۵کارم از شوخی نظم است چنین نامنظوم خاک بر فرق هنر، کان رنج و عناست
36. ۳۶آب، خاشاک چو بر خاطر خود دید چه گفت؟گفت: شک نیست که هر چیز که بر ماست زماست
37. ۳۷با چنین عارضه و ضعف تمنای نجات دارم اما همه موقوف اشارات شماست
38. ۳۸آن حقوقی که در آفاق رهی را به سخن هست بر بارگه سلطنت امروز کراست؟
39. ۳۹تا عماری فلک راست غلاف اطلس تا قبای بدن کوه گران از خار است
40. ۴۰از بقای ابدی باد بقای قد تو که بقا خود به خود وجود تو مزین، چو قباست